3. Bölüm: Güven ve Güvensizlik

Siz her şeyin değişeceğine emin olduğunda ne yapardınız? Değişimden kaçmaya çalışırdınız ama kaçan kovalanır kuralını hiç bir zaman unutmamalıyız. “Sen bizim bildiğimiz kan içen vampirsin?” Çok merak ediyorum kan içmeyen vampir var mı, hatta gerçekten vampirlerin olduğunu bile yeni öğrendin Yaren salak olma kızım. “Ben kan içmeyen vampir daha görmedim ama galiba ben öyleyim kan içiyorum.” Dedi gülümseyerek. Daha dün tanıştığım çocuğun insan dışında bir varlık olduğunu öğrenmiştim ve şimdi ne yapacağımı bilmiyordum. “Kabul et, merak ediyorsun. Vampirlerin nasıl yaşadığını, nasıl avlandığını… Korkuyorsun ama gözlerini benden ayıramıyorsun.” Haklıydı dalgaya vuruyordum ama korkuyordum ama gözlerimi de ondan alamıyordum. “Beni telkin ettin ısırdın ama bilemiyorum sanki doğru değil gibi inanamıyorum.” Dedim ve demez olsaydım. Ayaz bir an arkamdan belirdi. “Korkmaaa.” Dedi gülerek. “Tamam kabul vampirmişsin.” Dedim tedirgin bir şekilde gülerek. “Kalp atışlarını duyuyorum çok güzel atıyor.” Dedi. “Korkuyorum.” Dedim. “Seni koruyacağım.” Dedi. O sırada Ayaz’ın soğuk nefesini boynumda hissettim elini boynuma değdirdi. Benden ne istiyordu ki, kanımı mı, yoksa benimle oyun mu oynuyordu? Seni koruyacağım dedi ama kimden koruyacak daha bilmiyordum kafamda o kadar sorular vardı ama cevapları yoktu. İçimden bir ses kaçmam gerektiğini söylüyordu ama diğeri kal gitme diyordu. “Benden kaçmaya çalılsan da, kaçamazsın!” Dedi. Korkuyor muydum? Evet ama aynı zamanda bu tuhaf çekime karşı koyamıyordum. Ayaz’ın gözlerinde tuhaf bir şey vardı, beni kendine çekiyordu. Ayaz tam karşıma geçti ve bana çok yakın durdu ve kulağıma fısıldadı “Kaçman gerekmiyor biliyorsun dimi, yanında durabilirim.” Dedi. Kalbim hızlandı nefesim düzensizleşti. İçimde bir ürperti hissettim ama bu sadece korku değildi Daha farklı bir şeydi. Ne olduğunu bilmiyordum ama Ayaz’ın varlığı beni hem ürpertiyor hem de garip bir şekilde güvende hissettiriyordu. Ayaz yine kulağıma yaklaştı. Sesi öylesine alçak ve pürüzsüzdü ki, adeta bir şarkı gibi kulağıma yankılandı. Onun bu kadar yakın olması nefesimi kesmişti. “Sana zarar veremem, vermelerine izin vermeyeceğim ölümü göze alırım ama sana zarar gelmesini göze alamam insani ruhum bir kefenin içinde kaldı ama sen benim insani yanımsın.” Dedi Sözleri içime işledi. Mantığım, bir vampirin insani bir yanının olamayacağını söyordu ama gözleri… Gözler bambaşka bir şey anlatıyordu. Bir katilin gözleri değil, kaybetmekten korkan birinin gözleriydi. O an bir şeyin farkına vardım sesi titremiyordu, sesi titremese de sesinde bir ağırlık vardı. Sanki yüzyıllardır sakladığı bir sırrı ilk kez itiraf ediyormuş gibi. Gerçekten böyle mi hissediyordu, yoksa bana söylediği her şey bir oyunun parçası mıydı? “Bu kadar kaldığımız yeter her kalan her şeyi evde konuşalım Asu uyuduktan sonra, şimdi ders zamanı.” Dedi benden uzaklaşarak. “Şu an aklın çok karışık,” dedi, sesi artık daha soğuk geliyordu. “Ama her şeyi öğrenmenin zamanı gelecek. Sadece sabırlı ol.” Dedi, her şeyi öğrenmek istiyordum ama öğrendiklerimi kaldırabilecek miydim bilmiyordum. “Derse geç kaldı hoca birazdan sınıfa girecek herkes sınıftadır Ayaz!” Dedim beni kucağına aldı. “Gözlerini kapat,” dedi, itaat ettim. Ve gözlerimi açtığımda sınıfın kapısının önündeydim. Sınıfa girdik sırama oturdum ve Doğa bana baktı. “İyi misin her şeyi anlattı mı?” Diye sordu. “Evet, anlattı ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum.” Dedim ve hoca içeri girdi herkes ayağa kalktı ve hoca oturun çocuklar dedi. “Alışırsın zor biliyorum ama alışırsın.” Gülümsedim ve camdan dışarı bakarak düşündüm. Ayaz beni kucağına aldığında vücudum istemsizce gerilmişti. Kalbim, sanki göğüsümden fırlayacakmış gibi atmıştı. Ama onu durduramamıştım. Sanki içten içe, ona güveniyordum. Bu beni daha da korkutuyordu beni aslında. Neden korkuyordum ki, içten içe ona güvenirken neden korkuyordum? Gün o kadar hızlı geçmişti ki ne ara okul bitti bilmiyordum, kendimi Ayazla birlikte Asu’yu okuldan alırken buldum. Eve gelip üstümüzü değiştirmiş ben…