BİR ZAMANLAR ELRONİATH’TA O, YAŞARDI

Tanrıça İrelda’nın üç mezarı vardı. İlki, Heras'ın en kasvetli köşesinde; seslerin bile yutulmaya mahkûm olduğu o tepedeydi. İkincisi, Krallar Şehri'nde, Skyrendil hanedanının yüzyıllar boyunca hüküm sürdüğü kutsal topraklardaydı. Üçüncüsü ise göklerdeydi. Yalnızca kalbini ilahi olana açanların ulaşabileceği bir yerde. Tanrılara gösterilen bu hürmetin kökleri, insanlardan ve meleklerden çok daha eskiye uzanıyordu. Henüz ikisi de yaratılmamışken, İlahi Olan'ın ellerinde yoğrulan tek bir canlı vardı. Ona sayısız isim verildi. O ise yalnızca birini benimsedi. Varlık. Varlık, başlangıçta iyiydi. Dört büyük tanrının yoldaşı, en kıymetli eseriydi. Kendini öyle sevdirmişti ki her biri özünden bir parça vererek onu yüceltmişti. Su Tanrıçası zekâsını, Toprak Tanrısı gücünü, Ateş Tanrısı ise hırsını bahşetmişti. Zekâsıyla düşünmüş, gücüyle dağları yerinden sökmüş, hırsıyla sınırlarını aşmıştı. Ona özünden hiçbir şey vermeyen tek tanrı ise asil Tanrıça İrelda'ydı. Gökyüzünün Annesi, uzun süre Varlık’ı sessizce izledi. Onun girdiği yerlere kendisi giremiyor, hissettiği duyguları hissedemiyor, bildiklerini bilemiyordu. Tanrıların adım atamadığı karanlığın içine korkusuzca giren Varlık, oradan her defasında daha güçlü dönüyordu. Yaratılan, yaratanlara meydan okuyacak kadar büyümüştü. Tanrılarla Varlık arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha siliniyordu. Kehanet ve Geleceğin de Tanrıçası olan İrelda, Varlık’ın en çok neyi arzuladığını biliyordu. Geleceği. Ona üç yaşam göstermeyi teklif etti. Varlık teklifi kabul ederken tedirgindi. Geleceği görmenin bir lütuf değil, çoğu zaman bir lanet olduğunu bilecek kadar zekiydi. Ama merakı korkusundan daha baskındı. Tanrıça ona üç yaşam gösterdi. Üçü de Varlık’a aitti. Üçünde de yüzyıllar boyunca acı çekiyor, ölüme kavuşamadan aynı döngünün içinde yaşamaya mahkûm oluyordu. Korku bütün benliğini sardığında Varlık, hiç düşünmeden saldırdı. Tanrıların giremediği çukurlardan karanlığı, batamadıkları göllerden gölgeleri çağırdı. İlahi olan, daha önce hiç yüzleşmediği bir kötülükle karşı karşıyaydı. Karanlığı tanımayan tanrılar, sonu gelmeyen bir savaşın içine sürüklendi. Özgürlüğüne düşkün Tanrıça İrelda, kılıcı Ithrynal'i çağırdı. Ithrynal'in kudreti, nefes almaya çalışan her kötülüğü içine çekiyor, dokunduğu her gölgeyi sonsuza dek hapsediyordu. İrelda bin gece savaştı. Gölgeleri tek tek mühürledi. Sıra Varlığa geldiğinde ise gücü tükenmek üzereydi. Son bir hamleyle onu da mühürleyecek, bin gecedir süren eziyeti sona erdirecekti. Fakat karanlık bir kez dünyaya yayılmıştı. Artık onu yok etmek mümkün değildi. Tanrılar ile Varlık arasında bir anlaşma yapıldı. Daroniath isimli kıta Varlık’a verilecek, karşılığında bütün kötülüğünü o topraklara çekmesi beklenecekti. Varlık, Daroniath'ta kaldı. Tanrılar ise melekleri yarattı. On iki melek, Elroniath'ın dört bir yanına gönderildi. Başmelek Lanthrodan'a ise melekleri korumaları için beş ejderha yumurtası emanet edildi. Varlık, tanrıların bu cömertliğini gördüğünde Daroniath'ın her köşesine kötülüğünü yaydı. Karanlık, okyanusun en derinlerine kadar indi. Yıllar sonra Elroniath kıyılarına ulaştığında tanrıların elinde yalnızca tek bir çözüm kalmıştı. Varlık beş kehanet istedi. İrelda beş kehanet verdi. Fakat Varlık yalancıydı. Tanrılardan aldığı en yüce meziyetleri, Elroniath'ın en karanlık taraflarıyla besledi. Önce tanrıların gözdesi olan melekleri yozlaştırmaya çalıştı. Birçoğunu öfkeye, kibre ve umutsuzluğa sürükledi. Ta ki Başmelek Lanthrodan'ın karşısına çıkana kadar. Lanthrodan, sonsuz bir karanlığa hapsolacağını bilmesine rağmen Varlığı yerin bin kat altına mühürledi. Yıllar geçti. Tanrılar ve melekler yeniden huzur içinde yaşamaya başladı. Her zaferde, her şafakta, her duada Başmelek Lanthrodan'ın adı saygıyla anıldı. Fakat huzur uzun sürmedi. Tanrıların yarattıkları, dengeyi kurmayı hiçbir zaman başaramadı. İyilik büyüdükçe kötülük de büyüdü. Melekler ışığı korurken karanlık, Elroniath'ın en kuytu köşelerinde sessizce birikmeye devam etti. Bunun üzerin…