1. Bölüm

2002 16 Mayıs “Kalk kalk oynayalım.” diye çekiştirdim onu oturduğu salıncaktan. “Ne oynayacağız Ceren?” diye sordu. “Tabii ki saklabaç!Saklabaç!” dedim heyecanla.Salıncaktan kalktı ve konuşmaya başladı. “Ama abim yok,okulda.İki kişi oynayacağız.Yine de oynamak istiyor musun?” diye sordu. “Ebet!Ebet!” dedim heyecanla.Zaten bir süredir oynayamıyorduk evde değillerdi annem öyle söylemişti o yüzden çok oynamak istiyordum. “Nur’da yok gelmedi bugün.” diye haber verdim. “O zaman…” dedi a harfini uzatarak. “Yere son çöken ebedir.” dedi ve hızla yere çöktü.Yine ilk o çökmüştü. “Hep ilk şöküyorsun sayılmaz yaa” diye mızmızlandım. “Mızıkçılık yapma sonraki tur ben olurum.Say hadi.” dedi. “Tamam.Kaça kadar?” dedim kabullenerek. “60’a kadar.” Altış? O kaça kadar oluyordu ki?Nerden bilebilirdim ben? “Ne kadar yani” diye sordum. “Altı tane on sayıyorsun.” dedi. “Tamam başlıyorum.” dedim ve duvara döndüm,gözlerimi kapattım ve saymaya başladım. “Bir,iki,üç,beş,altı,dört,sekiz,dokuz,on.” dedim ve beş kere daha devam ettim. “Sekiz,on.Önüm,arkam,solum,sağım,sobe.Saklanmayan ebee.” diye bağırdım. Arkamı döndüm,gözlerimi açtım ve aramaya başladım.Kaydırağın arkasından iki çift ayak gözüküyordu.Oraya doğru ilerledim.Ve evet oradaydı.Hemen bulmuştum.Kolay bir yere saklanmıştı.Ben ebe olduğumda hemen buluyordum fakat ben,o,ve abisi Serkan ile oynadığımızda ne o beni bulabiliyordu,ne de Serkan abi ebeyken kolay yerlere saklanıyorduk.Nereye saklanıyorsa beni de zor bir yere saklıyordu.Ya Serkan abi bizi bulamayınca pes ediyordu ya da biz o bizi bulmadan çıkıp onu sobeliyorduk. “Sobe,sobee.” diye bağırdım heyecanla saydığım duvara koşarken.O da arkamdan koşuyordu. “Nasıl ya?” dedi üzgün bir şekilde.Ama normalde olduğu gibi üzgün değildi.Oyun oynarken ortalığı dağıttığımızda annelerimizin bir de kızdığındadaki gibi değildi. Ama çok umursamadım çünkü duvara yaklaşmıştım ve onu ebelememgerekiyordu.Ve tekrardan “Sobe!” diye bağırdım gülerek.Onun yanındayken mutluydum.Onunla iyi anlaşıyorduk,onu seviyordum.Mahalledeki diğer çoccuklar gibi değildi.Onlar benimle oynamazken o hep benimle oynuyordu. “Ya…” dedi aynı üzgünlükle.”Bende mi sıra şimdi?” diye sordu. Olumlu anlamda başımı salladım ve güldüm.Ben gülünce o da gülümsedi ve duvara döndü gözlerini kapattı. ”Sayıyorum o zaman.” dedi.Tam sayacaktı ki bizim evin önünde olan annemin sesini duydum. “Ceren,gelsene bi kızım.” diye beni çağırıyordu. “Bir dakika geliyom hemen.” dedim Yaman’a.Başını aşağı yukarı salladı. koşarak annemin yanına gittim. Yana gidince annem benimle konuşmak için eğildi. “Efendim anne.” dedim başımı kaldırarak.Bu büyükler eğilse de çok uzun oluyordu. “Kızım Nurlara gidiyoruz oyununuzu sonra oynarsınız zaten hava karardı,eşyalarını topla ama bu sefer çok oyuncak alma on dakikaya çıkıyoruz haydi bekliyorum.” dedi.Ve bizim eve doğru ilerledi. “Anne ben hemen geliyorum,hemmen” dedim ve Yaman’ın yanına koştum. “Yaman biz Nurlara gidiyoz,sonra oynayız olur mu?Hem zaten geç olmuş öyle dedi annem.” dedim tek nefeste. “Tamam zaten annem de beni birazdan çağırır hadi görüşürüz.” dedi,el salladı ve yavaşça arkasını döndü. Ben de “Görüşürüz” dedim ve el sallarken bir yandan koşuyordum. Annemin yanına geldiğimde “Ah,ah ne olacak senin bu Yaman aşkın?Haydi kızım haydi baban gelir birazdan hızlıca eşyalarını topla aşağı ineceğiz hemen” dedi ve önceki konuşmalarımızdan ‘çelik’ diye bir şey olduğunu öğrendiğim kapıyı açtı. Hızlıca mevdivenleri çıktım ve eve girdiğimizde Nurların evinde oynamak istediğim oyuncakları topladım. .✦ ݁˖ 2025 4 Ekim Aynanın karşısında bir kez daha siyah saçlarımı düzelttim.Sıkı bir atkuyruğu yapmıştım.Sevgilim Kaan ile buluşmak için hazırlanmıştım.Yeni açılan kafede buluşacaktık.Makyajım güzeldi.Çok uğraşasım gelmemişti bugün. Aslında son zamanlarda hiçbir şey yapasım gelmiyordu.Bir hevessizdim her şeye.Kendimi huzursuz hissediyordum.Ve çocukluğumdan beri böyle hissettiğimde bir şeyler oluyordu.Onunla ayrılmadan önce de böyle olmuştu. Daha doğrusu o gitmeden önce. Düşüncelerimd…