45. Bölüm

Aşk ve Özlem Evdeki yalnızlığım, Ayşen'in gelişiyle nihayet sona ermişti. Yılların ayrılığının ardından, en yakın arkadaşımın tekrar yanımda olması, içime tarifsiz bir huzur doldurmuştu. Ayşen, üniversitede matematik okumuştu ancak şimdi mühendisliğe geçiş yapmak istiyordu. Bu büyük kararı için tekrar üniversite sınavlarına hazırlanmaya niyetliydi ve bu zorlu süreçte bir yıl boyunca benimle kalacaktı. Hazırlık aşamasında benden de biraz destek alacağını söylediğinde, ona seve seve yardım edeceğimi belirtmiştim. Zira onunla geçireceğim her an, benim için de büyük bir mutluluk kaynağı olacaktı. Arkadaşımla yeniden bir araya gelmek, içimde biriken özlemi doruklara çıkarmıştı. Onu görür görmez birbirimize sımsıkı sarıldık ve gözyaşlarımıza hakim olamadık. Hıçkırıklarımız, yılların birikmişliğini adeta dışarı vuruyordu. Yaşadığım onca şeyi, başımdan geçen tüm olayları ona tüm açıklığımla anlatınca, yüzündeki ifadenin değiştiğini fark ettim. Bana çok kızdı, hatta sinirinden "Gideceğim!" diye tutturdu, ancak bir süre sonra sakinleşti ve beni anladı. Yaşadıklarımın ağırlığı altında ezildiğimi görünce, gözlerinde derin bir üzüntü belirmişti. Bir daha ondan hiçbir şey saklamamam gerektiğini, her derdimi onunla paylaşmam gerektiğini vurguladı. Onun bu tavrı, dostluğumuzun ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. O akşam, karın usul usul yağdığı pencerenin kenarına kurulduk. Elimdeki sıcak kahve kupasıyla, lapa lapa yağan karın oluşturduğu huzur veren manzarayı izlerken içimiz ısınmıştı. Birlikte, sessizliğin ve karın büyülü atmosferinin tadını çıkardık. Bu anlar, içime bir nebze de olsa dinginlik vermişti. Ancak içimi burkan bir detay vardı; karşı daire boştu. Aklım sürekli Aras'taydı. Utkularla beraber sınırdaydı. Yaralanmış olabilir miydi? Üşüyor muydu? Bu düşünceler, zihnimi kemirip duruyordu ve içimde derin bir endişe uyandırıyordu. Onun nerede ve nasıl olduğunu bilmemek, beni derinden etkiliyordu. Ayşen, düşünceli halimi fark edince, yüzümdeki ifadeyi okumuş gibi sordu: "Güzel kankam, yüzbaşı dedin de aranızda bir şey mi var?" Ayşen'in bu ani sorusuyla bir an afalladım. Yanaklarım anında kızardı, sanki tüm kan yüzüme hücum etmişti. "Çok mu belli oluyor ya?" diye mırıldandım, sesim titriyordu. Ayşen, sıcak bir gülümsemeyle bana baktı ve "Kızım sen Leyla olmuşsun, dalmışsın gitmişsin. Anlamayacak ne var?" diye takıldı. Gözlerimde beliren hüznü ve Aras'a olan derin ilgimi fark etmişti. "Ayşem, ben bilmiyorum ya, ilk defa böyle oldum," diye fısıldadım. İçimde yükselen bu karmaşık duygular, benim için tamamen yeni ve anlaşılması güçtü. Ayşen, meraklı gözlerle bana bakmaya devam etti. "Peki ya o senden hoşlanıyor mu?" diye sordu. Bu soru, kafamdaki tüm düşünceleri bir kez daha alt üst etti. "Tam olarak söylemese de benim için pervane oluyor. Biliyor musun? Hani kitabımı kaybetmiştim ya, meğersem bulan Aras'mış. Beni yıllar önce vapurda görmüş, o günden beri unutmamış. Hatta bana 'Mor çiçeğim' diyor. Lavanta çiçeğiymişim ben onun. Buraya geldiğimden beri peşimde döndü durdu. Bana kanını verdi. Benim için zifiri karanlıkta, soğuk yağmurlu havada zehirli kurşunu aramış." Anlattıkça, Aras'ın bana olan ilgisinin ne kadar derin ve özel olduğunu bir kez daha fark ettim. Her detayı hatırlamak, kalbimin daha hızlı atmasına neden oluyordu. Ayşen, anlattıklarımı büyük bir dikkatle dinledikten sonra, gözlerini kocaman açarak bana baktı. "Menesa, sen iyi misin? Adam sana her şeyi açık etmiş. İlla 'Seni seviyorum' demesi mi gerekiyor? Adam seni sevmeyi aşmış, yaşamış resmen... Sen de baktın, öyle değil mi? Ona hiç iltifat ettin mi?" Soruları, içimdeki karışıklığı daha da artırmıştı. "Hayır, sadece hastane odasındayken 'İyi ki varsın' dedim," diye yanıtladım, sesimde utangaç bir ton vardı. Ayşen'in kaşları havalandı. "O da sana 'Eyvallah Teğmenim' demiştir kesin. Kızım, sen onun asker arkadaşı mısın?" Bu sözler, içimde bir hışımla yükselen hisleri sorgulamama neden oldu. "Evet..." diye fısıldadım, kendimden emin olamayarak. "Neyden bahsettiği…