1-♟️

Kapının önündeydim. Neyi bekliyordum? Bende bilmiyordum. Tek bildiğim kendimi zorlamayı bırakıp içeri girmekti. Elim havada kaldı. Arkamdan sakin ama sert adımlar hissettim. "Sen," diyen sivri bir ses geldi. Yumruk yaptığım elimi kendime çekip, arkamı döndüm. Bir kadındı. Elinde kitaplar olduğunu gördüğümde hoca olduğunu anladım. Burnunun üzerinde olan metal çerçeve kare gözlüğü vardı. İlk önce beni dikkatle süzdü. "Yeni öğrenci misin?" Dedi işaret parmağıyla burnundaki gözlüğü iterek. "Evet," dedim dudaklarımı ıslattım. "Hadi içeri geçelim." Dedi kapıyı açarak. Topuklu ayakkabıları yerleri inleterek kendini belli ediyordu. Kapıyı açtığında sınıfta büyük bir sessizlik oldu. Onun arkasından yavaşça, sakince adımladım. "Lan! Seni keserim Ayaz!" Diye ortada bağıran bir erkek vardı. Arkası bize dönük olduğu için hocanın geldiğini fark etmemişti. "Lime lime doğrarım seni!" Diye tam çocuğun üzerine yürüyecekken hoca bir anda bağırdı. "Bora!" Diye bağırdığında çocuk bir an durdu. Şuan yüzünü göremesem de dumura uğramıştı. Çocuk yavaşça arkasına döndü. Dönmesiyle ilk bana baktı. Önceki dumura uğramış ifadesi silinmiş, meraklı bir hâle bürünmüştü. "Tahtaya Bora!" Diye elini masaya vurdu hoca. Bora denen çocuk rahatça, salına salına tahtaya geçti. Ben hâlâ kapının oradaydım. Sadece yerdeki mermer zemine bakıp duruyordum. Güzel tasarlamışlardı. Mimarların ellerine sağlık, ya da mermercilerin. "Babanla görüşme vakti geldi demek Bora." Diye söylendi hoca. Yandan tahtada olan Bora'ya baktım. Gözleri rahatça her yerde geziniyordu. Ama birkez bile hocaya baktığını görmedim. "O da sizi bekliyordu zaten hocam." Dediğinde gülme sesleri işittim. Niye güldüklerini anlamamıştım. Ama bir gariplik vardı. "Geçebilirsin yerine," dedi daha sakin ve bilinçli bir sesle. Anında ruh hali değişmişti. "Kızım, boş bir yere geç." Dediğinde başımı kaldırıp sadece salladım. Bu sefer etrafı inceledim. Sadece arka tarafta boş bir yer vardı. Erkek birisi oturuyordu. Diğer her yer doluydu. Üzerimde birkaç göz hissediyordum. Sanki sınıfa yeni gelen ben değil de, yıllardır kayıp olan biri geri dönmüş gibiydi. Çantamı sıkıca kavrayıp arka sıraya doğru yürüdüm. Her adımımda fısıldaşmalar biraz daha arttı. Başımı kaldırmadan boş sıraya ulaştım ve sessizce oturdum. Yanımdaki çocuk tek kelime etmedi. Ama varlığı bile bütün sınıftan daha dikkat çekiciydi. Kolunu sıraya yaslamış, camdan dışarı bakıyordu. Siyah saçları alnına düşmüş, yüzünde tek bir ifade bile yoktu. Sanki burada olmak istemeyen tek kişi oydu. Tam rahat bir nefes almıştım ki hoca yeniden konuştu. "Bugün aramıza katılan arkadaşınız Afet. Umarım yardımcı olursunuz." Sınıftan birkaç isteksiz "hoş geldin" sesi yükseldi. Yanımdaki çocuk ise hâlâ bana bakmamıştı bile. Defterimi çıkarmaya çalışırken kalemim elimden kayıp yere düştü. Eğilmek için hamle yaptığım anda başka bir el kalemi benden önce aldı. "Şimdiden sakarlıkların başladı." Dedi ilk defa bana bakarak. Bir andan boğazım düğümlenmiş gibi oldu. "Özür dilerim, sadece elimden kaydı." Bir anda gelen cesaretle konuştum. Havada uzattığı kalemi alıp önüme döndüm. Niye özür dilemiştim ben? Hocanın dersi anlatmasıyla defterimi çıkardım. Sınıfta uğultu vardı. Bu uğultunun sebebi bendim. 'Yeni kız' diye her cümlede geçmeye başladım. Buraya onları dinlemeye gelmedin Afet. Dersini dinleyip, sakince evine gidecekksin. Ders boyunca yanımdaki çocukta bir hareketlilik olmadı. Çok sessizdi gerçekten. Arada defterine birşeyler karalıyor, dışarıyı seyrediyordu. Ben ise derse odaklanmaya çalışıyordum. Okul değişince hocalarda değişiyordu ve bütün anlatımlar bende karışıyordu. Okula fazla gidip gelen değildim. Hastalığımın nedeniyle okulu aksatıyordum bu yüzden özel ders alıyordum. "Pişt! Afet sende uç var mı ya?" Diyen önümdeki çocuğa baktım. Sarışındı. Arkasını dönmüş kalemini gösteriyordu. Enerjik bir çocuğa benziyordu. Direk benden istemesi şaşırtmıştı. Başımı salladım. Ellerim nedense titriyordu. Heyecan mıydı? Uç kutusunu ona uzattım. İçinden bir tane alıp geri uzattı. "H…