Bölüm 56: Alfa ve Luna

İyi akşamlar 👋🏻 Çok keyifli bir bölümle geldim, kaoslarımız ufaktan geri döndü ve her gün başka bir şey açığa çıkıyor. Artık her şey çorap söküğü gibi... Yeni bölüm Vanya'dan ama öncesinde bir ara bölüm atma ihtimalim de var. Yetişmesine bağlı olarak çarşamba gelebilir. Bu arada sizden küçük bir ricam olacak. Daha önce Wattpad'de olan bölümleri buraya yüklediğimde kaldığınız yerden, yani yeni bölümlerden devam ettiniz. Kitabımızın büyümesi için bu sitedeki oy sistemesine göre önceki bölümleri de ateşleyebilir misiniz? Teşekkür ederim, bu epey fayda sağlayacaktır. Yeni bölümümüz Vanya'dan olacak, onları yazmayı çok özledim. Pardon, onları birlikte yazmayı çok özledim. Şimdi sizi bölümle baş başa bırakıyorum, ateşlemeyi ve yorum yapmayı unutmayın. ✨ ✨Bölüm 56: Alfa & Luna✨ Amber Shadow: Kulağa tuhaf geleceğini biliyordum ama akademide olmak iyi hissettiriyordu ve dahası Meline için üzgündüm. İşte söyledim gitti. Rutinin psikolojik olarak güvenle özdeşleştiğini daha önce duymuştum. Burada başımıza çok fazla şey gelse de hayatımızdaki en değerli kişileri de akademinin çatısı altında kazanmıştık. Bu yüzden burada olmak bana sanki her şey yoluna girmiş gibi hissettiriyordu. Ki her şeyin bayır aşağı gittiğinin farkındaydım. Meline konusunda düşünecek vaktim olmuştu, dün gece Vincent gece devriyesi için dönemin ilk görevine çıktığında yatakta tek başımaydım. Düşünüyordum. Onun yerinde olsaydım neler yapardım, ben de onun gibi mi hareket ederdim yoksa başka bir yol mu arardım? Ancak kendime sormadan edemiyordum, Meline için başka yol var mıydı? Varsa bile görebilecek durumda mıydı? Öğrenilmiş çaresizlik onu olası kapılarını bile kilitlemiş olmalıydı. Hayatı boyunda korkunç bir annenin elinde büyümüşken nasıl olur da sağlam bir kafası olabilirdi ki? Hissettiğim tek kızgınlığın June’ye karşı olmasına ben de şaşırıyordum. Dahası Meline’yi dinlediğimde anlayacağımı, hak vereceğimi söylediği için Vincent’e kızgın değildim artık çünkü… haklıydı. Artık Meline’ye kızgın değildim. Merhametli birisi olmamla bilindiğim söylenemezdi ama böylesine bir durumda karşındaki kişiye ne yapacağı konusunda ahkam kesmek insanlık dışıydı. Yemekhanede oturmuş kahvaltımı ederken karşımda duran arkadaşlarıma bakıyordum. Onlarla daha yeni tanıştığım halde onlar için her şeyi yapmaya hazırdım. Bir an bile şüphe etmezdim, kendimi önlerine atardım. Meline de aynı şeyi kendi öz kardeşleri için yapmıştı ve annesi onu zorlamıştı. O gerçekten de kendini acındıracak bir kadın değildi, bana yaşadıklarını anlatmanın gururunu nasıl zedelediğini ve annesi gibi olmamak için nasıl da çabaladığını kendi gözlerimle görmüştüm. Ne zamanı geri alabilirdik ne de yaşananları ancak onu anlıyordum. Belki neler olduğunu bilen ya da dinleyen insanlar bana kızacaktı ama onu anlıyordum. Onun yerinde olmak istemezdim ki çoğu insan benim yerimde olmak istemezdi geçmiş hayatımda. Güzel yani şu ki artık düşmanlık etmemize gerek yoktu. Birbirimizin boğazına yapışmak zorunda değildik. “Amber?” Lisa’nın sesini duyduğumda başımı kaldırıp ona baktım. “Hım?” “Nereye daldın gittin?” diye sordu. “Bizi duymuyor gibisin.” “Önemli bir şey değil,” dedim başımı iki yana sallayarak. “Meline bir şey mi söyledi?” Vanya öne doğru eğildi. “İstersen onun canına okurum.” Kısık bir sesle güldüm. “Hayır, aksine…” Kızlara baktım. Meline gibi bir kadının bana kendine dair en özel şeyleri anlatması beni derinden etkilemişti. Dayanıklılığına, tek başına verdiği savaşa hayran olmuştum. Kendini kurtarma çabası, annesi gibi olmamak için verdiği mücadele takdire şayandı. Saygımı kazanmıştı, bu yüzden bana anlattıklarını kızlara söyleyemezdim ama onları durumdan tamamen soyutlamak istemiyordum. “Aksine, ne?” dedi Lisa kaşlarını çatarak. “Meline bana kendi hakkında bir şeylerden bahsetti,” dedim çatalımı bırakırken. “Bana kendini açıkladı, dürüstçe konuştuk. Annesinin korkunç bir kadın olduğunu biliyorsunuz.” Lisa’ya baktım. “Annen ve baban onun kardeşini koruma altına aldılar,” dediğimde başını salladı, durumdan haberda…