21. Bölüm

Ruhun Aynasındaki Yansımalar ve Yeni Başlangıçlar Yatak odasının ortasında zaman adeta durmuş, fırtına yerini derin, soluk soluğa bir sükunete bırakmıştı. Aras, kalbinin en derin köşesinden kopup gelen bir şefkatle Menesa’yı göğsüne bastırdı; saçlarının arasına gömülüp o kır çiçeklerini, nehir kıyılarını andıran kokusunu uzun uzun içine çekti. Bu koku, onun aylar süren cehennem azabının ardından ulaştığı yegane cennetti. Yavaşça geri çekilerek karısının sağ elini avucunun içine aldı. Parmakları titriyordu ama bu kez korkudan değil, vuslatın verdiği o muazzam heyecandandı. Cebinden çıkardığı o sade, altın alyansı büyük bir narinlikle Menesa’nın parmağına taktı. Ardından diğer sol elini de kavradı. Yerdeki kutuların arasından bulup çıkardıkları o mor taşlı, pırlanta çiçek yüzüğü nazikçe parmaklarının ucuna yerleştirip yuvasına oturttu. Menesa, parmaklarında parıldayan bu iki metal halkaya, ardından da Aras’ın kendi parmağındaki eşine baktı. Zihninde uçuşan binbir çeşit soru işaretine engel olamayarak, o çocuksu tecessüsüyle sordu: "Aras... Yüzük takınca ne oluyor? Sende de aynısından var." Aras, karısının bu dünyadan bihabermiş gibi bakan masum çehresine bakıp hafifçe güldü. Gözlerindeki kehribar ateş, bu kez sadece aşkla parlıyordu: "Şu andan itibaren kalbinin ritmi de, aldığın o güzel nefes de bana zimmetleniyor Menesa. Ruhun barut koksa, geçmişin bir sis bulutu gibi önünü kapatsa bile, bu hayatta sığınacağın tek güvenli limanın ben olduğumu bu halkalarla tescilliyoruz." Menesa kaşlarını hafifçe kaldırıp kelimeyi zihninde evirip çevirdi: "Liman... Liman ne demek ki?" "Menesa’m, güzelim..." dedi Aras, onun saçlarından bir tutamı kulağının arkasına usulca sıkıştırarak. "Sen her şeyi hatırlayana kadar benim senin öğretmenin olacağım kesin. Ama şimdi soracaksın öğretmen ne demek diye... En iyisi sen bu çetrefilli soruları aşağıya inince Utku’ya sor. O sana sabaha kadar bıkmadan, usanmadan cevap verir. Hatta Ayşen de ona katılır..." Menesa’nın gözleri heyecanla parladı, dudaklarında saf bir tebessüm belirdi: "Tanışalım o zaman Aras... Hem, galiba ben çok, ama çok acıktım." Aras, karısının bu acıktım deyişiyle içindeki tüm buzların eridiğini hissetti. Ellerini uzatıp Menesa’nın yanaklarını avuçlarının arasına aldı: "Oyy aşkım benim... Sen buz gibi olmuşsun, ev daha tam ısınmamış. Üstündeki şu kalın montu, atkıyı hiç çıkarmayalım. Hatta biz direkt bir alt kata, bizimkilerin yanına inelim. Ev ısınana kadar burada yemek falan da yok zaten. Şimdi aşağıda Ayşen mutfakta döktürmüştür, kesin bizi bekliyorlardır." "Çok merak ettim şimdi bu Ayşen’i, hadi inelim!" dedi Menesa, içindeki o askeri sertliği tamamen unutmuş bir çocuk neşesiyle. Tam kapıya doğru yöneleceklerken Aras, kendi ayaklarına baktı ve alnına vurarak dertli bir iç çekti: "Bak sen şu işe... Ben aceleden botları bile çıkarmamışım. Güzelim evi çamura, kışın ayazına katmışım. İşimiz çok desene..." Menesa, kocasının bu halini görünce kendini tutamayarak şen bir kahkahaya boğuldu. Odanın içinde çınlayan o gülüş, evin aylardır süren matemini tek seferde dağıtmıştı: "Galiba benim yüzümden... Ben tuvalete yetişeceğim diye panik yapınca, sen de ne yapacağını şaşırıp içeri ayakkabıyla girmek zorunda kaldın." Aras, karısının o dünyalara bedel kahkahasına bakıp hayranlıkla gülümsedi: "Mor Çiçeğim benim... Hiç sorun değil. Sen iyi ol, sen yanımda ol da ben bu evi baştan aşağı tek başıma paklarım, pırıl pırıl yaparım." Bir Saat Önce: Alt Kattaki Telaş Yukarıda bu büyük hesaplaşma ve vuslat yaşanmadan tam bir saat önce, lojmanın birinci katında bambaşka bir hareketlilik vardı. Demir, merdivenleri hızlı adımlarla inip Ayşen ve Utku’nun kaldığı dairenin önüne geldi. Kalbi göğsünde deli gibi çarpıyordu; yukarıda gördüğü mucizeyi, Menesa’nın kanlı canlı hayatta olduğu gerçeğini arkadaşlarına söylememek için kendini zor tutuyordu. Elini kaldırıp kapıya sertçe vurdu: *Tak... Tak...* Kapı çok geçmeden Utku tarafından açıldı. Demir, yüzündeki o heyecanlı ve şoke olmuş ifadeyi gizlemek adına hemen…