41. Bölüm

Aras'ın Çırpınan Yüreği: Evet, içim içime sığmıyordu, öfkem damarlarımda gezinen zehir gibiydi. Menesa'nın dosyayla gizlice ilgilendiğini görmek, zihnimde şüphe tohumları ekmişti. Benden bir şeyler saklaması, beni yalanlarla beslemesi çileden çıkarmıştı. Kalbimin derinliklerinde yanan bir ateş gibiydi bu durum. Suskunluğu ise öfkemizi daha da körüklüyordu. O an içimde fırtınalar kopuyordu, sevdiğim kadının yanlış işlere bulaşmış olma ihtimali beni deliye döndürüyordu. Bu yüzden, tüm cesaretimi toplayıp ona hesap sormaya karar verdim. İçimde hem endişe hem de korku büyüyordu, artık susmasını istemiyordum. Yıllarca ailesiz bir yaşam sürmüş, yalnızlığın soğuk duvarları arasında büyümüştüm. Menesa'yı gördüğümde ise tüm o karanlık geçmişin üstüne bir güneş gibi doğmuştu, onun hayaline tutunmuştum adeta. Kalbimi bir başkasıyla paylaşmak benim için büyük bir yüktü, zira vatanımı şerefsizlerden temizlemeye ant içmiştim. Şimdi ise Menesa, benim bu kutsal davamın önünde bir engel olamazdı, çaresizliğim olamazdı. Onu bulduğumda bu denli acı çekeceğimi, içimin bu kadar kıvranacağını asla tahmin edemezdim. Çünkü hayali öylesine masum, öylesine zararsız görünüyordu ki, gerçeği ise şimdi beni yakıp kavuruyordu. Arabayı tenha bir yere çektiğimde, aramızdaki buzları eritmek, içimizde biriken tüm o kederi ve şüpheyi dökmek zorundaydık. Onun bir hain olabileceği düşüncesi bile beni dehşete düşürüyor, kalbimi söküp atmakla eşdeğer bir acı veriyordu. Sanki tüm dünyam alt üst olacak gibiydi. Yağmura karışan sesiyle, fısıltısı adeta bir çığlığa dönüşerek havayı yardı. "Kaçırıldığım o korkunç zamanı hatırlıyorsun değil mi Aras? Hayatımda hiç tatmadığım, hayal bile edemeyeceğim en büyük işkenceyi gördü bedenim. Günlerce elektrik şoklarına maruz kaldım, ruhum paramparça oldu. Ellerim yukarıda asılı bir şekilde sabahlara kadar bekledim, her saniye bir asır gibi geliyordu. Günlerce yüzüme vurulan o soğuk sudan bir yudum bile içememiştim, boğazım kupkuruydu. Açlıktan midem sırtıma yapışmıştı, kemiklerim sayılacak hale gelmişti. O an ölmek istedim, bu işkencenin bir an önce bitmesini diledim. Ama yine de pes etmedim, mücadele ettim, hayata tutundum." "Neden biliyor musun Aras? Vatanımı satmam dediğim için, bu uğurda her şeyi göze aldığım için!" Gözlerindeki acı, yağmur damlalarıyla karışıp yanaklarından süzülüyordu. Çektiği o tarifsiz acılara merhem olamamak, onun yanında çaresizce durmak içimi yakıp kavuruyordu. O an hissettiğim pişmanlık, kelimelerle ifade edilemezdi. "Şimdi tanıdığın, güvendiğin birisi gelip sana 'Bunlar aslında vatan için bir sınavdı, çektiklerin hep bu uğurdaydı' dese ne yapardın Aras, konuş lütfen!" Sesi titriyordu, gözleri ise umutsuzlukla doluydu. Tam o anda, sanki tüm dünyanın sesi kesilmiş gibiydi, gökyüzünden gelen ani bir sesle irkildik. "Ah!" diye bir feryat koptu Menesa'nın dudaklarından. Birden Menesa'nın koluna bir mermi isabet etti. Gözlerim faltaşı gibi açıldı, şok içinde donup kaldım. "Menesa! Menesaa iyi misin?" diye bağırdım, sesim endişeyle titriyordu. Menesa acıyla kolunu tuttu, yüzü bembeyaz kesilmişti. "Ah... Ah..." diye inledi. Hemen Menesa'nın yanına koştum, kalbim küt küt atıyordu. Kurşun kolunu sıyırmış, derin bir iz bırakmıştı. Cebimden temiz bir mendil çıkarıp hemen Menesa'nın kanayan koluna bastırdım, kan akışını durdurmaya çalışıyordum. "Sadece sıyırmış Menesa, derin değil. Hadi hastaneye gidiyoruz, hemen şimdi!" Sesim hem emir verici hem de endişeliydi. Etrafa baktım, kimsecikler yoktu. Nereden geldiğini göremediğimiz bir silah patlamıştı, sanki hayalet bir el ateş etmiş gibiydi. Bu durum beni daha da tedirgin etti. "Hayır Aras, ben iyiyim, inan bana. Eve gidelim çabuk, lütfen!" Menesa'nın sesi hem inançlı hem de telaşlıydı. "Menesa, olmaz böyle. Açık yara mikrop kapabilir, enfeksiyon riskin var!" Onun sağlığı benim için her şeyden önemliydi. "Aras, durumun ciddiyetinin farkında değil misin? Bu açık bir uyarıydı, bir mesajdı bize! Hadi gidelim lütfen, burada kalmamız tehlikeli!" Menesa'nın yüzündeki korku…