2. Bölüm

Bölümler Pazartesi ve Perşembe gelecek!🥳 Eve yaklaştığımda çantamın içine deri ceketimi tıkıştırdım. Saçlarımı düzeltip yüzüme eğreti bir gülümseme yerleştirerek kapıya ilerledim. Annem bu sorumsuz, hiçbir şeyi takmıyormuş gibi duran hâlimi görmemeliydi. Son anda bakışlarım botlarıma kaydı; bağcıklarımın çözük olduğunu fark edince hızlıca bağlayıp derin bir nefes verdim. İşte hazırdım. ​Zile basmamla kapıyı annem açtı. "Hoş geldin Ekin’im," diyerek sarıldı bana. ​İçeri girip botlarımı çıkardım. Odama doğru yürürken annem arkamdan seslendi: "Yemeğe gel canım, sofrada seni bekliyoruz." ​Başımı sallayıp koridorun sonundaki odama geçtim. Çantamı bir köşeye fırlattım. Acayip gergindim. Anneme gruba katıldığımı nasıl izah edecektim? Benden duymayıp başkasından öğrenirse çok daha fazla agresifleşirdi. 'Tamam Ekin, sakin ol,' diyerek kendi kendime cesaret vermeye çalıştım. Odadan çıkıp mutfağa geçtim ve sandalyeyi çekip oturdum. Yanımda oturan abim, ben gelince sessizce yemeğini yemeye devam etti. Çatalı uzatıp salatadan bir parça alacakken annem sordu: "Kızım, okul nasıl geçti?" ​Çataldaki salatalar gürültüyle kaseye geri döküldü. "Normal, her zamanki şeyler..." Dedikten sonra sahte bir gülümsemeyle çatalı tabağın kenarına bıraktım. "Anne, sana bir şey söylemem gerek." Abim hemen kafasını kaldırıp bana baktı. Annem tam, "Tabii söyle canım," diyecekti ki ev telefonu çalmaya başladı. Bıkkınca tuttuğum nefesimi verdim. "Babanız arıyor olmalı!" diyerek koşar adımlarla salona gitti. Babam iş seyahatinde olduğu için pek nadir arardı, annem de her çalışında böyle koşarak telefona koşardı zaten. ​Abim bana doğru eğilip, "Ne söyleyeceksin anneme?" diye sordu. ​Tabağımdaki yemeğe bakarak, "Annem gelsin söylerim, sen de öğrenirsin," dedim. ​Sırıttı. "Böyle durduğuna göre kesin annemin kızacağı bir şey." ​"Nasıl duruyormuşum?" ​"Suç işlemiş kediler gibi." ​Yalandan bir kahkaha attım. "Çok komikti, bir daha olmasın." ​O sırada annem içeri girdi. "Canım, sen bir şey diyecektin?" Derin bir nefes aldım. "Anne, ben tekrardan müzik grubuna katıldım." ​Annemin yüz ifadesi anında değişti. Oysa dakikalar önce çok neşeli, sevecendi. "Ben sana ders çalış dedikçe sen hep boş şeylerle uğraşıyorsun!" Söyleyeceklerini dinlememek adına kendimi dış dünyaya kapattım. Bu da benim özel yeteneğimdi; sadece duymak istediğimi duyuyordum. ​"Zaten nerede boş iş varsa orada bitiyorsun Ekin!" diye söylenmeye devam ederken yanımda oturan abim bıyık altından kıkırdıyordu. Dirseğimi sertçe karnına geçirince söylene söylene masadan kalktı. ​Annem, "Ekin bak kızım, babana söylemek istemiyorum, sen artık büyüdün..." dedi. ​Ben de ayağa kalktım. Annem hâlâ oturduğu yerden söylenmeye devam ediyordu. Tam mutfaktan çıkacakken ekledi: "Grup falan yok! Eğer fikrin değişmezse tez vakitte babana söylerim." ​İşte şimdi küplere binmiştim. Babam burda bile yokken bununla resmen tehtid edip duruyordu. Sinirle anneme döndüm. "Bu benim hayatım! Neyi isteyip istemeyeceğime ya da neyi yapıp yapmayacağıma ben karar veririm." Annemin yüzü beş karış asılınca da yapıştırıcı darbeyi vurdum "Bu arada babamı ararsan da selam söyle!" ​Odama gidip kapıyı sertçe çarptım. Artık aynı şeyleri senelerdir duymaktan gına gelmişti. Kendi kendime, 'Bundan sonra kimse hayatıma müdahale edemez,' diye söylenerek yatağa oturdum. Annemin deyimiyle madem büyümüştüm, o zaman kararlarımı da ben verirdim. ​Telefonumun çalmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım. Arayan Kerem’di. 'Bir bu eksikti,' diye mırıldanıp açtım. "Efendim?" ​"Merhaba, bu saatte rahatsız etmek istemezdim ama yarınki provayı erteliyoruz," dedi. ​Yutkundum. ​"Yani yanlış anlama, seni gruptan çıkarma falan yok. Ben henüz parçayı tamamlayamadım." ​Derin bir nefes verdim. Elim korkudan güm güm çarpan kalbime gitti. "Bir an beni korkuttun." ​"Kusura bakma," diyerek güldü. ​"Sorun değil." ​"Pekala o halde, iyi geceler." ​"Yarın okulda görüşürüz," deyip kapattım. ​Telefondan WhatsApp'a girip grubun profil resimlerine baktım. İlk dikkatimi çeken Aras’ınki oldu.…