26. Bölüm

VATAN SAĞ OLSUN Menesa, damarlarında dolaşan o yakıcı, hırçın öfkeyle lojmanın gölgeli bahçesinde adımlarken cebindeki telefonun ani ve ısrarlı titreşimiyle duraksadı. Ekrandaki loş ışıkta beliren "Gizli Numara" yazısına kaşlarını çatarak baktı. Zaten hayatı bir kördüğüm halini almış, ruhu aldığı darbelerle hırpalanmıştı; şimdi bir de bu gizemli çağrı ekleniyordu üzerine. *"Telefonum gizli numaralara kapalı, nasıl olur da bu duvarı aşıp bana ulaşabilirler?"* diye geçirdi içinden. Göğsündeki şüphe tohumu aniden filizlense de merakına ve içindeki o meydan okuma arzusuna yenik düşerek parmağını ekranda kaydırdı ve cihazı kulağına bastırdı. "Alo!" dedi, sesi gecenin ayazından daha soğuk, daha mesafeliydi. Hattın ucundan gelen ses, yapay bir donukluğa ve buz gibi bir tehdit tınısına sahipti: "Menesa ile görüşüyorum, değil mi?" Genç kadının bakışları keskinleşti, bahçenin toprak yolundaki adımları tamamen yavaşladı. "Adımı nereden biliyorsunuz? Siz kimsiniz?" "Biz seni çok iyi tanıyoruz Menesa... Ama sen bizi tanımıyorsun. Biz her yerdeyiz, her solukta yanındayız. Şimdi lojman çıkışına doğru bak. Orada bekleyen siyah bir minibüs göreceksin. Ona binmeni istiyoruz, usulca." Menesa, işittiği bu küstahça teklif karşısında sinir bozucu, alaycı bir kahkaha attı. Gözlerinde öfkenin şimşekleri çakıyordu. "Siz benimle kafa mı buluyorsunuz? Neden tanımadığım, yüzünü bile görmediğim birilerinin arabasına binecekmişim? Eğer zerre kadar cesaretiniz varsa saklandığınız o lağımdan çıkın, karşıma gelip öyle konuşun!" Telefondaki ses, genç kadının bu sert çıkışından zerre etkilenmeyerek aynı mekanik tonda devam etti: "Bizimle çalış Menesa. Sana hayal dahi edemeyeceğin, rüyalarında bile göremeyeceğin milyonlar kazandıracağız. Yeter ki buradaki gözümüz, kulağımız, uzanan elimiz ol." Menesa olduğu yerde adeta buz kesti. Bu sıradan bir asayiş tehdidi ya da basit bir şantaj değildi; bu, doğrudan vatana ihanet teklifiydi. "Ne diyorsunuz siz?" diye tısladı, dişlerinin arasından sızan nefes adeta alev alevdi. "Beni tanıdığınızı zaten anladım... Bir askeri psikolog, bir teğmen olduğumu da çok iyi biliyorsunuz. Vatanımı, üniformamı satmam için bana kirli paralarınızı, zenginliğinizi mi vaat ediyorsunuz?" "Evet," dedi telefondaki ses, adeta bir şeytanın fısıltısı gibi sakin ve arsızdı. "Para, altın, güç... Ne istiyorsan önüme serilecek. Tek istediğimiz sadece küçük, önemsiz bilgiler." Genç kadın hışımla lojmanın nizamiyesine doğru yürümeye başladı, gözleri karanlığın içindeki her bir yaprağı, her bir gölgeyi aç bir kurt gibi tarıyordu. "Kapının önündeyim şu an, ortalıkta hiçbir minibüs yok! Benimle oyun mu oynuyorsunuz siz? Çıkın karşıma da size zenginlik neymiş, onur neymiş kendi ellerimle göstereyim şerefsizler! Siz sınır boylarında benim arkadaşlarımı, can kardeşlerimi haince pusularda şehit edeceksiniz; ben de gelip size vatanımı bir kucak dolusu kanlı paraya satacağım, öyle mi? Sizin gibiler için benim damarımdan bir damla kirli kan akmaz! Benim ettiğim yemin bakidir, ölene dek de öyle kalacak! Çıkın karşıma da sizi hak ettiğiniz yere, adaletin ters kelepçesine teslim edeyim hain köpekler!" Karşıdaki sesin o yapay sakinliği bir anda kayboldu, yerini karanlık, dipsiz ve gaddar bir tona bıraktı: "Peki... Para için yapmam diyorsun. İlkeli kızsın... Ya o zaman babanı, hamile ablanı, başka bir şehirde kendi halinde yaşayan anneni gözünün önünde tek tek öldürürsek?" Menesa’nın göğsü aldığı bu darbeyle sarsıldı, nefesi boğazında tıkandı. Sesi hafifçe titredi ama bu korkunun değil, ruhunu esir alan o devasa nefretin ve iğrenmenin sonucuydu: "Bana sakın bunlarla gelmeyin! Yok anam, yok babam... Ben bu vatanı satarsam, ailem zaten benim için çoktan ölmüş demektir! Siz kiminle aşık attığınızın farkında değilsiniz. Gidin işinize, kapatıyorum! Elbet sizi bu topraklara gömeceğiz, o gün hesabını soracağım!" Telefonu kulağından çekip tam kapatmak üzereydi ki, arkasındaki çalıların arasından süzülen sessiz gölgeleri fark edemedi. İki maskeli adam, birer gece yırtıcısı gi…