67. Bölüm

Gerçeklerin Ağırlığı ve Bir Yudum Cesaret Menesa, elindeki DNA testinin sonucuna bakarken kalbinin ritmini hissetti. Artık hiçbir şüpheye yer kalmamıştı; Albay ve Fahriye teyzesi onun öz ve öz ailesiydi. Zihni bir labirent gibiydi; ne düşüneceğini, ne yapacağını şaşırıp kalmıştı. İçinde bir yerlerde, onu binbir emekle büyüten babasının hatırası hala sıcacıktı ve bu yeni gerçeği nereye koyacağını bilemiyordu. Düşüncelerinden sıyrılmak istercesine tek eliyle telefonunu kavradı. Ekrandaki **"Barut Kokulum"** ismine baktı. Sol eli alçıda olduğu için mesaj yazmak ona ölüm gibi geliyordu; bu yüzden parmağını ekranda kaydırıp doğrudan Aras’ı aradı. Takvimler yine bir cuma akşamını gösteriyordu. Telefon sadece iki kez çaldıktan sonra açıldı. Aras’ın o her zamanki güven veren, erkeksi sesi duyuldu: "Efendim Mor çiçeğim?" Menesa, heyecanını gizlemeye çalışarak yutkundu: "Aşkım, müsaitsen bana gelir misin? Yemek yeriz beraber." Hattın diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. Aras, işittiği kelimenin şaşkınlığıyla donakalmıştı. "Sen bana… 'aşkım' mı dedin?" diye sordu, sesindeki şaşkınlık ve mutluluk dalga dalga yayılıyordu. Menesa’nın yanaklarına hafif bir pembelik oturdu. "Evet, Barut kokulum. Aşkım değil misin?" "Evet," dedi Aras, ses tonu bir anda derinleşmişti. "Sen de benim aşkımsın." Menesa’nın yüzündeki tebessüm, masadaki zarfa kayınca yerini ani bir ciddiyete bıraktı. "Seninle konuşmak istediğim bir şey var Aras. Gelirsen çok sevinirim." Aras, karşı taraftaki ses değişen tonu hemen fark etmişti. "Geleceğim mor çiçeğim. Eve yeni geldim, hemen üstümü değiştirip çıkıyorum." "Tamam, bekliyorum." Telefonu kapatan Menesa, adımlarını salona doğru yönlendirdi. Mutfağa doğru seslendi: "Canım, evde yemek var mı?" Ayşen kafasını mutfaktan uzatıp muzipçe gülümsedi: "Niye sordun, sanki yiyeceksin de?" "Aras geliyor, o yüzden sordum." "Haa! Evet, yaptım kankim, bir sürü var," dedi Ayşen neşeyle. Menesa bir an duraksadı. "Utku da gelecek mi?" "Onu çağırmadım" Ayşen dudak büktü." "Ya, kendi sevdiceğini çağırmıyorsun, benimkisini mi çağırıyorsun sadece?" Menesa kaşlarını kaldırdı. "Uff Ayşen! Sevdiceğini de sen çağır o zaman." Ayşen sahte bir kızgınlıkla elindeki bezi salladı. "Dua et kolun alçıda, yoksa saçını başını yolardım senin!" İki arkadaş birbirlerinin bu hallerine dayanamayıp kıkırdadılar ve sıkıca sarıldılar. Ayşen, dostunun saçlarını okşayarak, "Sen benim canımsın, biliyorsun değil mi Menesam?" diye fısıldadı. Menesa, arkadaşının kollarının arasında inleyerek, "Ayşen, kolum dur kız! Ben de seni seviyorum," dedi. Ayşen geri çekilip gözlerini kıstı, sorgulayıcı bir bakış attı. "Bak bakayım bana. Aras’ı neden çağırdın? Çok mu özledin?" "Evet, olamaz mı?" diye savundu kendini Menesa, gözlerini kaçırarak. Ayşen’in içindeki dedikoducu ruh tamamen uyanmıştı. "Kızım bir şeyi merak ediyorum… Hangi kademedesiniz?" "Ne kademesi, ne saçmalıyorsun Ayşen?" "Kız işte! 'Kiss' moduna geçtiniz mi?" Menesa şaşkınlıkla gözlerini açtı. "Kiss modu mu?" "Ya ne öküzsün Menesa! Öpüştünüz mü hiç diye soruyorum işte!" Menesa’nın yüzü bir anda alev aldı, kulaklarına kadar kıpkırmızı oldu. "Ya kızım ne öpüşmesi? Adama sevdiğimi daha yeni, zor bela söyledim. Bu işler o kadar kolay değil, heyecandan ölüyorum zaten!" "Tamam, dudakları geçtim," dedi Ayşen pes etmeyerek. "Yanağından da mı öpmedin?" "Ya Ayşen, öpmedim diyorum işte!" "Kızım sen odun musun? Aras da mı öpmedi seni?" Menesa utançla mırıldandı: "Öptü…!" "Nee! Öptü mü? Nerenden öptü?" diye çığlık attı Ayşen. "Yaaa… İşte, bir kere alnımdan öptü!" Ayşen hayal kırıklığıyla ellerini dizine vurdu. "Ben de bir şey zannettim! Kızım siz nasıl sevgilisiniz? Boşuna demiyorum size 90’lardan kalma diye." "Ya git işine Ayşen, ben senin gibi sapık mıyım?" "Ne alakası var Menesa ya? Seven insan öper de, sever de." Tam o sırada kapının zili koridorda yankılandı. Menesa adeta bir kurtarıcı gelmiş gibi rahat nefes alarak, "Kapı çalıyor, kapıya bakacağım," diyerek hızla uzaklaştı. Menesa kapıyı açtığında karşısında tüm yakışıklıl…