9 - SAHİL

Merhaba, çok küçük ve önemli bir şey söyleyeceğim. Kitabımda birkaç mantık hatası gözüme battı, o yüzden kitabı düzenlemeye almayı düşünüyorum. Benim için ne kadar erken o kadar iyi o yüzden 10. bölümden sonra bir araya girmeyi planlıyorum. Umarım mantık hataları sizi fazla rahatsız etmemiştir. 🩷 İyi okumalar dilerim! Tiktok & Twitter sratyla ꫂ᭪݁ BÖLÜM 9 - SAHİL Restorandan sonra Alp'in beni mağazaya bırakmasını söylemiştim ama o, tek başıma kalmama izin vermemiş benimle birlikte mağaza gezeceğini söylemişti. Sevgiliymişiz tek kalmamalıymışım. Ne kadar hoşuma gitse de, bunaldığımı hissediyordum her gün Alp! Uzaktan sevmek ya da platonik olmak çok daha kolaydı. Bir erkeğe bu kadar süre katlanmak arada bir sinirimi bozuyordu yani biraz tek kalamayacak mıyım? "Alp, tek gezmek istiyorum." dediğimde arabayı park edip bana döndü. "Gelmemi istemiyor musun?" Aslında istemiyordum . Ne kadar Alp'i sevsem de sürekli yan yana olmak boğuyordu yalnızlığa alışmıştım ben. "İstemiyor değilim, sadece yalnız gezmek istiyorum." dediğimde önce kaşlarını çattı ama bir şey demedi etrafa baktığımda kalabalık olduğunu gördüm. Şapka almam gerekecekti. "Peki, nasıl istersen." Üzgün olduğunu düşündüğüm bir ses tonuyla konuşunca ofladım böyle de olsun istemiyordum. "Alp fark ettiysen hiç tek kalmıyoruz yani bana çok sahte geliyor." dediğimde Alp'i izliyordum. Sahtelikten kastım, bunca zaman benimle konuşmayan bir insanın şu an kameralar için bana yakın olması hoşuma gitmiyordu. Yapamıyordum . "Nasıl yani?" O da bana baktığında boğazımı temizleyip konuştum. "Alp, bak. Biz uzun zamandır görüşmüyorduk ve şimdi bu kadar yan yana olmak bana garip geliyor... Düşünüyorum da bu oyunu yapmasaydık sen yine benimle bu kadar yakın olur muydun? Ben sana söyleyeyim; Hayır." Sözlerim bitince derin bir nefes alıp Alp'in tepkisini bekledim bomboş bakıyordu. İçimde tuttuklarımı söylediğim için rahatladığımı hissediyordum ama bir yanım keşke söylemeseydim diyor. Gözlerimi Alp'ten çekip ellerimle oynamaya başladım arabada sessizlik vardı bir şey söyle lütfen. "Haklısın." Ses tonundaki soğukluk içimi ürpertse de daha fazla konuşmadım konuşamadım . "Ben seni rahatsız etmeyeyim." dediğinde bir şey diyemedim. Hayır Alp, rahatsız etmiyorsun sadece gerçeklik istiyordum bir şey demeden arabadan indim. Alp'te durmadı, bastı ve gitti. Günün rahat geçmesini umut ederek bir elbise mağazasına girdim. "Hoşgeldiniz." diyen çalışana gülümseyip şapkaların bulunduğu alana giderek güzel ve yüzümü kapatacak bir şapka seçtim ardından devam edip kendime uygun bir şeyler aramaya başladım. Arabada yaptığım konuşma yanlış mıydı bilmiyorum, ama içimde kalmaması ikimiz için de en iyisiydi hissediyorum. Alp'ten uzaklaşırsam eğer sahte ilişki biterdi ama istemiyordum. Pişman mıydım sahte de olsa yakın olmasına? Asla. Yıllar sonra yakın davranmasına sebep olan olay için içten içe mutluydum çünkü sevdiğim adamlaydım. Alp için ne kadar öyle olmasa da. Yanımdan geçen kişilerin fısıldaşmalarını duyuyordum Beste Atagöz müydüm gerçekten, anlamaya çalışıyorlardı. Beğendiğim tüllü pembe tonlardaki elbisenin bedenine baktıktan sonra kabine girip denedim çok güzel olmuştu! Aynadan fotoğraf çekerek anneme paylaştım. Siz: Anne nasıl olmuş? Ben çok beğendim sana da sorayım dedim. 11.33 Mesajı atıp çıktığımda sohbetin altında Alp ile olan konuşmamızı gördüm en son sabah aktif olmuştu. Acaba ne yapıyor şu an? Moralimin bozulduğunu hissediyordum. Acaba elbiseyi görse ne derdi? Aptaldım ben! Keşke gitmesine izin vermeseydim. Ellerimle yüzümü serinletmeye çalışırken mesaj geldi. Annem: Çok yakışmış canım mutlaka al! 11:34 Mesaja kalp bırakıp sohbetten ayrıldım ve elbiseyi çıkartıp kabinden çıktım. Alacaktım. Kasaya şapka ve elbiseyi bırakırken etrafı inceliyordum etraftakiler de beni. "Pardon," Aynı yaşlarda olduğumuzu düşündüğüm kızıl saçlı bir kız bana seslenince ona baktım mavi gözleri, dolgun dudakları vardı. Gülümsediğimde elindeki telefon ile birkaç adım daha atıp yanıma geldi ve, "Acaba fotoğraf çekebilir miyiz?…