1.BÖLÜM: BİR ŞEHRİ ARDINDA BIRAKMAK

🌼İYİ OKUMALAR🌼 -YAZIM TARİHİ - -18.12.2025- Bölüm Şarkısı : İkiye On Kala -Aşklar Ve İlaçlar "Her yolculuk biraz veda ,biraz yeniden doğuştur..." 1.BÖLÜM:Bir Şehri Ardında Bırakmak ("YAZAR BAKIŞ AÇISI") Sabahın ilk ışıkları ince bir perde gibi süzülüyordu camdan içeri. Güneş, odanın duvarına vuran solgun bir sıcaklık bırakmıştı. Yaren, yatağın kenarına oturmuş, sessizce odasını süzüyordu. Dört yılın anıları duvarlarda, raflarda, hatta halının kenarına takılı minik iplikte bile saklı gibiydi. Masanın üstünde iki kupası duruyordu: biri üniversitenin logosunu taşıyor, diğeri ise Yılşen'in dört yıl önce gitmeden önce verdiği hediyesiydi. Kupaları eline alınca dudaklarının kenarında beliren küçük gülümseme hemen yerini boğazına düğümlenen bir hüzne bıraktı. "Bitti işte..." diye geçirdi içinden. Bu şehirde geçirdiği dört yıl, derslerle, kahkahalarla, gözyaşlarıyla dolu günler şimdi birer hatıraydı sadece. Artık bir daha sabahları Beşiktaş'a yürüyerek inmek, vapurun güvertesinde kahve içmek, finallere son dakika çalışmak yoktu. Her şey yerini Ankara'ya, eve, ailesine bırakacaktı. Bu, yeni bir başlangıçtı belki ama her başlangıç biraz da bitişti. İki valizi neredeyse tamamen dolmuştu. Birine mutfaktan topladığı bardakları, aldığı çatal-bıçak takımını, renkli havluları yerleştirmişti. Hepsi onun için anıydı. Diğerine ise kitapları, birkaç parça kıyafeti, not defterleri ve yılların arasında biriktirdiği küçük anılar... Sonra büyük çantasına döndü. İçini kontrol etti: cüzdan, kulaklık, şarj aleti, küçük bir defter, yol için aldığı çikolatalar. Hepsi tamamdı diyordu içinden ama yine de o tanıdık telaş içindeydi. "Ya bir şey unuttuysam? Ya otobüs saatini kaçırırsam?" diye düşünüyordu kendi kendine. Eli telefona gitti, biletine tekrar baktı. "10.00 İstanbul - Ankara." Otobüs Saatine hâlâ vardı. Ama yine de rahat edemiyordu Yaren. Bir anlığına saatin yavaş ilerlemesini diledi, ama zaman kimsenin duasını dinlemiyordu. Evin sessizliği kulağını çınlatıyordu. Duvar saati tik taklarıyla "gitme vakti" der gibiydi. Anahtarlarını eline alıp son kez odaya döndü. Raflarda kalan küçük bir fotoğraf dikkatini çekmişti; kızlarla lisede okul çıkışı gittikleri bir kütüphane çıkışında çekilmişti bu fotoğraf. Bade, Ayşim, Ayça, Tuğçe... Gülüşleri bile o günkü gibi canlıydı gözünde. Fotoğrafı çantasına koyarken kalbinde hafif bir sızı hissetti. "Görüşeceğiz kızlar... Hem de çok yakında," diye fısıldadı kendi kendine. Kapının önünde valizlerini dizdiğinde, telefonuna gelen bir bildirim dikkatini çekti: Yılşen 💫 'Ablam ne zaman çıkıyorsun, yol foto at çabuk!!' Gülümsedi. Küçük kardeşi her zamanki gibi sabırsızdı. "Birazdan atarım çıkmak üzereyim" diye yazdı ve mesajın üzerine tıklayıp pembe bir kalp bıraktı. Taksiyi çağırdıktan sonra evi son kez gözden geçirdi. Ve bu eve gelmeden önceki telaşları hazırlıkları üniversiteye başlama heyecanı gelmişti aklına küçük bir tebessüm ve dolu gözleri ile. O bu eve geldiğinde evde eşyalar bile yoktu boştu. Sonra Defne ablasıyla dizayn etmişlerdi evi. O günleri anımsamıştı birden. Eve yerleştikten sonra ufak tefek eşyaları kendi almıştı oysa şimdi ev doluydu ama onun için veda vaktiydi. Boş, ama huzurlu görünüyordu ev gözünde. Sanki şehir de onun gidişini kabullenmişti. Taksinin kornası apartmanın önünde çalınca, derin bir nefes aldı. Anahtarı alıp kapıyı kilitledi. Daha sonra anahtarı çantasına atıp valizleriyle asansöre binmişti. Binanın önünde bekleyen taksiye valizleri yükleyip taksiye bindiğinde derin bir nefes vermişti. Şoför dikiz aynasından Yarene bakıp, "Nereye abla" diye soru yöneltmişti ona . Sadece" Otogar "diyebilmişti Yaren. Taksi ağır ağır hareket ederken İstanbul'un sokakları gözünün önünden kayıp gitmeye başlamıştı. Her köşe, her tabela, her apartman sanki hafızasından bir parçayı söküp alıyordu. "Ne kadar gürültülüsün," demişti Yaren içinden. Yol boyunca İstanbul'u sessizce izledi. Köprüye yaklaştıklarında Boğaz maviliği gözlerinin önüne serildi; martıların sesi, suyun üzerindeki hafif dalgalar, uzaktan…