Bölüm 6: Alfa

✨Bölüm 6: Alfa✨ Amber Shadow: Akademide olmak düşündüğümden daha kötü gidiyordu. Vincent Lancaster başıma bela olmuştu. Zihnimin içine girmeyi bir gurur meselesi haline getirmişti. Caleb Nightshade, Larissa’yı herkese rezil ettiğinden emin olmuştu. Buraya beraber geldiğim ve bir nevi kader arkadaşım sayılan Lavanya ise lakabı psikopat olan vampir Sebastian Grantham tarafından odasına sürüklenmişti. İşte hayat diye buna derim(!) Hala yemek, güvenlik ve rahat yatak, işi artı yönünde götürse de gittikçe değer kaybediyordu. Kızların dertleri de benimkine eklenmişti. Çünkü kızları seviyordum ve onlara karşı iyi duygular beslemeye başlamıştım. Daha önce hiç arkadaşım olmadığından bu işlerin nasıl ilerlediğini bilmiyordum ama başlarına bir şey gelmemesi için onları korumaya çalışmak ya da savunmak bu arkadaşlık işinin doğası gibi bir şey olmalıydı. Larissa da aynısını Lavanya için yapmıştı. Koşu için çaylaklarla birlikte uygun adım ilerliyorduk. Bugün bize ikinci sınıflardan bir öğrenci rehberlik ediyordu. Buraya geleli sadece birkaç gün olmuştu ama ilk gününü çaylak avı yüzünden dehşet içinde, sonraki üç gününü ucubenin birisi zihnimi parçalamak istediği için baygın ve uyandığım günü de onun arkadaşları yüzünden endişe içinde geçirmiştim. Ötekiler gibi derslere ya da dövüş antrenmanlarına katılamamıştım. Bugün mindere çıkacak isimlerden birisi olduğuma emindim, dahası ilk defa normal derslere katılacaktım. Üç gün gecikmeli de olsa başlıyordum. Köprünün altından geçerek koşuyu tamamlamak için döndüğümüzde öndeki isimlerin aniden durmasıyla ben de durdum. Bugün sabah Lavanya’yı göremediğim için yeteri kadar endişeliydim, başka bir sıkıntı daha kaldırabilecek halde olduğumu sanmıyordum. “Ne oluyor?” dedi Lisa benden önce öne çıkarak. “Siktir.” Noah şaşkınlıkla geriye doğru çekildi. “Ölmüş mü?” “Kim ölmüş mü?” Darcy onu ittirerek başını uzattığında Lisa’nın ileri doğru koşmasıyla içgüdülerim resmen çıldırdı. Bir şeylerin olduğunu hissettiğiniz o uğursuz an var ya, işte tam da o anın içindeydim. “Lisa?” Üst sınıflardan birisi sıraya yaklaşıp herkesi minderlere yönlendirirken birkaç eğitmenin yüzü de kalabalığın içinde belirdi. Onlara yakalanmadan aradan kaydım ve Lisa’nın yanına vardım ve varır varmaz yerde yatan birisi olduğunu fark ettim. “Dağılın! Bu bir gösteri değil!” Dudaklarım şaşkınlıkla aralandığında arkadaki sesler birer uğultudan ibaret olmuştu. Yerde yatan Lavanya’ydı. Üzerindeki tülden elbise kurmuştu ve bu yüzden onu biraz örtüyordu ama avuçları kan içerisindeydi, kıyafetinin bir kısmı da öyle. Dahası düşmenin şiddeti yüzünden etrafında kurumuş kan izleri vardı, muhtemelen kemikleri parçalanmıştı ve belki de… ölmüştü. Kalbimde uzun zamandır var olmayan sıcak bir his belirdi, acı. Ondan birkaç adım ötedeki iki şişe mor toniği gördüm, Sebastian ona gerçekten dokunmuş muydu? Köprüden düşmüş olmalıydı, ne haldeydi de düşmüştü? Sebastian ona ne yapmıştı da düşecek hale gelmişti? Yırtıcı bir his göğsümün içinde kükrediğinde gözlerimi onun bedeninden kaldırdım. Bu esnada Vincent onu takip eden Caleb ve Sebastian ile birlikte buraya doğru yürüyordu. Birisi şifacılara doğru bağırırken gözlerimi onların yüzünden ayırmadım. Sebastian onu yerde görünce kaşlarını kaldırdı, bu halde olmasına şaşırmaya hakkı varmış gibi. Vincent’in yüzünden tek bir duygu bile okunmuyordu ve Caleb… O da Sebastian’a bakıyordu. “Sen yaptın,” dedim parmağım Sebastian’ı işaret ederken. Lavanya’nın bedeninin öteki yanına durduklarında eğitmenler hala kalabalığı dağıtmaya çalışıyordu. Sebastian’ın kızıl gözleri benimkileri buldu. “Dikkatli ol kızım, kimi suçladığını bilmiyorsun,” dedi sakince. “Suçlamama mı?” Alayla güldüm. “Onu yanına götüren sendin, kaplıcadan sürükleyerek çıkarttın! Kimsenin görmediğini mi düşündün yoksa çok güçlü olduğun için kimsenin umursamayacağını, soramayacağını düşündün?” “Ona bir şey yapmadım,” dedi aynı tonda. “Sanki buna inanırmışım gibi! Senin nasıl birisi olduğunu akademideki herkes biliyor! Buraya ölüm cezasının karşılığı olarak…