2. Kitap 1. Bölüm: Yeniden

Ruhum bedenimden ayrılmıştı, ama kefene giren bedenim değil ruhumdu. Bende çok isterdim gülüp eğlenmeyi, yaşıtlarım gibi sevgilimle el ele yürüyüp hayata yeniden adımlar atmayı ama hayat bana engeller koydu, koymaya devam ediyordu. Uzun yokluğum oldu hayat nasıl oldu bilmiyorum ama benim bildiğim bir şey vardı, benim hayatım daha yeni başlıyordu. “Teyze ne yaptığını sanıyorsun sen!” Sesim sert ve emin çıkmıştı. “Gidiyorum, kızımı bir vampirin eline bırakamam!” Diye bağırdı. Cevap vermek istedim ama yapabildiğim tek şey Asu’nun ağlayarak yalvarışlarını duymak. Ben ise yere düşmüş ağlıyordum yapabileceğim bir şey var mıydı bilmiyordum, neyden kaçarsam o hep bana doğru geliyordu. “Abla beni teyzeme verme, abla beni bırakma!” Ağlayışı yalvarışı aklımdan çıkmıyordu kontrolümü kaybetmiş gibi hissediyordum. Onlar giderken sinirim ve hırsım büyüdüğünü içimde yangın çıkardığını hissettim. “Dur.” Beni tutup bana sarılan Doruk’a yüzümü döndüm. “Doruk kardeşim o benim, kardeşimi alıp gidiyor Doruk!” Göz yaşlarım durmuyordu, bir vampirdim oysa nasıl ağlayabilirdim ki? Doruk beni kucağına alıp odama çıkardı ağlamam durmuyordu, durdurmak dahi istemiyordum. Tam o an hissettiğim şeyle elim kolyeme değdi odamda bir yarasa vardı ve vampir’e dönüşmek üzereydi. “Selam.” Dedi o soğuk ve üzgün sesiyle. “Selam.” Dedim uzun zaman sonra gördüğüm gözlerle. “Asu gitmiş, çok üzgünüm nasıl olduğunu öğrenmek için geldim.” Ayaz’a üzgün dolu gözlerle baktım ve yatağımdan kalkıp ona sarıldım. İçimde garip bir şey oluştu sanki şu an kollarının arasında evimde gibi hissediyordum ama Doruk… emin değilim sanki o benim için çok farklıydı. “Ayaz ben iyi değilim.” Dedim ve belimi daha çok sardı. Sanki burası benim evimdi ama ben o evi uzun zamandır ihlal ediyordum. ”Ne düşünüyorsun?” Diye sordu benden ayrılırken. “Neden böyle olduğumuzu?” Diye sordum gözlerine bakarak. “Bende bilmiyordum, düşündüm ama çok düşündüm neden böyle olduk, böyle olmak zorunda mıydık?” Dediğinde ikimizin de gözleri dolmuştu. “Bu durumun ne olduğunu biliyor musun?” Diye sordum ama Ayaz bana baktı ve dudaklarını büzerek cevap verdi. “Bilmiyorum.” Dedi ve tam o an odaya Doruk girdi. “Yaren bu adam bu odada ne yapıyor? Hemen kov şu şerefsiz adamı!” Diye bağırdı. Size yemin ederim o an Ayaz’dan nefret ettim ve o nefretle ona baktım. “Defol git evimden!” Diye bağırdım. (1 Yıl Sonra) “Nasıl gidiyor yeni hayatın, alışa bildin mi?” Darma dağın duruyordum ama gülümsedim. “Gitmiyor gibi hala, hemde hiç gitmiyor gibi geliyor.” Gülümsedi bana ve elini karnına götürdü. “Asu için üzüldüğünü biliyorum ama artık her şey geride kalmalı.” Evin bahçesinde ki duvarlara baktım o kadar yalnız duruyorlardı ki, aynı benim gibi. “Asu geride kalacak bir çocuk değildi hala.” Dedim. Tabii siz şu an şaşırıyorsunuz neler oluyor diyorsunuz ama her şeyi anlatmak için zaman bulmamız lazım. “Asu’yu sil İrem’le mutlu yaşa demiyorum ama kimse ile konuşmuyorsun. Doğa’yı neden kovdun onu bile anlayamadım Yaren?” Son 1 yıldır olanları ben bile anlayamıyordum. “Hatırlamıyorum hala.” Dediğim an aldığım koku ile gözlerim değişti halam beni tutmaya çalışsa bile ben çoktan hızlanmıştım ve karşımda ki adama bakmıştım. “Nolur yardım edin.” Diyordu ama direncim yoktu. “Hayattan kurtarıcam seni.” Dedim ve boynuna sivri dişlerimi geçirdim. Kanını emerken açlığımın artışını hissediyordum içtikçe canım daha çok çekiyordu. Bedenime o sıcak kan işledi ve daha da acıktım, tam o an adam bayıldı kendimi geri çektim ve onun öldüğünü gördüm. Bu duruma alışmıştım artık o yüzden pek umrumda olan bir durum değildi insanların ölmesi. “Yine mi Yaren?” Diye sordu halam arkamdan. “Gömün şunu geberdi.” Dedim ve halamın sinirli bakışlarına maruz kaldım. “Senin için o kadar kolay bir durum haline gelmiş ki artık sana dur deme zamanı geldi gibi.” Dedi halam ve kolumdan çekerek eve götürdü. Eve girdiğimde İrem bize bakıyordu ama halam beni hâlâ çekiyordu. “Nereye?” Diye sordum korkarak, beni merdivenlerden indirdi mine çiçeklerinin olduğu bir mahzene attı. “Be…