ON BEŞİNCİ BÖLÜM - SEÇİM

LİVİA Hala Architect'in kucağında oturuyordum. Hareket etmek istemedim. Garip bir his,bu adamın kucağında olmak bana ev gibi hissettiriyordu. Ev dediğim şeyi hiç bilmemiştim aslında. Ama bu his ona en yakın şeydi. En huzurlu,en güvende hissettiğim yer sanki Architect’in kollarıydı. Başımı başının üstüne yaslamıştım. Yüzüne düşen saçlarımın arasında huzurla duruyordu. Sanki tüm hayatı boyunca benimleymiş gibiydi. Bana alışmıştı sanki. Bana yakın olmak,kokumu içine çekmesi onun için sürekli yaptığı rutini gibiydi. Ayrıca son derece sakindi. Sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Sanki az önce babasının onu sekiz yaşında kasıtlı olarak tehlikeye attığını öğrenmemiş ve bunu benimle paylaşmamış gibi. Ama öğrenmişti. Ve yine de bu kadar sakindi. "Architect." dedim. "Hm." "Nasıl bu kadar sakin kalabiliyorsun?" Bir süre cevap vermedi. Saçlarımı yüzünde gezdiriyordu. "Çünkü kırılmak bir seçenek değil." dedi sonunda. Başımı kaldırdım. Oda kafasını kaldırdı,gözlerime baktı. "Kırılmanın bir seçenek olduğunu bilmiyordum." "Ailemde öyleydi. Kırılmak bir seçenekti ve babam kırılmazdı. Bende onu örnek alarak büyüdüm. Zaten korku denen şey bende olmadığı için de bunu kolayca hayatıma entegre ettim. Çünkü kimse beni zayıflıklarımdan,korkularımdan vuramazdı. Vurmayı denediklerinde de sonuç belliydi. Zaman kaybı. İki taraf için de bu böyleydi." Gözlerinin içine baktım. O soğuk, hesaplayan bakış yoktu şu an. Sadece yorgunluk vardı. Ve altında başka bir şey daha vardı. Çok derinlerde, neredeyse görünmeyecek bir duygu barındırıyordu. Acı. Adlandırmıyordu. Adlandırmayacaktı da. Ama canı yanıyordu.Elimi yanağına koydum. Gözlerini kapattı. "Sen gerçekten çok güçlü bir adamsın." dedim. Gözlerini açtı. Bana baktı. "Biliyorum." dedi. Sesi kısıktı. Başımı tekrar başının üstüne koydum.Bir süre daha öyle kaldık. Konuşmadan durduk. Kalkma fikri Architect'ten geldi. "Git dinlen." dedi. "Sabah Sarah ve diğer dövüşçülerin sonuçları gelecek." Doğruldum. Yüzüne baktım. "Sen?" "Benim işim var." Dudaklarıma kısa bir öpücük kondurdu. Ben kalkınca o da kalktı ve odamdan çıktı. Ben de ofisimden çıkıp kafesteki odama doğru yürüdüm.Odama girer girmez kendimi yatağa attım. Gözlerimi kapattım. Anlattığı şeyler kafamda dönüyordu. Sekiz yaşında başına gelen şeyler. O depo. Babasının çocuğu acı çekerken izlemesi ve doğru anı beklemesi. Architect bunu öğrendiğinde ne hissetti? Hiçbir şey hissetmemiş gibi davrandı.Ama sonra benim odama geldi. Bana sarıldı. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Belki de hissettiği halde ne diyeceğini bilemeyenler susardı. Gözlerimi kapattım ve uyudum. Sabah alarmın sesiyle uyandım ve hemen giyinip ofisime gitmek üzere odadan çıktım. Dövüşçülerden gelecek sonuçları merak ediyordum. Antrenman alanına gitmeden önce koridorda Sarah ile karşılaştık. Yüzüne bakınca anladım,bir şey değişmişti. "Gecen nasıl geçti?" dedim. Sarah durdu. Bana baktı. Dudaklarını sıktı. "Uyudum." dedi. "Gerçekten uyudum. Boşluk olmadı." Defterimi çıkardım. "Hiç mi?" "Hiç.Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey oydu. Sarı ayı. Kolumun altındaydı hâlâ." Sesi kısıldı. "Sanki o korkunç kazayı değil de, çocuğum ve kocamla uyuduğum sıradan bir geceyi yaşamış gibi hissettim. Kafeste ilk defa iyi bir gece geçirdim. Rahat uyudum,rahat uyandım. Ve uyandıktan sonra boşluk hissi olmadı." Yazmayı bıraktım. Ona baktım. İki yıldır kafesteydi. Kocasını ve çocuğunu kaybetmişti. Ve dün gece ilk kez "iyi bir gece" geçirmişti. Kelimeler boğazımda düğümlendi. "Bilgi için teşekkür ederim Sarah." dedim. Bana baktı. "Ben size teşekkür etmeliyim doktor." Gülümseyerek önüne döndü ve antrenman alanına doğru yürüdü. Defterime yazdım. Çapa çalıştı. Boşluk sıfır. Sarah — sarı oyuncak ayı. İlk gece başarılı. Diğer dövüşçülerle de konuştum ve sonuç olumluydu. Hepsinde çapa işe yaramıştı ve hepsi uyandığında boşluk hissetmemişti. Çapanın işe yaradığını görmek mutlu olmama yetti. Sonunda adım adım ilerliyordum kusursuz omegaya. Ofisime gittim ve çalışmaya devam ettim. Gözden kaçırdığım birşey olup olmadığı ile…