70. Bölüm

GÖZLERİNDEKİ YABANCI - DEVAM Herkesin yüreği ağzında beklediği o kabus dolu saatlerin ardından Menesa, nihayet yoğun bakımdan çıkarılarak hastanenin normal servisinde steril bir odaya alındı. Odanın kapısı yavaşça aralandı ve içeriye, yüzünde güven veren sakin bir tebessümle Psikiyatrist Doktor Buğra Kurt girdi. Yatağın kenarına yaklaşarak Menesa’ya baktı. "Merhaba Menesa Hanım, ben psikiyatrist doktor Buğra Kurt. Bu süreçte size yardımcı olacağım," dedi yumuşak bir ses tonuyla. Menesa, bembeyaz hastane yatağında oturmuş, etrafı meraklı gözlerle inceliyordu. Doktoru görünce yüzünde saf bir neşe belirdi. "Aaa, memnun oldum Buğra Bey! Ben de üniversitede ikinci sınıftayım, psikoloji okuyorum. İnşallah ben de psikolog olacağım," dedi büyük bir gururla. Doktor Buğra, karşısındaki genç kızın gözlerindeki o 19 yaşın masumiyetini görünce içtenlikle gülümsedi ama sesine profesyonel bir ciddiyet kattı. "Ne güzel Menesa Hanım... Şimdi size bazı şeyler söyleyeceğim ama lütfen endişe edecek hiçbir durum olmadığını bilin. Bak Menesa, şu an senin hatırladığın tarihle, içinde bulunduğumuz zaman dilimi maalesef aynı değil. Sen şu anda tam yirmi altı yaşındasın. Ve ideallerini gerçekleştirmiş, başarılı bir psikolog teğmen olarak mesleğini yapıyorsun." Menesa’nın yüzündeki o neşeli ifade anında dondu, gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Ne demek Buğra Bey? Nasıl yani? Ben hatırlayamıyorum... Burası neresi, biz hangi yıldayız?" "Şu anda Kahramanmaraş’ta bir hastanedesiniz," diye açıkladı doktor, onu ürkütmemeye çalışarak. "Daha önce çarpmaya bağlı ciddi bir beyin kanaması geçirdiniz. Bu sarsıntı, beyninizde geçici bir hafıza kaybına neden olmuş. Kendinizi iyi hissetmeniz için özellikle söylüyorum; lütfen hafızanızı zorlamaya, bir şeyleri hatırlamak için kendinizi hırpalamaya çalışımayın." Menesa kafasını ellerinin arasına aldı, duyduklarını sindirmeye çalışıyordu. "Yani ben... Psikoloğum, yirmi altı yaşındayım ve Maraş’tayım... Valla doktor bey, sanki beş yıl sonrasına ışınlanmış gibiyim!" "Öyle de denebilir," dedi Doktor Buğra, ortamı yumuşatmak isteyerek. "Ama gereken tedavilerle ve zamanla her şeyi yeniden hatırlayacağınıza gönülden inanıyorum." Menesa yatakta hafifçe dikleşti, aklını kurcalayan o asıl soruyu sordu: "Peki... Az önce ablamla Ayşen’in yanındakiler kimdi? Kapının önünde duran bir adam vardı, adı Aras’mış... Bana 'Çiçeğim' falan gibi tuhaf şeyler söyledi. Ben onu hiç hatırlamıyorum. Şimdi ben o adamı tanıyor muyum gerçekten?" Doktor Buğra, Aras’ın koridordaki o yıkılmış halini hatırlayarak yutkundu. "Birazdan Ayşen ve ablanızla konuşacağım, onlar size hayatınızdaki bazı eksiklikleri, detayları anlatacaklar. Ben geçmişiniz hakkında detaylı bir bilgiye sahip olmadığım için bu sorulara cevap veremiyorum. Eksik parçaları ailenle, sevdiklerinle tamamlayacaksın. Kendini hazır hissettiğinde her şey yavaş yavaş canlanacak, buna inanıyorum." Menesa derin bir nefes aldı. "Teşekkür ederim doktor bey." "Çok geçmiş olsun," diyerek doktor odadan ayrıldı. Doktor Buğra koridora çıktığında, kapının önünde bir umut ışığı bekleyen acılı kalabalık anında etrafını sardı. Doktor, boğazını temizleyerek konuşmaya başladı: "Merhaba, ben Psikiyatrist Doktor Buğra Kurt. Menesa Hanım şu anda son beş yıla dair hiçbir şeyi hatırlamıyor. Sizden en büyük ricam; kesinlikle hafızasını zorlamayın, onu bir şeyleri hatırlaması için sıkıştırmayın. Sorularına sakin ve normal yanıtlar verin. Özellikle yaşadığı kötü, travmatik anıları sakın hatırlatmayın. Babası yakın zamanda vefat etmiş galiba... Bunu şimdilik ondan gizlemenizi rica ediyorum." Abla Melek’in gözleri dolarken, doktor uyardı: "Babasını aramasını bir şekilde engelleyin, gerekirse küçük yalanlar söyleyin. Bu onun iyiliği için. Şu an gerçekleri kaldırabilecek bir zihinsel durumda değil. Eğer çok büyük bir şoka girerse hafızasını tamamen kaybedebilir ya da kalıcı hasarlar oluşabilir. Hastayı sarsacak her şeyden kaçının. Herkes sanki her şey sıradanmış gibi davransın, Menesa’nın kendi akışına göre hareket edin." Alb…