ON DOKUZUNCU BÖLÜM - PANDORANIN KUTUSU +18

ARCHİTECT Kulüpten çıktığımız gibi arabaya bindik. Livia endişeliydi. Albert’a yapacağım şeyi muhtemelen tahmin ediyor ancak bunu ne bana sormaya ne de kendine söylemeye cesareti vardı.Arabaya bindiğimizde Livia arabayı çalıştırırken bana baktı. Ve sonunda aklında dönen o soruyu sordu. “Albert’a ne yapacaksın?” Liviam’a döndüm.Yanağını okşadım. “Sadece konuşacağım Livia’m. Ona zarar vermeyeceğim. Muhtemelen bazı şeylerden şüphelendi ya da senin durumunu merak etti. Bence ikinci seçenek oldu. O yüzden edişelenme.Durumu anlayayım önce,sonra ne yapacağımıza karar veririz.” Bana inanmayarak başıyla dediklerimi onayladı.Önüne döndü,yola baktı. Yüzündeki endişe her şeyi anlatıyordu. Bu da Albert bu gece kafesimden canlı bir şekilde çıkacağı anlamına geliyor. Ve Livianın da bunu görmesini sağlayacağım kameralardan. Telefonum çaldı. Telefonu açtım ve hoparlörü açtım. “Albert birşey dedi mi?” Marcus durdu.Hoparlörde olduğunu anladı. Müsait olduğumda telefonda ona her zaman söyle Marcus derim. Ama şimdi direkt konuya girdim. Yanımda Livianın olduğunu da bildiği için nasıl konuşması gerekiyorsa öyle konuştu. “Albert beyi dediğiniz gibi kafesimizde misafir ediyoruz. Odanızda sizi bekliyor efendim. Sadece sizinle konuşacağını belirtti.” Gülümsedim,Liviaya baktım. Livia da bana baktı ve diyeceğim şeyi bekledi. “Anladım. Beş dakikaya kafeste olacağım.” diyerek telefonu kapattım. Livia yutkundu ve tekrar yola baktı. İçkilerden dolayı biraz sarhoştu. Ben arabayı sürerken gözlerini kapattı bir süre.Kafesin önüne gelene kadar birkaç şeyi kafamda kurmaya başladım. Adımlarımı analiz ettim ve kafesin önünde hızlıca durdum. Livia gözlerini açtı birden.. Bana baktı. Sonra dışarıya bakıp kafese geldiğimizi anladı.Birşey demeden arabadan indi.Bende indim ve Liviamın yanına gittim. Belinden ona sarıldım ve kulağına fısıldadım. “Odana git,ya da direkt dinlenmeye çekil. Sen bilirsin. Albert ile konuşmam bitince bende yanına gelirim.” Bana baktı,başını omzuma koydu sıkıca sarıldı. “Lütfen onu öldürme. Sonuçta beni sana getirdi.” Saçlarını okşadım. “Nasıl istersen Liviam.” dememle kafasını kaldırıp bana baktı. Dudaklarıma küçük bir öpücük kondurdu.Ben de karşılık verdim. Önden kafese girdi.Bende arkasından hemen kafese girdim. Marcus beni kafesin içinde bekliyordu. Hemen odama doğru yürüdüm. Livia da odasına doğru gidiyordu. Güzel. Odama girdim,Albert’ı masamda duran viskiden içerken buldum. Fazla rahattı. Bu beni sinirlendirdi. “Masada viski görünce kendime bir kadeh koydum. Bir mahsuru yok değil mi?” “İyi yapmışsın.” diyerek masama oturdum. Bende kendime viskinin yanında duran bardaklardan diğerini aldım ve kendime viski koydum. Onu bu gece öldürmemeliydim. Bana baktı. “Sizi buraya ne getirdi?” Oturduğu koltukta hareketlendi. Bana baktı. Marcus’a baktı. Bakışlarını tekrar bana çevirdi. “Doktor hanımı göremiyorum. O nerede? Adamına sorduğumda kafeste olmadığını söyledi.” Bu adam gerçekten işinde iyiydi. Bizden şüphelenmişti. İlişkimizden. “Doktor hanım evine gitti.” Bana baktı. Gülümsedi. Elindeki viskiye baktı. “Baban kadar iyi yalan söyleyemesen de sende fena sayılmazsın. O bu konuda bir dahiydi.” Cümlesi bittiği gibi bana baktı. Marcus yanıma geldi.Babamı tanıyordu. Ama nereden? Babamın düşmanları ile işbirliği yapsa bu kadar açık bir şekilde konuşmazdı. “Babamı tanıyor musunuz?” “Babanız yeraltında ünlü bir katildi. Ölmesine üzüldüm. Bence böyle bir sonu haketmedi. Yaptığı kötülükler kadar insanlara iyilikleri de dokunmuştu.” Babamın mı insanlara iyiliği dokunmuş? Gülümsememe engel olamadım. Beni kendi işi için kaçırtan adam mı iyilikte bulunmuş? Belli ki babam Alberta iyilik yapmış. “Sanırım sizde iyilik yaptığı kişiler arasındasınız.” “Siz küçükken babanızla çalışıyordum. Ben onun gölgesiydim.” İşte şimdi işler sarpa sardı. Gölgesi mi?! Babamın gölgesi bu herif mi? Yeraltında gölge adı altında bir konum bulunur. Bu konum en çok güvendiğin ve seni koruyacağına inandığın kişiye verilir. Aynı zamanda sende gölgeni korumakla yükümlüsündür. Bu bağ geneld…