7 - BENİMSİN, BENİMLESİN

İyi okumalar dilerim! Tiktok & Twitter sratyla ꫂ᭪݁ BÖLÜM 7 - BENİMSİN, BENİMLESİN Eve döndüğümüzde zaten akşam olmuştu akşam yemeği yiyerek yatmıştım. Uyandığımda annem ve Serap teyzenin arkadaşına gittiğini öğrendim babam ise sabah saatlerinde dönmüş ve uyumuştu. Hâlâ uyuyordu uyandırmamıştım dün gece önemli bir ameliyata girmişti. Kendime kahvaltı hazırlayıp oturdum bir diziden rastgele bir bölüm açmış izliyordum. "Günaydın." Ekrandan bakışlarımı kaldırıp uyanan babama baktım. "Günaydın babacığım." Yanağımdan öpüp kendine su doldurdu. "Nasıldı ameliyat?" Son yudumu içip bardağı masaya bıraktı. "Güzeldi, hasta iyi oldu." Başımı salladım, "Çok sevindim." Gelen aramayla telefona döndüm. Alp'ti, telefonu alıp yanıtladım. "Günaydın." Babam eliyle odayı işaret edip odalarına döndü. "Günaydın." "Annemler arkadaşına gitmiş babam işinde kahvaltıya gidelim mi? Güzel bir yer biliyorum." Önümde bitirdiğim tabağıma baktım dudaklarım kendiliğinden düştü. Keşke yemeseydim! "Ama ben kahvaltı ettim..." Hüzünlü çıkan sesimden bir süre sessizlik oluştu. Kesinlikle pişman olmuştu davetine. "Çok mu doydun? Hiç mi yiyemezsin? Zaten yol bir saatlik belki tekrar acıkırsın." Art arda sorularına şaşırdım götüreceği yer çok iyi olmalıydı bu kadar ısrarcı olmasının başka açıklaması olamazdı. "Yani acıkırım sanırım." Reddedemezdim! Bana gerek kalmadan Alp bir şekilde yan yana olmamızı sağlıyordu. "Tamam o zaman hazırlan çıkarız birazdan." Sesi az öncekine nazaran daha iyi geliyordu. Gülümseyip "Tamam görüşürüz." Diyerek kapattım ve odama geçtim. Dolabımdan aldığım geniş beyaz bir tişört ve mavi bir jeanı yatağıma attım iç çamaşır takımı da alıp giyindim. Makyaj masamın karşısına geçtiğimde çok fazla ürün kullanmadan makyajımı yaptım. Kapı çalınca Alp'in geldiğini anladım açtığımda kapı pervazına yaslanmış bekliyordu. "Hazır mısın?" Elimle kendimi gösterdiğimde baştan aşağı inceledi. "Hazırsın." Başımı sallayıp telefonum ve çantamı alıp çıktım. "Bu kadar ısrar etme sebebin olan mekanı çok merak ediyorum." Sözlerimle birlikte gülümseyip arabayı işaret etti. "Hanımlar önden." Kibarlığına ufaktan şaşırsam da belli etmeyip arabaya bindim o da şoför koltuğuna yerleştiğinde kemerimi takıp ona döndüm. "Bak çok güzel bir yer sadece uzakta ama eminim bayılacaksın." Sözlerine gülümsedim çok tatlıydı şu an! "Hadi bakalım." Kemerini takıp arabayı sürmeye başladı. Çok sessiz bir yolculuk oluyordu sıkılmıştım. Uzanıp ekrandan telefonumu arabaya bağlayarak şarkı açtım. "Sıkıldın mı?" Alp'in sorusuyla ona döndüm. Evet hem de çok! "Yani..." Sadece sessizce başını salladı ikimiz de çalan şarkıyı dinliyorduk. "Güzel olmuşsun." Alp'e baktım ama o yola bakıyordu. Kendime özendiğim gün kötü olmuş dediği aklıma geldi. "Geçen öyle demiyordun?" Dudağının kenarı kıvrıldı. "Çok abartılıydı o zaman, şimdi daha sade olmuşsun kendi güzelliğin görülüyor." Dedikleriyle birlikte ağzım açık kaldı. O da ne dediğini yeni anlamış gibi ilk önce ağzı açıldı ben hiçbir şey söylemeyince tekrar dudaklarını kapattı ve yol boyu bana dönmedi. Ben ise sadece yolu izliyordum şehirden uzaklaşmıştık. Alp'e baktığımda yolu izliyordu. "Daha ne kadar kaldı?" Bana döndü ve, "Birazdan oradayız." Diyerek önüne döndü. Başımı salladım sadece. "Sevdiğin kim?" Alp'in aniden sorduğu soruyla ona döndüm. Bana bakmadan devam etti. "Hani şu geçen kahvaltıda birine aşık demişlerdi annemler." Kendisinin de birine aşık olduğunu itiraf ettiği kahvaltı. "Neden soruyorsun?" Aniden arabadaki havanın değiştiğini hissettim. Alp omuz silkti. "Bilmem, merak ettim sahte de olsa sevgiliyiz Beste." Sahte de olsa sevgiliyiz ve ben sevdiğime ihanet ediyordum. "Evet biliyorum bunda ne var?" Kaşlarını çatıp bana baktı. "Ne demek bunda ne var?" Arabayı sağa doğru çekip durdurdu ve devam etti. "Sahte de olsa şu an benimsin, benimlesin. Sevdiğin insan üzülmüyor mu sence?" Gülmek istiyordum ama hiç sırası değildi. "Onu sevdiğimi bilmiyor." Benimsin demişti, benimlesin. Cevabımla birlikte kaşları daha da çatıldı. "Ama... sonuçta onu seviy…