13. Bölüm: Düşmandan Dosta

Mira artık tehlike oluşturamıyor hiç birimiz için hatta uzun zamandır görmüyordum bile ama bu sefer Doruk hayatımıza girip engel olmaya başlamıştı. Yataktan kalkmıştım Nisan ayına girmek üzereydik ve yavaş yavaş havalar ısınmaya başlamıştı. Okullar bir hafta kapandı ve bizde bir haftayı evde değil tatilde geçirmek istemiştik. Asu uyuyordu, rahat edemeyecek biliyordum ama yolda elbise giymek istemişti o yüzden mecbur elbise hazırlamıştım ona. Ben biraz rahat takılmak istemiş kırmızı bir eşofman ve siyah crop giyme taraftarı olmuştum. Giyinip saçlarımı ilk defa at kuyruğu toplamıştım yaz kış açık olan saçlarım ilk defa toplanmıştı. Ayaz yavaş yavaş uyanıyor gibi olduğunda yatakta kollarının arasına girdim. “Çok güzel olmuşsun.” Dedi gözleri kapalı şekilde. Sinirle suratına baktım. “Gözlerin kapalı!” Dedim sinirle o an gözlerini açtı ve ben kollarının arasından çıktım. Beni kendine çekip kulağıma eğildi. “Gözlerim kapalıyken bile seni görüyorum.” Dedi ve yanağıma öpücük kondurdu. Biz üçümüz gidecektik Doğa ise çocukları alıp direkt eve geçeceklerdi. Ayaz giyindi ve arabada Asu’ya yatak hazırlıyordu. Ben Asu’nun odasına gidip her ihtimale karşı ince hırka ve rahat kıyafetleri çantasına koyarken uyanmıştı. “Gidiyor muyuz abla?” Diye sordu. Tam o an odaya Mira girdi Asu çığlık attı ve Ayaz hemen odaya geldi. Ayaz sinirle ikimize de baktı ve Asu’yu alıp çıktı. “Sizi rahatsız etmek istemezdim ama Doruk planlar yapıyor Yaren sizi ayırmak için.” Bunu biliyorduk. “Bunu biliyoruz Mira.” Dedim yüzüne bakarak. “Asu’ya dikkat et istiyorum Yaren tehlike de olduğunu hissettiğim her an yanında olacağım.” Dedi ve sarıldı, bende ona sarıldım. Evet, Mira ile kardeş gibi olmuştuk ama bunu Asu daha bilmiyordu. “Gittim ben.” Dedi ve ona el salladım. “Dikkat et kendine ikiz.” Dedim ve Asu’nun çantası ile odadan çıktım. Ayaz Asu’yu giydirmiş uyutmuş ve merdivenden iniyorlardı. Peşinden gittim Ayaz dikkatlice arka koltuklara Asu’yu yatırıp üstünü örtmüştü. Arabanın kapısını kapatıp yüzüme baktı acı içinde. “Mira’ya güveniyor musun gerçekten?” Diye sordu bir anda. “Evet, neden?” Diye sordum. “Ruh ikizi olmanız onun seni seveceği ve sevdiği anlamına gelmez Yaren.” Dedi yüzüme acı dolu bakarak. “Neyse önemli değil ben Mira ile mutluyum hadi tatile gidelim.” Dedim ve arabaya bindim. Ayaz da bindi, bir süre sessiz bir yolculuk geçirdik. Asu gözlerini açtı ve bize baktı, korku ve heyecan gözlerinden okunuyordu. “Abla o kız sana çok benziyordu, hatta aynıydınız.” Dedi ve ayaklarına baktı yaramazlık yapan küçük çocuk gibi. “Sen öyle benzetmişsin hayatım, bizim gözlerimizin rengi aynı ya arkadaşımla sen oradan benzetmiş olabilirsin.” Dedim ve biraz olsun gözlerinde ki korku gitmiş ve heyecan artmıştı. “Şarkı açalıııııııım.” Dedi heyecanla. Gülerek Ayaz’ın telefonunu alıp şifresini girdim. “Açıyorum.” Dedim ve gülerek şarkıyı açtım tam o an şarkı ile Ayaz aynı şeyi dedi. “Ve ben senin gibi gülen Biri tanımadım Ve sen gibi bakan Bir polen gibisin Hafif ama acımasız Ve her gülüşün Yeni bir bahar” Gülerek Ayaz’a baktım ve o an tek bir şey diledim nolur bu mutluluğumuz bozulmasın. “Mira?” Diye sorduğum an gülerek baktı. “Hayır, o senin aynın olsa bile senin gibi bakamıyor, gülemiyor.” Dediği an gülüşüm büyüdü. “Ayaz abi.” Diye araya girdi Asu ve şarkının sesini kıstım konuştuklarımızı duymasın diye sesi arttırmıştım, sesi kıstıktan sonra onlara baktım. “Efendim prenses?” Diye sordu Ayaz. “Ne zaman orada oluruz?” Ah tabii gideceğimiz yeri bilmiyorsunuz atalarımın ilk evine hem tatil hemde benim bu ikizlik sorununu nasıl çözebiliriz diye cevaplar almaya gidiyoruz aslında. “1 saat sonra oradayız güzellik.” Dedi Ayaz ve gülümsedi. Yanağıma farketmeden bir öpücük kondurdu. “Ben görmedim.” Diye kıkırdadı Asu. “Sen oradan bizi mi izliyorsun küçük yaramaz?” Diye sordum ve Asu kıkırdamaya başladı. “Hayıy abla.” Şımardı yine benim küçük kardeşim. Zaten r harfini düzgün söyleyemiyordu şımarınca y olarak söylüyordu. “Şımarma şımarık.” Dedim ve bir an suratı düştü ve bana baktı…