15.Bölüm

ÇAT KAPI MİSAFİR Evime adımımı attığımda, dün yaşadığım o korkunç arbedenin ve bugün Albay’ın makamında hissettiğim o resmi gerginliğin ağırlığı altında eziliyordum. Birini, her ne kadar meşru müdafaa olsa da, yanlışlıkla vurmuş olma ihtimali bile insanın içini tedirgin eden, tarifsiz bir ağırlık bırakıyordu. Zihnimde dönüp duran bu düşüncelerden sıyrılmak, geçmişin izlerini silmek istercesine kendimi duşa attım. Sıcak suyun bedenimi okşayışı, zihnimi arındırmak için bir nebze olsun ferahlık verdi. Duştan çıktıktan sonra üzerime mor, sade bir tişört geçirdim. Altına ise rahatlığıyla beni saran gri bir esofman giydim. Saçlarımı toplamaya gerek duymadım, bırakınca omuzlarıma dökülsünler diye düşündüm. Ardından mutfağa geçtim. Buzdolabını açtığımda karşılaştığım manzara, beni bir kez daha şaşkına çevirdi. İstanbul'dan buraya yeni taşınmıştım ve tamamen aklımdan çıkan alışveriş meselesi, sanki hiç var olmamış gibi unutulup gitmişti. Buzdolabı, bomboş raflarıyla adeta bana gülüyordu. Bu durum, Aras’ı "üstünü değiştirip gelsin" diye eve davet ettiğim gerçeğiyle birleşince içimi bir utanç kapladı. Yanlış anlamamasını umuyordum; zira ikindi vaktinde bir erkeği evime çağırmak, lojman kültüründe bazı kişiler tarafından farklı yorumlanabilirdi. Bir psikolog olarak, insanların bu tür kalıplaşmış düşüncelerini önyargı olarak değerlendirirdim ama konu kendim olunca tedirginlik kaçınılmaz oluyordu. Ben ne yapacağımı düşünüp alışverişe gitmeye niyetlenirken, aniden kapım çaldı. Aras’ın bu kadar çabuk gelemeyeceğini bildiğimden, tedbirli davranarak kapı deliğinden dışarı baktım. Karşımda üst kat komşum Aysel Teyze'yi görünce rahat bir nefes aldım. Kapıyı açar açmaz, bastonu elinde, sanki kendi eviymiş gibi hemen içeri daldı. Ben şaşkınlıkla ona bakarken, terliklerini çıkarıp doğrudan salona geçti. "Hoş geldiniz Aysel Teyze, içeri buyursaydınız bari," diyerek şaşkınlığımı dile getirdim. "Girdim ya kızım, hoş bulduk, hoş bulduk," diye yanıtladı neşeli ve meraklı bir ses tonuyla. "Seni yalnız bırakmak istemedim kızım, dün büyük bir bela atlattın sen." "Sağ olun Aysel Teyze," dedim minnettar bir şekilde. "Yanlış anlama kızım, benim oğlan da karargahta asker ya, o anlattı bana bugün her şeyi. Olayın aslı astarı neymiş öğrendim," diyerek ekledi. "Ne yanlış anlaması Aysel Teyze, estağfurullah..." dedim. "Yemek yememişsindir değil mi kızım? Ayıptır söylemesi, bizim gelin kuş kadar yemek yapıyor, ben de aç kalıyorum. Sana eşlik edeyim dedim. Maşallah, hamarat kıza benziyorsun," dedi gülümseyerek. İçimden *"Kim, ben mi? Hamarat mı?"* diye geçirdim. İşte şimdi bu hiç olmamıştı. Yemek yapmaktan hiç hoşlanmazdım, üstelik evde buzdolabı bomboştu, bu kadına ne ikram edecektim ki? Utancımdan kıpkırmızı kesilmiştim. "Evet, teyzeciğim, ne demezsiniz, gerçekten çok hamaratım," diye kekeledim. "Yemek yapmadım, yeni geldiğim için şimdi yaparım hemen, beraber yeriz inşallah." "Olsun kızım, ben beklerim," dedi Aysel Teyze rahat bir tavırla. "Senin televizyon nerede kızım, ben nasıl seyredeceğim şimdi? Benim programım vardı." "Daha televizyon almaya fırsatım olmadı Aysel Teyzeciğim," dedim mahcup bir şekilde. İçimden keşke evinde seyretseydin diye geçirdim. "Neyse, el işi getirmiştim bari onu öreyim," dedi ve çantasından renkli iplikler ve şişler çıkardı. "Tabii Aysel Teyze, ne güzel," dedim zoraki bir gülümsemeyle. "Sen de biliyor musun kızım örgü örmeyi?" diye sordu bana dönerek. "Yok Aysel Teyze, pek fırsatım olmadı, ilgimi de çekmedi pek," diye yanıtladım. "Olmaz ki kızım ama! Annem bana küçükken öğretti, hala örüyorum. Sana da öğretseymiş ya..." dedi biraz sitemkar bir tonla. Mutfak ve ev işleri konusundaki bu yetersizlik vurgusu beni epey germişti. Tam cevap verecekken kapı tekrar çaldı. Derin bir nefes alarak kapıya yöneldim. Yine kapı deliğinden dışarı baktım ve bu sefer gelenin, söz verdiğimiz gibi sivil kıyafetlerini giymiş olan Yüzbaşı Aras olduğunu gördüm. Kapıyı açtığımda Aras bir kez daha kurtarıcım olarak belirmişti. Elinde büyük alışveriş torbaları v…