34. Bölüm

Kardelen Kokulu Gelecek Yatak odasının lavanta kokulu huzurundan sıyrılıp üzerlerindeki tatlı hasret mahmurluğuyla yeniden salona geçtiklerinde, evdeki o alışılmadık sessizlik Menesa’nın dikkatinden kaçmadı. Elini hafifçe karnına götürüp boş salonda göz gezdirdi. "Ben çok acıktım ya... Nerede herkes, nereye kayboldu bu insanlar?" Aras, üzerinde sivil kıyafetleriyle karısının bu tatlı telaşına tebessüm ederek mutfağa, ardından koridora doğru göz attı. Evde çıt çıkmıyordu. "Gitmişler mor çiçeğim..." dedi, gözlerinde muzip bir pırıltıyla geri dönerek. Menesa kıkırdayarak koltuğun köşesine ilişti. "Demek bizi baş başa bırakmak, rahatsız etmemek için arkalarına bakmadan kaçtılar..." Aras adımlarını ona doğru atıp yanına kuruldu, elini karısının omzuna atıp kendine çekti. "Fena mı oldu sevgilim? Baş başayız işte." "Evet, çok güzel oldu sevgilim ama..." Menesa sehpanın üzerinde duran, buram buram kokusu yayılan etli ekmek paketlerini işaret etti. "Bir sürü etli ekmek almışsın. Bunların hepsini sadece ikimiz yiyemeyiz ki. Yazıktır, hadi çağır arkadaşlarımızı da beraber yiyelim. Şölen olsun." Aras, karısının bu paylaşımcı yanına hayranlıkla bakıp göz kırptı. "Çoktan çağırdım bile mor çiçeğim." Menesa şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Aşk olsun, hangi ara çağırdın Aras?" "Sen odada elbiseni düzeltirken ufak bir mesaj attım bizim kaçaklara. 'Gelin dökülün yuvaya' dedim, yoldadırlar." Tam o sırada, Aras’ın haklılığını kanıtlarcasına dış kapının zili sabırsızca çalmaya başladı. Aras yerinden kalkıp kapıyı açtığında karşılarında Fadime, Ayşen, Demir ve Utku duruyordu. İçeriye neşeyle adımlarken, Demir’in hemen arkasından gelen sadık köpeği, adeta ev sahibini tanır gibi doğrudan Menesa’nın yanına sokuldu. Menesa, başını koltuktan aşağı doğru uzatıp tüyleri parıldayan köpeğin başını sevgiyle okşadı. "Aaa... Sen osun! Ne kadar büyümüşsün sen maşallah, kocaman olmuşsun." Demir gururlu bir tebessümle araya girdi. "Kızım büyüdü ablası, artık kocaman bir hanımefendi oldu." Demir’in köpeğine hitaben "kızım" demesiyle, Aras’ın korumacı ve kıskanç yüzbaşı damarı anında kabardı. Kehribar gözlerini Demir’e dikti; bakışları adeta genç üsteğmeni delecek kadar sert ve uyarıcıydı. "Kızım" kelimesinin sadece kendi doğacak bebeğine yakıştığını düşünür gibi süzdü dostunu. Menesa bu sessiz gerilimi fark etmeden heyecanla sordu: "Demek kız... Sahi, bu köpek aslında gerçek sahibine gidecekti bir ara, ne oldu o iş? Ben zihnimdeki o boşluk yüzünden bayağı şey kaçırmışım." Aras, kıskanç bakışlarını Demir’den çekip kestirip atan bir tavırla araya girdi. "Boş ver Menesa... Ben ona o zaman da söyledim ama beni dinlemedi. Kızın teki para avcısının teki çıktı zaten, değmez." Fadime bu sözlerin üzerine tutamadığı o gür, Karadenizli kahkahasını koyuverdi. "Demek internetlerde, sohbet sitelerinde kız arayacak kadar düştün ha Demir? Vay be, hiç de belli etmiyorsun o ketum halinle." Demir, Fadime’nin bu neşeli sataşması karşısında anında savunmaya geçerek sert bir bakış fırlattı. "Ne alakası var yahu? Öylesine, can sıkıntısından konuşuyordum ben. Kız aramak gibi bir niyetim falan yoktu. Hem ben boylu poslu, yakışıklı bir erkeğim; elimi sallasam ellisi yani, ne münasebet!" Fadime gözlerini devirerek gülmeye devam ederken, Utku ortamı iyice kızıştırmak ister gibi araya girdi: "Yahu Fadime, bu Demir’in aslında ta çocukluktan kalma bir aşkı vardı, kız başkasıyla evlendi gitti ama bu hala onu sayıklayıp dururdu içten içe. O yüzden hiçbir kıza yüz vermedi yıllarca. Gerçi bende de durum farklı değildi; valla Ayşen beni ayartıp tavlamasaydı, benim de öyle düzenli bir ilişkim falan olmayacaktı." Menesa bu itiraflar karşısında şaşkınlıkla gözlerini açtı. Ortam bir anda tatlı bir savaş alanına dönmüştü. Ayşen, Utku’nun "tavlama" lafını duyar duymaz kaşlarını çatarak kocasının tepesine dikildi. "Seni hödük Utku! Ben mi tavladım seni? Peşimden köpek gibi koşan, 'Ayşen ne olur bir şans ver' diye kapımda yatan kimdi acaba?" Demir de Utku’nun omzuna sertçe vurarak homurdandı. "Oğlum ne karı…