11. Bölüm: Yalan Hayat

Gözlerimi huzurlu bir sabaha açmıştım ama etrafta ne Ayaz vardı ne de Asu. Dün gece Ayaz’dan bir öpücük almıştım. Bunun için mutluydum… ama Mira’nın sesi zihnimden gitmiyordu.“Bu daha başlangıç Ayaz Kandemir.” Bu cümle mideme oturmuş bir taş gibiydi. O sırada kolyem soğudu. Garip bir şekilde ağırlaştı. Elimi boynuma götürdüm. Biri beni korumaya mı çalışıyor… yoksa biri bana yaklaşmak mı istiyor? Sesim olabildiğince çıktı. “Ayaaaz!!” 2 saniye sürdü, Ayaz odama girdi ve endişeli gözlerle bana baktı. “Ayaz kolyem soğuyor ve ağırlaşıyor, Ayaz korkuyorum.” Ayaz bana dokunmak istedi ama yapamadı. “İkimizin de gireceği bir tehlike yaklaşıyor Yaren. Hayatına girmemem gerekiyordu, bunları sana yaşatmam çok bencilce, hayatımda olmaman gerekiyordu özür dilerim hata yaptım.” Bu neydi şimdi? Benden vaz mı geçiyordu? “Ne demek bu?” Diye soru verdim korku dolu sesimle. “En kısa zamanda hayatında olmayacağım Yaren.” Dedi, işte tam o an kalbimde acı hissettim gözlerim doldu. O sırada odamda gördüğüm Mira ve Doruk oldu. Ayaz korku dolu bana baktı, önüne döndü onun gözlerine baktı onu izledi. Beni öpen adam eski sevgilisini izlemeye başladı. “Gel buraya!” Diyerek bana dokundu Doruk, nasıl dur yoksa onun dokunmasını istemiş miydim? Ayaz bana baktı, Doruk’un dişlerini boynumda hissettim. “Doruk sakın!” Dedi Ayaz ve Doruk’u itti tam o an Ayaz’ın beni öpüşü aklıma geldi kolyem ağırlaşmaya ve soğumaya devam etti, ben sinirlendikçe devam ediyordu. “Hassiktir, bu güç bizi yok eder!” Doruk’un sözleri ile Ayaz’a baktım. Doruk ve Mira gitmişti, ben sakinleşmeye çalıştım kolyem normal ısısına ve ağırlığına dönüyordu. “Bunun başlangıç olduğunu biliyoruz Yaren, ne değişir bilmiyorum ama biz birlikte kalamayız.” Ayaz’ın sözleri beni derinden etkiledi. Sustum, bazen sadece susmak en büyük çığlık oluyormuş, insan sustukça çığlık atıyormuş. İnsanlar gülerken de ağlayabiliyormuş, bazı gülüşler göz yaşı da olabiliyormuş. “Nasıl istersen.” Dedim ve kalktım kıyafetlerimi valize koydum, Ayaz ise beni izliyordu sadece. Valizimi kapının önüne koydum Ayaz dolaba bakıyordu, ben ise odaya baktım çok kısa sürece çok anılar vardı. Asu’nun odasına gittim onun valizini hazırladım kolyeyi çıkarttım ve Asu’nun odasına koydum. Asu’nun bana baktığını görünce elimi uzattım. “Gidiyoruz.” Diyebildim Asu bana sorar bakışlarla baktı. Benim gözlerim ise yerdeydi Ayaz, Asu’ya dersinde yardım etmişti sonra masal anlatıp uyutmuştu. Gözlerimden bir kaç damla yaş aktı, valizleri aldım aşağı indirdim ve bir taksiyi durdurdum. Valizleri koydum bagaja ve Asu’yu oturttum, kalbimde bir şey hissettim ve odama baktım, oradaydı beni izliyordu taksiye bindim. Nereye gidecektim ki, nereye gidebilirdim? Araba o evin önünde durdu acı dolu bir bakış attım. “Abla.” Dedi gözleri dolmuştu. “Hadi kapıyı çal.” Dedim ve valizleri aldım bagajdan. Asu eve girerken gözlerim teyzemin gözlerine baktı. “Neyin var kızım?” Diye sordu, sesi çok acı verici geliyordu. “Teyze.” Dedim gözlerim dolu bir şekilde. “Aras, Asu’yu alsana.” Dedi teyzem, Aras bana acı içinde baktı. Kerem evde yoktu iş için il dışına çıkmıştı. İstesem böyle denk bir şey yaşayamazdım. Gözlerimi acı dolu bir sabaha açmıştım, teyzem Asu’yu okula bırakırken bizde Aras ile okula gidiyorduk, korkuyordum ona burada görmeye ama alışmak zorundaydım. Aras beni sınıfıma kadar bıraktı tam gidecekti yüzüme baktı. Elini kolumu tuttu. “Hayat seni nereye getirdiği değil, nereden götürdüğü önemli Yaren.” Sarıldı o an içimde güven hissi oluştu, yanağıma öpücük kondurup gitti. O an farkettim ki Ayaz beni izliyordu. “Yaren.” Dedi hüzünle Doğa. Gülümsemek zorunda kaldım, zorunda kaldıklarımız hayatımızı yönetiyordu, susmak zorunda kaldık oysa konuşmamızı heyecanla bekleyen herkes susmak zorunda bırakmıştı bizi. “Aranızın böyle olması iyi değil Yaren,” gözleri doldu ve devam etti. “Ayaz çok pişman ve kuzenini öldürmek istiyor.” Endişeyle baktım. “Neden?” Diye soru verdim “Onun Yaren’e dokunan elini bir tarafına sokarım dedi.” Şokla baka kaldım. “Kıskandı mı, ciddi mis…