Bölüm 2: Vahşi Omega

✨Bölüm 2: Vahşi Omega✨ Akademi düşündüğüm kadar kolay olmayacaktı. Dün geceki kaosun ardından neler yaşayabileceğimizin küçük bir fragmanını seyretmiştik. Özellikle de omegalar olarak. Bu çaylak avı denilen şey her grubun birinci sınıfına, akademide kaldıkları ilk gece yaşatılıyordu, bana kalırsa boktan bir gelenekti. “Bok gibi bir gecenin ardından bizi bu kadar koşturmaları adil değil,” dedi arkamızdan gelen bir çocuk. “Umurlarında olduğunu bile sanmıyorum,” diye homurdandım, sadece bir adımı ötekinin önüne atmaya odaklanmıştım, aksi halde yere yuvarlanacaktım. “Dün gece üç kişinin öldüğünü duydum,” dedi önümüzdeki kız. Afalladım. “Ciddi olamazsın.” “Maalesef ciddiyim. İkinci sınıf bir beta, mahkumlardan bir çaylak ve bir de birinci sınıf sigma.” Kısa nefeslenme. “Sizin çaylak kargaşada boğulmuş, betanın boğazını kesmişler. Daha ilginç olanı, son sınıflardan şekil değiştiren birisi çaylak sigmaların odasına iblis efendisi şeklinde girince çocuk korkudan kendini pencereden aşağı atmış. Sabah ölüsünü buldular.” “Ne?” Vanya benden daha hızlı tepki verdi, koşu konusundan benden çok daha iyi gidiyordu. Dün gece suyun içinde kaybolmuştu ama sonra başına ne geldiğini bilmiyordum, en azından iki subay tarafından kovalanmadığını umuyordum. Onu bulduğumda dudağı patlamıştı ve başının kenarında hafif bir şişlik vardı. “Ben de şaşırdım,” dedi kız omzumun üzerinden bize kısa bir bakış attığında. Çilli, kumral bir kızdı ve yüzünde sevimli bir ifade vardı ama buna kanmayacaktım çünkü sivri kulakları bir elf olduğunu haykırıyordu. “Sigma ceza alacak mı?” “Çaylak avında yaşananlar o gecenin içinde kalır,” dedi kız önüne döndüğünde. “Bir şey için soruşturma açarlarsa her şey için açmalılar ve kimse bunu istemez.” “Anlıyorum,” diye mırıldandım patikanın kıvrımını dönerken. Yani dün gece Vincent ya da Caleb bize bir şey yapsaydı kimse soru bile sormayacaktı. Yutkundum, ucuz kurtulmuştuk. “Bu arada ben Darcy.” Bana gülümsedi. Ben de gülümsedim. “Ben de Amber.” “Noah,” dedi arkamızdan gelen çaylak. Hepimiz kısaca selamlaştık. Çaylakların koşusu birlikte yapılıyordu ve sıralama hiyerarşi içeriyordu. En önde sigmalar, hemen ardında betalar ve elbette kuyrukta omegalar. Doğrusu dün gecenin ardından en önde koşmanın meraklısı değildim, ayaklarım birbirine dolanıyordu. Antrenman odalarına geçtiğimizde herkes nefes nefeseydi. Burası akademinin binlerce metrekare büyüklüğündeki alt katının neredeyse tamamıydı. İçeride antrenman yapan onlarca üst sınıf öğrencisi olmasına rağmen hala çok fazla boş yer vardı. Burada kalıp antrenman yapacağımızı düşündüm ama bugün bize eşlik eden başka bir subay vardı ve bizi antrenman alanından geçirip sınıfların olduğu bölüme çıkarttı. Bir amfi şeklinde ama olabilecek en basit sıralarla doldurulmuş sınıfa girdik. Orta sıralardan bir yere geçtiğimde kendimi Larissa ve Lavanya’nın arasından buldum. Lavanya fazla soğuk, Larissa ise konuşkan ve güleç bir tipti. Bu yüzden iletişimleri Larissa üzerinden, tek taraflı ilerliyordu. “Sessizlik!” Gündelik üniforması ile gelmiş bir eğitmen kara tahtanın önünde belirdi. Orta yaşlarda, omzunda üç yıldız taşıyan bir erkekti. Göğsündeki yılan sembolünden bir şekilde değiştiren olduğunu anlamıştım ama yanındaki örümcek neyi temsil ediyor, bilmiyordum. Ellerini arkasında bağlayarak omuzlarını gerdiğinde kaslı bedeni kendini gösterdi. “Bu bir oryantasyon dersi, uzun sürmeyecek. Bu yüzden dikkatli dinleyin.” Elini kaldırmasıyla birlikte kapı kapandı ve sınıfa mutlak bir sessizlik hâkim oldu. “Ben büyü tarihi ve büyü etiği derslerinize girecek olan eğitmeniniz Soren Huxley. Hepinizle tanışmak için zamanımız olacak, o yüzden saçma bir tanışma faslı yapmayacağım.” “Bugün size akademinin işleyişinden, derslerden ve önemli kurallarından bahsedeceğim.” Tahtanın önünde gezinmeye başladı. “Akademide her şeyin hiyerarşik olduğunu bilmenizi istiyordum. Bu, üstte olanların alttakileri aşağılaması için kurulmuş bir düzen değildir, amaç kendinden zayıf olanları en iyi şekilde yönlendirmek ve onların soru…