1. Bölüm

İhanetin Gölgesi ve Sınırda Kopan Fırtına "Kuş, konduğu dalın kırılmasından korkmaz; çünkü güveni dala değil, kendi kanatlarınadır," der Victor Hugo. Takvimler 18 Temmuz’u gösterdiğinde, Menesa ve Aras da tam olarak bu sarsılmaz inançla, arkalarında bıraktıkları daldan emin, kendi kanatlarıyla vatan toprakları için amansız bir yola çıkmışlardı. İkisi de bu kutsal görev uğruna yüreklerindeki hasreti susturmayı, evliliklerinin daha ilk günlerinde ayrı kalmayı göze almışlardı. Suriye İdlib’deki o sisli ve tehlikeli operasyon bölgesi onları bekliyordu. Zırhlı araçlar, keskin kayalıkları ve mayınlı patikaları aşarak sınırdaki o sarp üsse doğru ilerlerken, kilometrelerce geride, kışla şehrinde bambaşka bir şeytani tezgah kuruluyordu. Albay Cevdet, yeğeni Yasemin ile birlikte kışladan çıkıp lojmandaki evine dönmüştü. Ancak Albay’ın bu gece evinde çok özel, resmi kayıtlarda görünmeyen gizli bir misafiri vardı. Adamın uzun, kırçıllı sakalları yüzünün yarısını kapatıyor, başındaki siyah fötr şapka gözlerine tekinsiz bir gölge düşürüyordu. Üzerindeki jilet gibi siyah takım elbisesiyle tam bir diplomat ya da karanlık bir şebekenin elçisi gibi duruyordu. Cevdet Albay ve bu yabancı misafir, kimseye görünmeden süratle çalışma odasına geçip kapıyı arkalarından kilitlediler. Evde yalnız olduklarını sanıyorlardı ancak salonda oturan Yasemin’in içini büyük bir merak dalgası sarmıştı. Adımlarını parmak uçlarında basarak koridora süzüldü ve amcasının çalışma odasının kapısına yaklaşıp kulağını ahşap zemine dayadı. Duydukları, genç kızın damarlarındaki kanı donduracak cinstendi. İçerideki adam, pürüzlü ve sert bir yabancı aksanla doğrudan konuya girdi: "Öğrenebildin mi Cevdet? İstediğimiz bilgiyi aldın mı?" "Hayır, henüz öğrenemedim," dedi Cevdet Albay, sesi gergin ve öfkeliydi. "Halis ölmeden önce işi sıkı tutmuş, bana da tam olarak güvenmiyorlardı galiba. Ama ne olursa olsun o bilgiyi alacağım, o kayıp dosyanın yerini mutlaka öğreneceğim. Sırf bu yüzden o psikolog kızı, yani Menesa’yı bilerek İdlib’e, sınırın sıfır noktasına, operasyon göbeğine gönderdim. Oradan kurtuluşu yok artık! Bilgiyi aldığımız, dosyanın yerini söküp çıkardığımız anda infaz edilecek!" Yabancı adam, yani Johnson, fötr şapkasını masanın üzerine bırakırken tısladı: "Zaman daralıyor Cevdet, farkında değilsin! Teşkilat içindeki hücrelerimiz tek tek deşifre oldu, yakalanmamız an meselesi. Türk istihbaratı peşimizde. Eğer o dosyayı rakiplerimizden önce bulursak, elimizde devasa bir şantaj kozu olur." "Biliyorum Johnson, biliyorum!" diye gürledi Cevdet, sesini kısmaya çalışarak. "Elimden geleni yapıyorum. Menesa şu an Aras’ın timi tarafından sıkı bir koruma altında, doğrudan müdahale edemiyoruz. Ama ben bir yolunu bulup bu işi kökten halledeceğim. Sadece şartları olgunlaştırmak için biraz zamana ihtiyacım var." "Sana sadece iki ay veriyorum Cevdet," dedi Johnson, parmağını masaya sertçe vurarak. "O dosyada devletin içine sızmış, uyuyan gizli ajanlarımızın tam listesi var. Ajanların kimliklerini açığa çıkartıp tasfiye edebilirsek içimizdeki hainlerden kurtuluruz. Eğer bu iki ay içinde dosyayı bana getiremezsen, Cevdet Albay... kendini şimdiden ölmüş bil!" Cevdet, gözlerinde delice bir kararlıkla güldü. "Johnson, zaten bu işi başaramazsam bu yolda kendi kafama sıkarım, işi senin liderlerine bırakmam! Beni tehdit etmeyi kes." "Eğer o kızın güvenini zamanında kazanabilseydin, şimdi bu amansız yollarla uğraşmazdık." "Ona, babası Halis’in en yakın dostu olduğum yalanını söyledim, inanmak üzereydi," dedi Cevdet, yüz kasları nefretle gerilerek. "Yıllar önce benim verdiğim gizli emirle hastanedeyken öldürttüğümü sandığım o bebek, yıllar sonra kanlı canlı karşıma çıktı! Bana da ihanet edildi Johnson! Halis denilen o herif, gebermeden önce yine kızına kavuştu; düşmanım olan adam yine kazanarak, huzurla öldü. Ama geride o pislik kızını bıraktı. Menesa bu dünyada yaşadığına, nefes aldığına pişman olacak!" "Güzel, Cevdet... Şimdi yukarıdan emirler beni bekliyor, bu durumu liderlerime acilen rap…