1.BÖLÜM (TASARIM)

Miyebalarrr:) Yıldıza basmayı ve yorum yapmayı unutmayınız... Keyifli okumalar:) Bölüm şarkısı: Adamlar- Rüyalarda Buruşmuşum ****** 16/02/2025 Dışarıdaki klasik İstanbul trafiğini izlerken düşüncelerimden kurtulmamı sağlayan tek şey cama düşen kar taneleri olmuştu trafikten nefret etsem de kar'ın yağması keyfimi yerine getiriyordu. Sonuçta o da eriyince su oluyor! Fakat şuan ki duam derse yetişmekti İstanbul'un en iyi üniversitesinde moda tasarım okuyorum ve bu sene son senem yani son sınıfım bu yüzden hata yapma lüksüm yoktu. Ha bu arada kendimden ufacık bahsetmişken ben Alara, Alara Deniz... Kendimi bildim bileli bir ayağım hep İstanbul'dadır, burada büyüdüm ama aslen Diyarbakırlıyım ailem orada bir aşiretleri, işleri ve bir ailesi oldukları için Diyarbakır'a dönmek zorunda kaldılar. Annem beni hiç bırakmak istemese de mecbur kalmıştı. Minik bir evimiz var, minik dediysem de mecazen 3+1 evimizde ben dışı üç kişi daha yaşıyor. Hande çocukluk arkadaşımdır. İkimizin de aileleri çok yakındır hatta aynı yerde Diyarbakır'da doğduk çocukluğumuzdan beri asla ayrılmayız. Bir tek ben 8 yaşındayken İstanbul'a taşındığımız için ayrıldık. Zaten orta okula başlayana kadar İstanbul'daydık ortaokulda Diyarbakır'a geri döndük onun dışında aynı evde, aynı üniversitede farklı bölümler okumamız hiçbir şeyi değiştirmez. Dostluğumuz ahirete kadar sürecek, aynı şekilde bu dediklerim Büge ve Aleyna içinde geçerli. Büge ve Aleyna ortaokuldan beri arkadaşlar okuldan eve dönerken tesadüfen karşılaşmıştık. Onları gördüğümüzde Aleyna küfürler yağdırırken Büge ağlıyordu, üstelik yanlarında çantaları haricinde bavulları da vardı. Normalde ne olursa olsun kötü bir şey hissettiğimiz anda orayı terk ederdik ama Aleyna ve Büge'yi görünce onların o haline kayıtsız kalamadık. Yanlarına gidip ne olduğunu sorunca da yurtta kalırken haklı oldukları bir kavgaya karışmışlar ve yurt müdürü ikisini haksız bulunca atılmışlar. O gün bir yer bulana kadar bize gelmişlerdi fakat geliş o geliş daha da kopamadık birbirimizden. Ve şimdi ise evde tek arabası olan ben arabamı tamire bırakmak zorunda kalmıştım. Aküsü bittiği için değişmesi gerekiyormuş. Bu yüzden dört kız otobüste can çekişiyorduk yani en azından onlar çekiyordu ben halimden gayet memnunum. Ön koltukta can çekişen Aleyna cam kenarından kafasını arkaya çevirip "Senin o aküsü biten arabana sokayım Alara!" dedi şaşırmıyordum çünkü son bir saattir arabama sövüyordu. Ama şuan çok üstüme geliyor! Tamam sövmesine şaşırmadım ama arabama da bu kadar sövemez yeter be! "Önün dön ve şükret Aleyna benim harikalar ötesi arabam kar'ın ortasında bizi derse yetiştirdiği zamanlarda var unutma" "İyi tamam be" dedi fakat saydırmaya devam etti. En iyisi duymamazlıktan gelmek! Sanırım okula gelmiştik çünkü çaprazımdaki koltuk sallanmaya başlamıştı. Galiba Aleyna Bügeyi alamadığı uykusundan uyandırıyordu. Yanılmamıştım araba durmuştu ve nihayet sıkış tepiş insanların arasından inmeyi başarmıştık. İndiğimizde Büge uykulu gözlerle bize bakarak "Kuzularım öğle yemeğimize geç kalmak yok! Ayrı yemek ise asla yok! Hep birlikte yiyeceğiz." dedi ben tebessüm ederken Aleyna ve Hande aynı anda suratlarını buruşturup "Kuzularım ne Büge yaa!" diye sitem ettiler Onlar sitemli bir şekilde yürümeye başlarken, arkalarından uykulu Büge ve baş belaları şeklinde kafamı iki yana sallayan bende peşlerine takıldık... ****** Nihayet dersler bitmişti öğle arası gelmişti fakat ben kızların toplanması yarım saat süzdüğü için sınıftan çıkmamıştım. Aynı anda tasarladığım iki projem vardı, biri sene sonu notu projem diğeri sonraki zamanlar için, şu anki uğraşım sene sonu projem diğerine sadece taslak atmıştım... Bu hayatta derslerim her şeyden daha bir ön plandadır çünkü eğer bir hedefim var ise en nefret ettiğim dersten bile en yüksek notu almalıyım. Fakat bu her şeyin en iyisi ben olucam demek değil. Eğer başarmak istiyorsak istikrarlı davranmalıyız. Ben şuan bulunduğum konuma kolay kolay gelmedim, bu saatten sonra da pes etmeye niyetim yok başarıma doğru gid…