✨Bölüm 57: İhanet ve Sadakat Çizgisi✨

✨Bölüm 57: İhanet ve Sadakat Çizgisi✨ Beatrice Vatheron: Akademiye döndüğümde her şeyin daha iyi olacağına inanıyordum. Ben de Amber gibi düşünüyordum. Akademinin sağladığı rutinin hissettirdiği güvenin yanı sıra arkadaşlarımın yanında olmak da benim açımdan paha biçilemezdi. Ancak kâbusum da benimle birlikte bu akademiye girdiğinde hiçbir şey eski gibi gelmemeye başladı. İlk iki gün ondan kaçınmayı başarmıştım. Akademiye yerleşmesi, binbaşı ve diğer eğitmenlerle olan toplantıları derken görüşmemiştik. Üstelik Vincent bir kez daha bana yardımcı olmuş, beni uşağı olarak seçmişti. Zamanında ona karşı ne kadar öfkeli olduğum düşünülürse şimdi bu kadar sevgi duyuyor olmam iki yüzlülük gibi gelebilirdi ama Amber affetmişken ben neden kin besleyecektim ki? Üstelik Vincent benim için bu kadar çok şey yapmışken? Kaçınılmaz olan tarih dersine geldiğimizde her zamanki gibi ön sıralardan birisine oturmak yerine arkalara doğru geçtim. Lisa, Darcy ve Amber de benim yanımdaydı ancak Amber dalgındı. Arthur bu sabah, öğlen devriyesi için giden ekiple birlikte akademiden ayrılmıştı. Amber’le vedalaşmaları epey uzun sürmüştü, kelimenin tam anlamıyla yapışık gibilerdi, öyle ki bir noktadan sonra Vincent söylenmeye başlamıştı ama aralarındaki ilişki o kadar güzeldi ki kimse onlara kızamazdı. Chris saat başında içeri girdiğinde öğrenciler sessizleşti. “Herkese iyi günler,” dedi elindeki kitabı bırakırken. “Adım Christian Grantham. Bu dönem ve ilerideki senelerde duruma göre tarih derslerinizi ben vereceğim.” Tanrıçalar aşkına… sesini duymaya bile katlanamıyordum, özellikle de gözlerini ilk andan üzerime dikmişken. Keşke yüzünü parçalayabilseydim ama sadece ben değil, kimse bunu yapacak durumda değildi. “Bugün, Atheralardan bahsedeceğiz, onların tarihini ve yarık için verdikleri mücadelelerini anlatacağım,” dediğinde Amber’in dalgın ifadesi silindi. Oturduğu yerde dikelmesini ve gözlerini Chris’e dikmesini izledim. Chris önündeki notlarla kitabını hizaya koyarken ilk sorusunu sordu: “Atheralar hakkında bir şeyler bilen var mı?” “Eskiden yarığın olduğu yerde yaşarlarmış,” dedi Wade elini kaldırdığında. “Yarık açıldığında nüfuslarının büyük bir kısmı yok olmuş, geriye kalanlar ise destek için Vespera’ya gelmişler. Bilinen bazı büyük isimler hayatta kalan son Atheralar. Alfanın kendisi, babası, İmparatoriçe Odessa ve kızı Prenses Lysandra. Bir de kendi topraklarında doğan son kişi olduğu için son Athera unvanını alan Arthur Hunter var.” İç geçirdi. “Koskoca bir soydan sadece beş kişi kalmış.” “Peki ya Mavros?” dedi Darla. “Mavros da bir Athera değil mi? Ne de olsa babası bir Athera?” “Athera kanı anneden geçer,” dedi Mavros usulca. “Çünkü Atheralar tanrıçalar tarafından kadın gözcüler olarak yaratıldılar, sonra erkekler var edildi ancak kanı koruyan annedir. Bu yüzdendir ki Atheralar kabile içi evliliklere dikkat edeler. Artık neredeyse kaybolmuş olan eşlik bağı onların eşlerini bulmasına yardım ederdi ancak eş olmayanlar da kardeş sayılırdı.” “Çok güzel,” dedi Chris kürsünün önünde yürürken. “Atheralar çok özel bir soydur, tıpkı vampirler gibi onlar da tanrılar tarafından yaratılmışlardır. Yaratılış hikayeleri bizimkiyle benzer bir motivasyona dayanıyor. Karanlığın efendisi ve tanrısı Mor’un soyundan geldiği düşünülen Moren halkı evrenin başlangıcında yaratılan, ölüm nedir bilmeyen, açlık görmeyen kibirli bir halktı. Bir yerden sonra her şeyi hak olarak görmeye başladılar. Öyle ki aydınlığın hanımefendisi ve tanrıçası olan Naar ile Mor’un yedi çocuğunu tanrılardan saymadılar, kendilerini onlara denk tuttular. Bunun üzerine henüz gençlik yıllarında olan Savaş Tanrısı Thar onları yok etmek istedi. Kardeşleri de ona katıldı.” Darcy elini kaldırdı. “Yani sırf onlara inanmadıkları için yok edildiler, öyle mi?” Chris durdu. “Sence onlara merhamet mi etmelilerdi?” diye sordu usulca. “Bilemiyorum, tanrıların bir halkın inancına neden ihtiyacı olsun ki, onlar zaten tanrılar,” dedi çenesini kaldırdığında. “Bir tanrıyı neyin gerçek yaptığını bilmek ister misin…