24. Bölüm: Kanlı Plan

Hayat der ya bak bugün mutlusun ama yarınını sana garanti vermicem. Aslında güldükten 1 saniye sonrası bile gülmemiz için asala garanti değildi. "Asu kimin kızı?" Diye sordum. "Öykü'nün kızı." Dediği an başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Asu annesine teyze mi diyordu? "Siz bunu nasıl yaptınız ya nasıl?" Diye sert bir şekilde sordum. "Yaren yapma kızım." Dedi annem ağlamaklı sesiyle. "Yaren bağırma!" Diye sert çıkıştı babam. "Sen buraya nasıl geldin!" Diye bağırarak o kıza baktım. "Dedem gönderdi, kapının açıldığını hissedince." Dediğinde ona nefret dolu baktım. "Defol git sakın gelme bir daha buraya!" Diye bağırdım. O arkasını döndükten sonra annem arkasından seslendi. "İrem, ablanı yalnız bırakma kızım." Dedi annem ve İrem dediği kız yarasa olup gitti. "O benim yanıma gelemez!" Diye bağırdım ve ayağa kalktım. Ayaz kolumdan tutup beni geri yerime oturttu. "Yaren otur sakin ol artık. O da senin kardeşin! Ona bu kadar yüklenme, biliyorum Asu'yu çok seviyorsun ama her ne olursa olsun öz kardeşini reddetme!" Dedi ve bana sarıldı. “Benim tek bir kardeşim var!” Göz yaşlarımı tutamadım ben ağladıkça Ayaz bana daha sıkı sarıldı. “Yaren kızım, nolur yapma bunu bize İrem bunları haketmiyor kızım. O daha çok küçük.” Evet o da Asu’nun yaşındaydı ama bu hikayede ki en masum kişi Asu’ydu o değildi. “Yaren kardeşini sana bırakıp gitmek istiyoruz kızım.” Dedi babam ve Ayaz’dan ayrıldım. Başımı dik tutarak onlara baktım. “Siz benim hayallerimi, umutlarımı, istediğim her şeyi yıktınız yerle bir ettiniz! Siz kendinizi mutlu aile tablosuna sokarken ben acılar çektim. Siz ölerek kurtuldunuz ben yaşayarak ölüyorum, bana gelip artık geçmişte yaptığınız bir şeyleri anlatmayın. Benim bir tane kardeşim var o da Asu, yoruldum artık sizden beni rahat bırakın.” Dedim ağlayarak. Artık dayanamamıştım ve koşarak evden çıktım, göz yaşlarımı tutamıyordum. "Yaren yapma güzel kızım yapma lütfen. İrem'in senden başka hiç kimsesi kalmadı lütfen kızım." Dedi annem, arkamdan gelmişti. "Asıl sen yapma anne o kızı kardeşim olarak görmemi bekleme benden lütfen. O benim kardeşim değil olmayacakta!" Annem'in de gözleri dolmaya başlamıştı. "Seni anlıyorum emin ol ama başka seçeneğimiz kalmadı kızım. Bende isterdim Asu'nun benim kızım olmasını ama değil elimedem bir şey gelmiyor." Dolu gözlerimde sinir vardı, bende o sinirle anneme baktım. "Asu bunları haketti mi anne he Asu bu kadar acıyı hak edecek ne yaptı? Annesine teyze diyecek kadar ne yaptı anne bir şey de!" Bağırmaya başladım. "Bitir bu görüşmeyi." Dedi annem ve koşarak eve girdim ayna'nın karşısına geçtim babam bana korku dolu baktı. "Yaren sen ne yapıyorsun?" Babama son kez baktım ve kapıyı itmeye başladım. "Ölüler ile aramızda ki kapı kapansın, ölüler evrenine geri döndün!" Güçümün tükendiğini hissediyordum. İlk babam gitti ve annemin Ayaz'a dediği şeyi duydum. "Ona engel ol kendini öldürecek o bir vampir değil!" Umrumda değildi ve olmayacaktı. Kapı tamamen kapandıktan sonra yere düştüm. "Sen ne yaptığını sanıyorsun Yaren!" Diye bağırdın Ayaz. "Ayaz beni odama çıkar." Dedim ve gözlerimi kapattım. Ayaz'ın beni kucağına alışını hissettim o kadar yorgun hissediyordum ki ne olacaktı bilmiyordum. "Abla lütfen beni kurtar, dedem bana çok zarar veriyor." Duyduğum ses o kızın sesiydi. "İrem!" Diye bağırdım. "Annemi dinleme gel abla buraya her şeyi öğren artık." Dedi bana ve gözlerimi açtım. Bu bir rüya mıydı yoksa İrem'in bana verdiği bir işaret mi? Yanımda ki telefonumu elime aldım saat akşam 5 olmuştu ben kaç saattir uyuyordum haberim bile yoktu. Odamdan çıktım ve yürümeye başladım, merdivenlerden indiğimde Asu'yu gördüm. "Abla!" Diye koşarak sarıldı bana. "Yavru kuş seni çok özledim." Dedim ve onu öptüm. "Bir yere gidecek misin?" Diye sordu dolu gözleriyle. "Bu gece ve yarın akşam olamayacağım güzelim. Bu gece mezuniyet planımız var yarın ise öğretmenimizin düğünü var o yüzden özür dilerim." Dedim ve yanağına öpücük kondurdum. "Ama bugün teyzemi üzmezsen yarın seni götürücem söz." Dedim ve Asu çocuksu heyecanla ba…