Bölüm 14: İblis Efendisi

✨Bölüm 14: İblis Efendisi✨ Larissa Blanca: Tepemde uçuşan yıldızlara bakarken kıkırdadım. Bir anlığına da olsa acı çekmediğim, bedenimin kıvranmadığı zamanı yaşamak mümkündü. Desmond bana ağrı kesiciler veriyordu, biraz kuvvetli olanlardan. Lavanya kaba davranarak bunların uyuşturucu olduğunu iddia etseler de… değildi. O beni destekliyordu, elimi tutuyordu, kolları arasına alarak hiç görmediğim ilgiyi gösteriyordu. Bana uyuşturucu vermezdi. Bunlar yalnızca… ağrı kesicilerdi. Desmond üzerimden kalktığında ona gülümsedim, bazı şeyler kötü gidiyor olabilirdi. Sirenim benimle hiç konuşmuyor olabilirdi. Güçlerimi kaybetmiş olabilirdim ya da suya asla dönemeyecek olabilirdim ancak bunlar dünyanın sonu değildi. Beni gerçekten, sadece Larissa olduğum için seven birisi ile birlikteydim ve bu benim için en pahalı lükstü. Gözlerime bakarak tebessüm ederken saçlarımı okşadı. “Çok güzelsin Larissa,” diye fısıldadı. Gülümsemem genişledi. “Teşekkür ederim,” diye fısıldadım. Yaklaşıp şakağıma bir öpücük kondurdu ve yataktan kalktı. O kalkar kalkmaz örtüyü üzerime çekerek çıplaklığımı örttüm. İlk işi gözlüğünü takmak oldu, hemen ardından da üzerini giyinmeye başladı. Olduğum yerde dalgın gözlerle yatarken içimde oluşmaya başlayan boşluk hissini bastırmak için onu yeniden yatağa çekmeyi düşündüm ama mide bulantısına benzer bir his karnımın burkulmasına neden oldu. “Benim biraz çalışmam gerek,” dedi Desmond. “Neden sen de yatakhanene dönüp biraz dinlenmiyorsun?” “Ben…” Bir an bocaladım. “Tabii ki, elbette. Bu… oldukça mantıklı.” Hızlıca doğrularak yere saçılmış kıyafetlerimi giyindim ve onun odasındaki banyoda yüzümü yıkadım. Ben banyodan çıktığımda o çoktan masasının başına oturmuş, bugün gelirken onun için kütüphaneden aldığım kitapları karıştırmaya başlamıştı bile. Usulca boğazımı temizledim. “Ben gidiyorum.” “Tamam,” dedi notlarına uzandığında. “Dikkatli ol, kimse görmesin.” “Tamam,” diye mırıldandım ve odadan çıktım. Desmond’un odası diğer eğitmenlerin odasına göre koridorun kıvrımlı köşesinde kalıyordu, böylece kimsenin bizi görme ihtimali olmuyordu. Her zaman olduğu gibi kolaylıkla koridordan ayrıldım. Normalde tonik almak için şifacıların binasına giderdim ancak Desmond benim için her zaman bir tane hazır tutuyordu. Odaya girdiğimde içiyordum, böylece kafam rahat oluyordu. Eğitmenimden hamile kalmak hayatımı mahvederdi. Zaten yeterince mahvolmuş değilmiş gibi. Kendi yatakhaneme döndüm, burada kimse benden hoşlanmıyordu. Onlara karşı daha kaba ve daha dişli birisine dönüştüğümü söylemişlerdi ancak zamanında iyi günlerim de olmuştu. İyiliklerimden hiçbir fayda görmemiştim, şu an olduğum kişi en azından zorbalığı uğramamı engelliyordu. Yatmak için hazırlanan diğer betalarla göz göze gelmeden kendi dolabıma ilerledim ve havlumu alarak duşa geçtim. Kendimi çok halsiz hissediyordum. Kıyafetlerimi çıkartırken bile zorlanacak haldeydim, zayıflığım Amber’in ilk geldiği günkü halinden bile daha kötüydü. Tamamen bir iskelete dönüşüyordum. Belki de bu ölmem için bir tür çağrıydı. Mide bulantısı şiddetlenirken dizlerimin üzerine çöktüm ve dizlerimi kendime çekerek onlara sarıldım. Kendimi sevmek konusunda biraz daha iradeli olsaydım belki başkaları da beni sevmek için daha istekli olurdu. Annem beni sevmek için biraz daha istekli olsaydı, ben de kendimi sevmek için daha istekli olabilirdim. Sirenim benimle bağ kurmuyordu. Aylar olmuştu, belki de daha uzun zaman. Bana asırlar gibi geliyordu. Suya asla dönemeyecektim. Burada, kuru toprağın üzerinde, karada sıkışıp kalmıştım. Akademide bir işe yaramıyordum, hiçbir şeyi beceremiyordum. Ortalama olmak her zaman en korktuğum şeydi ve şimdi ortalamanın bile altındaydım. Hayatımı Mihenk Taşları’nda geçirecektim. Birden karnım kasıldı, bedenim öne doğru atıldı. Avuçlarıma yere bastırarak kusmaya başladığımda, içimdeki her şeyi boşaltmak istiyordum. Bütün başarısızlıklarımı, olduğum kişiyi, unvanımı… her şeyi kusmak istedim. Sadece bir kez, sadece Larissa olmak istedim oysa kimse beni sadece Larissa olarak gö…