29. Bölüm: Abim

Hayat gerçekten bazen çok ağır bir şekilde şaşırtıyordu. Hayatım neydi, ne olacaktı bilmiyordum ama gittiğim yol beni bir zindana hapis ediyordu. “Metehan?” Dedem şok içinde baka kaldı. “Abi?” Dediğimde gülerek bana baktı. “Gördün mü gerçek vampir ve gerçek gölgeyi?” Diye sordu Doruk. “Vampir mi?” Diye şaşırarak sordum. “Kardeşim abin bir vampir olduğu için korkmuyorsun dimi?” Diye sordu abim. “Benimde vampir yanım olduğunu biliyorsun dimi abi?” Diye sordum sinirle. “Yaren, bırak bu sahtekarları gerçek tarafa geç!” Diye bağırdı abim. “Benim bir krallığım var benim vampirlerim var, sen bir anda bizi terk edip beni bu hayatta tek başıma bırakıp gitmedin mi?” Diye sordum sinirle. “Bırakmak zorundaydım, güçlerimi geliştirip seni tekrardan korumak zorundaydım ve aylardır Doruk yardım etti bana.” Dediği an Doruğun yüzüne baktım. “Sen ne kadar adi bir vampirsin. Beni kaçırdın işkence çektirdin o zamanlar yanında bir de abim mi vardı?” Diye sordum sinirle. “İnsansın benim sinirimi bozma Yaren!” Diye bağırdı. “O inana olabilir ama biz vampiriz!” Diye atladı Doğa. “Sorununuz var ise benimle çözün kızları bırakın gitsinler.” Dedi dedem önümüze geçip. “Kardeşime zarar vereceğimi mi düşünüyorsun gerçekten dede?” Diye sordu abim. “Metehan şu an gerçekten ne kadar ciddi, ne kadar sağlıklı düşünebiliyorsun? Kontrollerini kaybetmiş bir vampirsin sadece!” Diye abimin sinirinin artmasına sebep oldu dedem. “İşte sen busun sinirlenince gözü dönen birisin Yaren’e de bana da zarar verdiğin an sende öleceksin!” Dedi dedem ve abim durdu. “Nasıl yani?” Diye sordu. “Senin atan benim aynı zamanda kraliçem ise Yaren ve kardeşin soyu ilerletebilecek tek kişi taçın kabul ettiği tek kişi o yüzden hem kendini hemde tüm vampirlerin sonunu getirebilirsin.” Dedi dedem ve abimin yüzüne baktı. “Abi!” Diye bağırdım. “Yaren Su.” Dedi, bana ismimi tamamen söyleyen tek kişi oydu. “Ben tüm geçmişimizi biliyorum abi, lütfen Doruk iyi biri değil onu bırak ve bize gel.” Dedim ve o an garip bir şey oldu. Abim bize bir adım attı. “Bu hikayede yeterince kötü karakter varmış.” Dedi ve yanıma gelip bana sarıldı. “Metehan sen ne yaptığını sanıyorsun?” Diye sordu Doruk. “Kardeşini seçiyor.” Dedim ve birlikte arabaya bindik, dedem arkaya abimin yanına geçmek istedi ben ise her zaman ki gibi araba kullanıp Doğa ile sohbet ediyordum ta ki Doğa’nın telefonu çalana kadar. Telefona baktı sonra bana baktı, Ayaz arıyordu o kadar emindim ki. “Aç konuş benim için sorun yok.” Dedim ve gülümseyip telefonu açtı. “Sakin ol iyiyiz.” Dedi sonra sustu Ayaz’ı dinledi ve konuşmaya devam etti. “Yaren ve ben.” Dedi sonra derin bir nefes alıp verdi. “Erkek sesi dışarıdan geliyor benim sevgilim var arabada erkek ne yapsın Ayaz?” dedi Doğa ciddi bir sesle. “Tamam Ayaz, böyle şeyler yapmayıp yanımızda olup sevdiğin kadını aldatmasaydın o zaman hayatına sonsuza kadar karışabilirdin şimdi lütfen Yaren için en iyisini yap ve onu sorma!” Dedi Doğa ve telefonu suratına kapattı. “Ayaz sana ne yaptı Yaren?” Diye sordu dedem. “Ben ölmek üzereyken, Mira ile birlikte oldu ve…” konuşamadım nasıl konuşabilirdim ki. “Ayaz baba olacak Asaf amca.” Dedi Doğa ve dedemin gözlerini üzerimde hissettim. “Yaren Su o pislik adam üzdü mü seni?” Diye sordu abim. “Üzmedi.” Dedim gülerek. İyiyim demek zorunda hissettiğim için hep gülmek zorundaydım, yalanımı herkes anlıyordu ama beni kırmamak için anlamamazlıktan geliyorlardı. “Öyle olsun Yaren Su.” Dedi abim ve kafamda sorularla eve geldim. Asu ilk bana sonra abime baktı ve koşarak abime sarıldı. “Abi!” Dediği an kalbimde hissettiğim acı ile gözlerim dolu güldüm. “Bir daha bizi bırakıp gitmeyeceksin dimi?” Diye sordu Asu, o sırada İrem kapıda bizi izliyordu onu öyle görünce yere çöküp onu çağırdım. Koşarak geldi ve bende oma sarıldım abimin bakışlarını hissettim ve ona baktım başımı kaldırıp. “Gitmeyeceğim abiciğim.” Dedi ve Asu’yu öpüp elini tuttu ve içeri girdiler. “Abimiz mi?” Diye sordu İrem. “Evet abimiz.” Dedim dolu gözlerle. “Bana hiç bakmadı ama.” Dedi hüzünle. “Çünkü o…