2. Kitap 2. Bölüm: Yalanlar

Bu evrende canavarlar aynaya bakmaz. Çünkü en korkunç yüz, hâlâ insanken taşıdıklarıdır. “Kolyemi ver Doruk!” O an sinirini gözlerinde hissettim. “Bana bak Yaren, bu kolye senin için neden önemli?” Gözlerimden yaşlar süzüldü. “İçimde bir his var anlıyor musun? O kolye bana bir şeyler hissettiriyor, ver onu!” Öfkemin arttığını hissettikçe aklımda tek bir seçenek kalıyordu. Hızlı bir şekilde bir gümüş alıp kalbine yaklaştırdım. “Ver o kolyeyi dedim sana!” Doruk kolyeyi verdikten sonra boynuma taktım. “Bu kolyeye bir daha dokunmayı bırak, bakarsan bile seni tamamen öldürürüm!” Elimdeki gümüşü yere atıp odama çıktım. Bir sürede olsa orada kalmak gücümü azaltmıştı. O an gözüme bir şey takıldı, kapımı kitleyip deftere baktım içini açtım ve okumaya başladım. “Sevgi nasıl bir şey ki ben en son sevgiyi onlardan almıştım. Onlar neredeydi bir kaç avuç toprağın altında. Düşünüyorum da kendini zirvede sana insanlar da o toprağın altında ve ayaklarımızın altında olacak egoya ne gerek vardı ki.” Onlar, kimden bahsettiğimi bilmiyordum ama bunu yazan kişinin ben olduğu belliydi. “Bunları buraya yazmak ne kadar iyi bilmiyorum ama dikkat et gelecekte ki ben, tehlike yakında hemde çok yakında. Düşmanındır senin Doruk, unuttuysan hatırla. Ama şunu bil beyin unutur kalp unutmaz ve senin hep kalbin vardır Yaren Su KANDEMİR.” Kandemir mi? Ama benim soyadım Yutar diye düşündüm, ne oluyor bilmiyordum ama o günlükte yazılanları dinledim uygulamaya çalıştım, beyin unutur kalp unutmaz diye tekrarlarken bir şey sordum kendime. “Acaba Doruk bana doğruları mı söylüyor?” Hatırlamaya çalıştım olanları, düşmanındır senin Doruk diyordu. Sonra bir ses duydum ama bu ses Doruk değildi ona aitti, Ayaz . “Sen benim doğan güneşimsin, beni hem yok edebilecek hem var edebileceksin.” Sonra bir görüntü Ayaz’ın beni öptüğü, o an kalbimde hissettim heyecanı. Geçmiş gözümün önünde tek tek geçerken kafamda planlar dönüyordu, ne yapmalıydım Doruktan nasıl kurtulabilirdim. “Yaren aç şu kapıyı!” Kapıyı açtığımda bana getirdiği kanı uzattı. “İç şunu ilaçlarını da koydum merak etme.” İlaçlar hadi Yaren düşün. “Teşekkür ederim çık odamdan şimdi!” Diye bağırdım. “İçtiğini görücem o zaman çıkıcam!” Dedi ve sinirle bağırdım daha çok. “Defol odamdan içicem defol, sen varken daha kötü oluyorum defol!” Doruk üstüme daha çok gelmeden odadan çıktı ve ben elimde ki kanı döktüm. Odamın kapısı çalınca gelenin Doruk olduğunu düşünüp sinirle kapıyı açtım. “Ne var lan ne?” Diyerek sinirle kapıyı açtım ve karşımda abimi gördüm. “Sakin olur musun? Dorukla mı kavga ettin sen?” Abim içeri girince sinirle kapıyı ittim. “Söyleyin ona evimden defolsun!” Abim omuzlarımdan tutup beni oturttu. “Sakin ol şimdi sen. Ben gidip onun evden gitmesini söyleyeceğim tamam mı?” Dedi ve odadan çıktı. 5 dakika boyunca ses gelmedi ama 10. Dakika da odama kapıyı çarparak Doruk girdi. “Ne demek lan bu gebertirim seni!” Onu itip ayağa kalktım. “Karşında kraliçen var Doruk derhal evimden git!” Gülerek yüzüme baktı. “Bende kralım biliyorsun dimi? Senin ellerinle verdiğin krallık.” Gülerek yüzüne baktım ve odamın balkonundan çıktım. “Tam burada kraliçe olacağım zaman Ayaz Kandemir beni öpmüştü biliyor musun? Ha doğru bir kral varken kral olamıyordun o da var.” Dedim Doruk etrafa sinirli bakışlar attıktan sonra dibime geldi ve yakamdan tuttu. “Bugünü sakın unutma Yaren Su Yutar!” Sonra odamdan çıktı ve kendimi yatağa attım öyle sadece tavanı izledim. 1 yıldır çektiğim her şeyi bir tek ben biliyordum, bu kadar insanı öldürüyordum. Odamdan çıkıp aşağı indim ve sağ koluma tek bir şey dedim. “Toplantı hazırlayın tüm vampirlerle, sadece Doruk olmasın burada!” O hazırlıklara koyulurken ben odama çıktım, halam odaya hemen daldı. “Bu ne demek?” Diye sorunca kapıyı gösterdim. “Herkesle birlikte öğrenirsin.” Dedim ve kapıyı suratına kapattım halamın, tahmin edin dolabımda hangi renk elbise bakıyorum? Evet duydum sizi kırmızı dediniz duydum. Kırmızı elbisemi giydim saçıma maşa yaptım ve taçımı taktım. Evet kraliçeler yalnız kaldığında…