Bölüm 19: Anarşi Ozanı

✨Bölüm 19: Anarşi Ozanı✨ Larissa Blanca: Vigilante shit – Taylor Swift Ekstra uyarı: bölümde kan, şiddet, travma ve tecavüz vardır. Lütfen size ağır gelecekse okumayın. Güven. Ne kadar tehlikeli bir tavizdi. Kimseye vermemem gerektiğini şimdi öğreniyordum. Bir yatakta uyuşmuş halde yatarken. Yüzüme düşen dalgalı tutamlarım verdiğim nefesle havalanıp çok geçmeden aynı yere düşerken yataktan aşağı sarkan parmaklarım seğirdi. Gözlerim açıktı, bilincim de öyle. Düşüncelerim o kadar hızlı hareket ediyordu ki neredeyse acı vericiydi. Ama kalbim… O buz gibiydi. Sirenlerin kalplerinin bir kalıp buzdan olduğunu söyleyen birtakım halk efsaneleri dinlemiştim. Bunun çıkış noktası sudan geldiğimiz ve kalbimizin bile su olduğunu söyleyen yaratılış hikayelerimizdi ama şu an nasıl da donuk olduğunu hissediyordum. Oysa kalbimdeki buz gibi hissettiğim başka şeyler vardı. Desmond’un hissediyordum, üzerimdeki eteği belimin üzerine doğru kaydırmıştı. İçimdeydi, hissediyordum. Asla unutmamak için bütün bunları zihnime kazıyordum. Hissediyordum. Parmaklarım seğiriyordu ama kalbim donuktu, korku ya da acı bile yoktu. Hamleleriyle birlikte bedenim öne doğru her meyil ettiğinde belimdeki elleri beni daha sıkı kavrıyordu. İzlerinin kalacağından emindim, morlukların ölü bedenimde yer alacağından emindim. Ölüm… Desmond arkamda zevkle inlerken dudaklarım titredi, ölüm… Hayal gibiydi, bir düş gibiydi. Hamile kaldığımdan emin olmak istiyordu, bunun farkındaydım. Nerede olduğumuzu bile bilmiyordum ama nemli, rutubetli koku genzimi yakarken akademide olmadığımızı biliyordum. Beni kaçırmıştı ve şimdi de, bu zamana kadar hamile kalmadıysam bundan emin olmak için beşinci kez bana tecavüz ediyordu. Uyuşmuş bedenim hareket bile edemiyordu. İçtiğim su ya da burnuma götürdüğüm bir peçete, belki de uyurken daha fazlasını enjekte ettiği felç edici uyuşturucular… beni bu hale getirmişti ama duygularımı ben uyuşturmuştum. Ölümün yanında hiçbir şey korkutucu ya da ürkütücü gelmiyordu. Desmond yüzünü boynuma bastırarak içime boşaldığında verdiğim nefesle saçlarım bir kez daha havalandı ve yeniden yüzüme düştü. Her defasında yaptığı gibi bu sefer de kasıtlı olarak içimde kaldı. “Lisa,” diye mırıldandı kulağıma doğru. “Biricik bebeğim, sana bunları yaptığım için üzgünüm ama beni terk etmene nasıl izin verebilirdim?” Gözlerimi kırptım, bu yeniydi. Az önce gözlerimi kırpamıyordum. Sol gözümden düşen bir yaş şakağıma doğru kayarak yatağa karıştığında aynı şekilde yatmaya devam ettim. Zaten başka çarem de yoktu. İğrenç bir inilti çıkartarak geri çekildi ve sırt üstü yuvarlanmama izin vererek tavanla bakışmamı sağladı. Kendi üstüne çekidüzen verirken bana bakıyordu. “Canını yaktım mı bebeğim?” diye sordu yüzüme düşen saçları çekerken. Canım yanıyor muydu? Sanırım artık yanmıyordu. Amber bu yüzden mi bu kadar hissizdi? Canı çok yandığı için mi her şeye karşı bu kadar kayıtsız kalabiliyordu? Cevap veremedim ona, keza gözlerimi kırpmak bu uyuşukluğun içinde başarabildiğim tek şeydi. “Seni gördüğüm an tanımıştım, biliyor musun?” dedi bir dirseğinin üzerinde yükselerek yüzüme baktığında. Diğer eli dalgınlıkla bedenimi okşuyordu. “Senim Isabelle’nin kızı olduğunu anlamıştım.” Gülümsedi. “Tıpkı annene benziyordun, hoş, annen senin yaşlarındayken de vahşi ve gözü kara bir kadındı. Senin akademiye geldiğine kızmış olmasına bakma. O dönemler onun doğduğu sular da imparatorluğa bağlı olduğundan kendisi de akademiye gelmek zorunda kalmıştı.” Gözlerimi kırpmaya devam ettim. “Baban, annen ve ben. Hiç ayrılmazdık. Annen güce aşık bir kadındı ve ben de onu kazanmak için her şeyi yapıyordum. Bizim daha yakın olduğumuzu sanıyordum bebeğim, ona deli gibi aşıktım. Onun için resmen çıldırıyordum ama bir gün yanıma geldi, tıpkı senin gibi dağılmış haldeydi ve bana dedi ki, sirenim onu istiyor.” Durup hayal kırıklığı ve öfke ile güldü. “Baban onu kazanmak için hiçbir şey yapmamıştı.” Kaşlarını çattı ve birden parmakları çenemi yakalayarak yüzlerimizi birbirine hizaladı. “Tıpkı o piçin seni kazanmak iç…