47. Bölüm

Sessiz Çığlıkların Ardındaki Şifa Aras’ın kehribar gözlerine çöken hüzün, odadaki ağır havayı daha da katılaştırdı. Menesa’nın çektiği her bir zerre ızdırap, adamın zaten yaralı olan yüreğini bir kor gibi yakıp kavuruyordu. Genç kadın, boğazındaki düğümle tam kapıya doğru adımlarken durdu ve omzunun üstünden dönüp baktı. Sesi, kırılan bir camın çıkardığı o ince ama derin sızıyla tınladı: "Peki ya ben, Menesa... Ben seni vurmak zorunda kalsaydım? Ben vicdan azabı çekseydim, ben senin yüzüne bakamasaydım o zaman ne yapardın?" Menesa cevap veremedi. Cevapsız kalan soru, odada asılı duran acıyı daha da derinleştirdi; gözyaşları yanaklarından süzülürken hızla kapıdan çıktı. Yatak odasının eşiğinden salona doğru adımlarken daha fazla dayanamadı ve içindeki bükülen fırtınayı sessiz hıçkırıklara teslim etti. Odada, yatakta tek başına kalan Aras ise yumruğunu yatağın örtüsüne öyle bir sıktı ki parmak boğumları bembeyaz kesildi. Gözünden süzülen tek damla yaş, Menesa kendisinden her uzaklaştığında kalbinin nasıl ince ince kırıldığının sessiz bir kanıtıydı. Koridorda yankılanan boğuk seslere çıkan Fadime, dostunu gözyaşları içinde görünce içindeki şefkat duygusuna engel olamadı. Hızla yaklaşarak kollarını Menesa’nın sarsılan bedenine sardı: "Çok kötü şeyler atlattın kuzum... Geçecek, lütfen bırakma kendini." Menesa, içerideki Aras duymasın diye derin bir nefes alıp toparlanmaya çalıştı. Sesi kesik kesikti: "Ben... Ben Aras’a ağrı kesici yapabilir misin diyecektim. Ayşen’e de çorba..." Fadime, arkadaşının bu halindeki o derin fedakarlığa acı bir tebessümle karşılık verdi: "Ayşen yaptı bile çorbayı. Seninde ayakta olmaman lazım. Serum takacağım sana, sabah da kan alırım senden; değerlerine tekrar bakarım. Minik Kardelen’i de emzirmemen gerekiyor, ilaç vücuttan tam atılana kadar... İzin ver bu gece dinlen, Kardelen’e nöbetleşe biz bakalım. Çok sarsıldın Menesa." Salona geçtiklerinde Menesa kendisini koltuğa bitkin bir halde bıraktı. O sırada yanlarına gelen Ayşen de şefkatle söze girdi: "Meso'm, Fadime doğruyu söylüyor. Şimdi yavaşça alırım Kardelen’i, biz bakarız. Sen de gücünü toparla." Menesa elinin tersiyle gözyaşlarını silerken, içindeki fırtına sözlerine döküldü: "Bugün kızımı alıp mutlulukla evimize dönecektik... Onu koklayıp pamuklara saracaktım. Bizi bu hale getirdiler şerefsizler. Daha ne yapacaklar bilmiyorum, canımdan can gitti, yüreğim söküldü paramparça oldum. Şimdi sanki o parçaları tek tek yerine koymaya çalışıyor gibiyim. Teşekkür ederim yanımda olduğunuz için, kızıma bakacağınız için..." Ayşen sitemkar ama sevgi dolu bir sesle araya girdi: "O ne demek Meso'm? Kardelen de artık bizim canımız, teyzeleriyiz biz onun..." Fadime, elini Menesa’nın omzuna koyarak yön gösterdi: "Hadi artık Menesa, kocanın yanına uzan da serumu takayım. Şu an birbirinizden başka ilacınız yok... Bana inan, hadi odanıza gidelim. Telefonunu yanına al, serum bitince çağırırsın çıkartırım." Tam o sırada içerideki odadan ince, tiz bir bebek ağlaması yükseldi: *"İngaaa... İngaaa..."* Menesa endişeyle birden ayağa fırladı: "Şimdi Aras o halde kalkmaya çalışır! Koş Fadime, odaya gidelim." Fadime elindeki doktor çantasıyla hızla Menesa’yı takip etti. Odaya vardıklarında, mahremiyeti korumak adına önce Menesa içeri girdi. Yatakta doğrulmaya çalışan Aras’ı görünce hemen müdahale etti: "Dur Aras, sakın kalkma!" Aras’ın gözlerinde çaresiz bir baba telaşı vardı: "Kızım ağlıyor Menesa, nasıl kalkmayayım?" "Tamam geldik işte... Fadime, gel sende." Fadime içeri girdiğinde Menesa çoktan beşiğe doğru eğilmişti. Minik Kardelen, gözyaşları içinde annesine bakıyordu. Menesa kızını kucağına almak için uzandığında elleri kontrolsüzce titredi. Vücudundaki ağır ilacın yan etkisi aniden mide kasılmasıyla baş gösterdi. Menesa ağzını tutarak; "Fadime... Ayşen..." diye mırıldandı ve banyoya doğru koştu. Aras’ın bakışları anında karardı: "Ne oluyor Fadime?" Fadime ciddi ve profesyonel bir ses tonuyla durumu açıkladı: "Aras, aldığı doz kolay bir doz değil. Yan etkileri bir süre d…