Bölüm 2

Giriş 3 yıl önce Ormanın derinliklerinde genç bir kız dolaşıyordu.Gri ve uzun sayılabilecek saçlarını güzel bir topuz yapmış, bulabildiği en kalın giysilerini giyinip kendini buralara atmıştı. Her gün olmasa da sık sık geldiği bu ormanı avucunun içi gibi biliyordu. Üstünde bordo, uzun bir ceketi vardı. Ceketinin iç ceplerinde farklı boyutlarda cep bıçaklar saklardı. Eşyalarının yakınında olduğunu bilmek ona güven verirdi. Gökyüzüne baktı. Güneşin batmasına çok az bir zaman kalmıştı. Elini çabuk tutmalıydı. Aksi takdirde hava kararacak ve av bulması neredeyse imkansız olacaktı. Etrafa dikkatlice baktı. En küçük bir hareketi dahi kaçırmak istemiyordu. O küçücük hareket onun akşam yemeği olabilirdi. Bir çıt sesi duydu. Umutla o tarafa döndü ve ceket cebinden hançerini çıkardı. Gördüğü tavşana fırlattı hançerini. Öldüğünden emin olunca çantasına koydu. Eve doğru yol alırken hava çoktan kararmıştı. Adımlarını hızlandırdı. Bir çıt sesi daha duydu. Hemen o tarafa döndü. Ne görmeyi beklediğini bilmiyordu ama beklediği şey kesinlikle bir insan silüeti değildi. Buz kesti. Kendisine pek de uzakta olmayan insan figüründen gözlerini alamıyordu. Sanki göz temasını kestiği anda o şey ona saldıracaktı. Çok korkuyordu. Hançerini daha sıkı tuttu. O kadar çok sıkmıştı ki elleri acımaya başlamıştı. Bir adım geriledi. Bir saniye bile geçmeden adam kızın üzerine atlayıp kızı yere yatırdı. Ardından kolunu kızın boynuna sarıp boğazını sıkmaya başladı. O kadar beklenmedik bir hamleydi ki kız çığlık atmaya vakit bile bulamamıştı. Adam kızı yere yatırdı ve ceketinin cebinden bir kama çıkardı. Bir yandan da kızın boğazını tek eliyle tutuyordu. Adam bir şeyler diyordu ama genç kız sanki hiçbir şey duyamıyordu. Onun için her şey bir uğultudan ibaretti. Korku içini öyle bir kaplamıştı ki sanki nefes almaya yeri kalmamıştı. Adam ise bağırıyordu kızın suratına. “Sensin!” Diyordu heyecanla “Bunca yıldır seni arıyordum, sonunda buldum!” Delirmiş gibi kahkaha attı. Karanlıktan kızın yüzünü tam göremiyordu fakat o olduğuna o kadar emindi ki. Tam şu anda onu öldürebilirdi ama onun kıvranışlarını, yardıma muhtaç halini görmek ona büyük bir zevk veriyordu. Tam o sırada uzaktan bir kurt uluma ses geldi. Adam kafasını kısa bir süreliğine o tarafa çevirdi. Genç kız belki de tek kurtuluş şansını kaçırmamak için deli gibi tepinmeye başladı. Adam birkaç saniye şok geçirdi ama kız onu çoktan üstünden atmayı başarmış, yere düşen hançerini kavrayıp adama saldırmaya başlamıştı. İlk darbesi karnına olmuştu. Adam karnını tuttu ve acıyla haykırdı. Ama kız durmadı. Adamın karnına art arda saldırdı. Sonra kollarına derin kesikler birakıp kılıcının yere düşmesini sağladı ve ayağıyla kılıcı uzağa iteledi. Artık adamın hiçbir savunma eşyası yoktu. Genç kızın üzerine bir rahatlama çöktü ama duramazdı, durmamalıydı. Adamın ne yapacağını kestiremiyeceği için işini garantiye alması gerekiyordu. Hançerini onun kalbine geçirmek için bir adım atmışken adam bir anda kalktı. Kendini elleriyle korumaya ve kıza saldırmaya çalıştı. Bir süre sonra zaten ayakta olması mucize olan adam yere yığıldı. Nefes alabiliyordu ama her bir nefes ona acı veriyordu. Ölümüne sadece saniyeler vardı. Son bir kez katilinin suratına baktı. Ay ışığı tam da kızın suratına vuruyordu. Dakikalardır göremediği yüzü izledi. Fark ettiği şey ile öyle bir şaşkınlığa uğradı ki parmağını bile oynatamayacak kadar yorgun bedeni şokla sarsıldı. Aradığı kadın bu değildi. Yanlış kişiyi öldürmeye çalışmış, tanımadığı birisi tarafından öldürülüyordu. Gözünden belli belirsiz bir damla yaş süzüldü. Bu gözyaşının aradığı kişiyi bulduğunu sanıp yanıldığı için mi yoksa suçu olmayan birini az daha öldüreceği için mi aktığı ise sonsuza dek sır olarak kaldı… Genç kızımız ise öylece adam bakıyordu. Gözlerinden sanki sonu gelmeyecekmiş gibi yaşlar boşalıyordu. Elleri istemsizce titriyordu. Az önce birinin hayatını sonlandırmıştı. Ellerine baktı. Titriyordu. Her yeri kan içindeydi. Öldürdüğü adamın kanı ellerindeydi. Katil olmuştu. Başı dönüyo…