10. Bölüm: Mira

Sen kimsin? Veya neredesin? Ruhun bir kefende mi yoksa bedeninde mi? İnsan ölmek için kefene girmesi mi gerekiyor yoksa ruhunun bir kefende olması ölmesi için bir sebep olabilir mi? O buradaydı gelmişti bulmuştu beni ama gelmesi iyi miydi? “Yaren!” Sesi korku dolu geliyordu karanlıkta yüzünü göremiyordum ama onu hissediyordum, yakınımdaydı. Işıklar açıldı Doğa ve Ayaz’ı yan yana görmüştüm yoksa yapmış mıydı bunu? Doğa vampir mi olmuştu? “Sakın sorgulama!” Doğa’nın cümlesi ile soracağım soruyu içime attım. “Ah! Kan!” Doğa kan gördükçe deliriyordu, Ayaz buna dayanamadı. “Sen Dorukla ilgilen Yaren bende!” Dedi Ayaz ellerimi ayaklarımı çözdü ve sarıldı, sanki evimde gibi hissetmiştim geçmişti her şey. “Ayaz, Ayaz değişmemişsin biriler için kendini feda ediyorsun bir zamanlar benim için feda etmiştin.” Ses önümüzdeyken arkamızda belirdi. “Mira! Bilmeliydim sen olduğunu bu pis plan bu ev senin fikrin olabilirdi sadece!” Yüzünü daha net görmüştüm Mira’ydı bana burada günlerce işkence eden kanımı emen Miraydı ve eski sevgilimle iş birliği yapmıştı. “Beni terk edip gittin biraz daha kalıp işe yaradı mı diye hiç bakmadın yıllarca Doruk beni güçlendirdi, beni Doruk ayakta tuttu! Sen mi bir hiç oldun!” Ayaz şok içinde baka kaldı. Hayatımın akışı o kadar garipleşiyordu ki kim olduğumu bile unutmak üzereydim, sahi ben kimdim? Bu kadar sır bu kadar yalanlar kaldırabilir miydim yoksa bu olaylar benim mezarım mıydı? “Önemli olan yaşayıp ölmen değil Yaren neden?” “Yakınında olması senin ona ilgi duyman sinirimi bozdu, o seni bana getirebilirdi ve getirdi de.” Ayaz o an bana baktı yerimden kalktım ona sarıldım, nedenini sormayın buna ihtiyacım vardı sadece. Belime iki defa dokundu parmağdı ile sanki bana kaç dermişcesine dokundu, yapmayı denedim ama Doruk hemen önüme çıktı. Doğa delirmiş gibi saldırıyordu Doruk bundan korkuyordu nedenini bilmiyorum ama korkuyor gibi gözüküyordu. Doğa Doruk’a saldırmaya başlayınca hemen kapıdan çıktım Ayaz ve Mira’nın sesini duyuyordum. “Bu savaş yeni başlıyor Ayaz Kandemir.” Dedi ve Dorukla birlikte yok oldular yarasaya dönüşmeleri o kadar korkunç görünüyordu ki. Ayaz bir anda arkamdan belirdi ellerinde pasuman malzemeleri vardı, canının çektiğini anlıyordum ama o direniyordu halimi görüyor ve direniyordu. Bantı yapıştırdı beni kucağına alıp sağ koltuğa oturttu, Doğa arkaya oturdu Ayaz da yanıma gelip okurdu. “Benim yüzümden mi?” Diye soru verdim. “Ben istedim.” Dedi sert bir tavırla. Ayaz bana baktı ve gülümsedi. “Ayaz oradan bir tane torba ver.” Dedi ve Ayaz’ın ona kan torbası vermesini izledim. Doğa kanı içerken Ayaz koluma dokundu. “İlk zamanları böyle olması doğal kendi üstüne alınma tamam mı? Asu seni evde bekliyor bir yere gidelim kıyafet alalım Asu görmesin seni böyle.” Dedi onu düşünmesi hoşuma gidiyordu. Bilmediği bir şey vardı karnımda bir bıçak yarası vardı ve ne halde olduğunu ben bile bilmiyordum. Bu kadar zamanın yorgunluğu ile gözlerimi kapattım ve karanlığa kendimi teslim ettim. Gözlerimi Ayaz’ın adımı söylemesiyle açmıştım. “Yaren, Yaren.” Gülümsedi gözlerinde o an garip bir şey gördüm çok garipti. “Günaydın, hadi arkaya geç üstünü değiştir.” Dedi elinde ki paketi verip. Hiç bir şey demedim paketi alıp arkaya geçtim Doğa ile dışarıda konuşuyorlardı. Tişörtümü çıkardım karnımda ki yara hâlâ kanıyordu. Tişörtümü giydim altına da tayt almıştı onu da giyip çıktım arabadan. Doğa çok garip bir şekilde bana baktı. “Kan kokusu geliyor.” Dedi işte o an içimi korku sarmıştı, Ayaz bana baktı sanki anlamıştı bir şeyler olduğunu. “Boynunda ki yara hâlâ kanıyor gibi ondan geliyordur.” Dedi o an içime bir rahatlama geldi anlamamıştı. “Olabilir acıyor hâlâ dedim.” Doğa tatmin olmuş gibiydi, eski huysuz tavrı son bulmuştu bana sarıldı bir an. “İyi olmana çok sevindim Yaren.” Dediği an göz yaşlarımı tutamadım. Vampirlerin kalbi varmış, bu her vampir’e özel değil ama bazı vampirlerin kalbi varmış. Hep birlikte arabaya bindik ben o kadar yorgun hissediyordum ki artık kendimi ayakta bile tutamıyordum. “İyi misin?”…