57. Bölüm

Güvenin Kırık Camları; Aras kırgınlıkların ağırlığı altında ezilirken, Menesa’nın payına düşen amansız bir pişmanlık olmuştu. Aras gibi sadakati karakteri haline getirmiş bir adamın, kendisini iki dakikada unutup bir başkasıyla olabileceğine ihtimal vermesi, içini kemiren en büyük zehir haline gelmişti. Çünkü Menesa, hayatında ilk kez bir adama böylesine derin, böylesine teslimiyetçi bir aşkla bağlanmıştı. Hayatı boyunca kıskançlık duygusundan nefret eden, bu hissi acizlik olarak gören Menesa, şimdi Aras’ı deli gibi kıskanmanın, o yakıcı hissin girdabında kaybolmanın ne demek olduğunu çok iyi anlıyordu. Ancak ortada kurnazca kurgulanmış bir oyun vardı. Selin, dün akşamdan beri Menesa’yı bir gölge gibi takip etmiş, o fark etmeden telefonunun ekran şifresini göz ucuyla öğrenmişti. Gece yarısı herkes derin bir uykudayken, Menesa’nın masanın üzerine bıraktığı telefonunu gizlice almış ve Aras’ı aradığı o bir dakikalık görüşme kaydını hiçbir iz bırakmadığını düşünerek silmişti. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Selin, planının ikinci aşaması için karşı daireye, Aras’ın kapısına gitti. Kapıyı telaşla çalan kızın hıçkırıkları koridorda yankılanıyordu. Aras, kapıyı açtığında karşısında gözyaşları içinde, perişan bir Selin buldu. "Ne oldu kardeşim? Neden ağlıyorsun?" dedi Aras, içini kaplayan ani bir endişeyle. Selin, sanki sığınacak tek limanı oymuş gibi öne atıldı, "Abicim..." diyerek boynuna sarıldı. Hıçkırıklarının arasından zar zor konuşabildi: "Abi... Seninle özel bir şey konuşabilir miyim? Lütfen..." Aras, onun bu halini görünce ne yapacağını bilemedi; onu korumak, sakinleştirmek ister gibi elinden tutup odasına götürdü. Yatağın kenarına oturttu. "Hadi anlat abicim, ne oldu? Kim ne yaptı sana?" "Abi, sana söylemeyecektim... İnan sabaha kadar gözüme uyku girmedi, utancımdan mahvoldum," diyerek yüzünü ellerinin arasına gizledi Selin. Aras’ın korumacı damarı kabarmıştı. "Benden hiçbir şey saklamayacağına dair bana söz vermedin mi sen? Hadi, açık açık anlat bana." Selin, gözlerindeki sahte yaşları silip Aras’ın gözlerinin içine baktı. "Abi... Menesa abla var ya, dün eve geldiğinde..." Aras’ın kalbi o ismi duymasıyla tekledi, şaşkınlıkla gözlerini kıstı. "Menesa mı? Ne olmuş Menesa’ya? Selin, doğru düzgün anlat." "Abi... Nasıl söyleyeceğimi, nasıl telaffuz edeceğimi bile bilmiyorum..." Aras’ın kaşları çatıldı, askeri disiplini ve sabırsızlığı sesine yansıdı: "Selin, heceleyerek konuşup sabrımı zorlama da sadede gel artık!" Selin, hıçkırıklarını büyüterek o zehirli yalanı ortaya bıraktı: "Bana çok çirkin bir ithamda bulundu abi... Seninle benim aramda... Nasıl söylenir, çok utanıyorum! Seninle bir şey yaşayıp yaşamadığımı sorguladı, beni iğrenç bir imayla suçladı!" Duyduğu sözlerle birlikte Aras’ın beynine kan sıçradı, yumruğunu sıktı. Damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti ama bir yanı hala Menesa’ya inanmak istiyordu. "Selin, abicim ne diyorsun sen? Menesa asla böyle bir şey yapmaz! Hem seni daha doğru düzgün tanımıyor bile. Emin misin? Yanlış bir anlaşılma olmasın sakın? Sen benim kardeşimsin, o bunu bilir..." Selin, onun bu tereddüdünü görünce tamamen bir histeri krizine girmiş gibi hüngür hüngür ağlamaya başladı. "Abi ben eve döneceğim, burada daha fazla kalamam, o evde yüzüne bakamam artık! Menesa’dan nefret ediyorum! Ben sana 'abi' diyorum ya... Üvey de olsak biz beraber büyüdük, biz kardeşiz! Bana nasıl böyle ahlaksız bir muamele yapabilir?" Aras, hayatının en kötü anlarından birini yaşıyordu. Selin, onun çocukluğundan beri tanıdığı, ninesinin emaneti olan kız kardeşiydi. Onun bu gözyaşlarına, bu yıkılmışlığına dayanamadı ve büyük bir dolduruşa gelerek mantığını kaybetti. Öfkeden gözü dönmüş bir halde, odadan çıkıp karşı dairenin kapısına dayandı. Kapıya adeta alacaklı gibi, hınçla vurmaya başladı. Menesa, izinde olmanın verdiği rahatlıkla yatağında derin bir uykudayken, kapının kırılacak gibi vurulmasıyla sıçrayarak uyandı. Üzerindeki krem rengi saten pijamalarıyla, şaşkınlık ve sersemlik içinde kapıya koştu. Kilidi çevirip…