119. Bölüm

İlk Sabahın Işığı "Aras'ın beni uyurken izlediğine o kadar emindim ki... Ama gözlerimi yavaşça araladığımda, o melekler gibi mışıl mışıl uyuyordu. Gece, o çocuksu korkularımın hiçbirinin uğramadığı, tamamen onun o sarsılmaz, güvenli kollarında kaybolduğum muazzam bir büyüye dönüşmüştü. Kendimi, ruhumu ve bedenimi nihayet kalbimin tek sahibine, Aras’ıma teslim etmiştim. Onun çıplak teninin sıcaklığında hayatımda hiç hissetmediğim kadar güvende, hiç hissetmediğim kadar huzurlu hissettim. Tanıdığım, bildiğim hiçbir erkeğe benzemiyordu; dün gece bana o kadar hassas, o kadar naif ve sevgi dolu davrandı ki, mutluluktan ve heyecandan ölebilirdim. Artık resmen ve kalben Aras benim kocamdı. Onun o tenine sinmiş barut kokusuna kurban olurum... Mis kokulu aşkım benim." Menesa, sabahın ilk ışıkları odanın perdelerinden sızarken Aras'ın o huzurlu, erkeksi yüz hatlarını uzun uzun seyretti. İçinden geçen bu derin ve sevgi dolu düşüncelerin ardından, kocasına kıyamayarak yavaşça yataktan sıyrıldı. Üzerine ince saten geceliğini geçirdi. Sessiz adımlarla yürürken, Aras uyanmasın, uykusu bölünmesin diye odadaki ebeveyn banyosunu kullanmak yerine, koridordaki ortak banyoya doğru süzüldü. Banyoya girdiğinde aynadaki yansımasına bakıp kendi kendine hafifçe gülümsedi. İçindeki mutluluk o kadar büyüktü ki, sanki ayakları yere basmıyor, havalara uçuyordu. Sıcak bir duşun ardından dolaptan Aras’ın düz siyah tişörtlerinden birini çekip üzerine geçirdi. Tişört, Menesa’nın narin bedeninde oldukça bol durmuş, bacaklarının bir kısmını kapatacak kadar aşağıya uzanmıştı. Bugün, tamamen kocasının ten kokusunu taşıyan o kumaşın içinde geçirmek istiyordu gününü. Saçlarını ensesinde öylesine, ev haliyle topuz yaparak hızlıca mutfağa geçti. İçindeki heyecan ilk anki gibi taze ve capcanlıydı; bu duygunun ömrü boyunca hiç bitmeyeceğini hissediyordu. Tezgaha yönelip kahvaltı için ne yapabileceğine baktı. En iyisinin Aras’ın çok sevdiği kreplerden yapmak olduğuna karar vererek malzemeleri tek tek tezgaha dizdi. Tam un ve sütü karıştıracağı sırada aklına dün gece büyük bir fedakarlık yapan can dostu Ayşen geldi. Mutfağın kapısını diğer odalara ses gitmesin diye usulca kapattı ve telefonunu çıkarıp Ayşen’i aradı. Telefon uzun uzun çaldıktan sonra karşı taraftan uykulu, boğuk bir ses yükseldi: "Ne var be...!" Menesa kıkırdadı. "Ya Ayşen, sabah sabah insan bi' düzgün açar telefonu. Merak edip arıyorum seni, verdiğin tepkiye bak!" "Uyuyordum aşkım ya... Ne bileyim ben senin bu saatte arayacağını!" "Eee, böyle aslanlar gibi uyuyabildiğine göre durumun gayet iyi demek ki?" "İyiyim Mesom, çok iyiyim... Hem sen asıl onu bırak da, niye bu saatte uyanıp beni arıyorsun bakayım? Yoksa siz...?" Menesa gözlerini devirdi, yanaklarının hafifçe ısındığını hissetti. "Ayşen, biz ne...?" "Şey... Diyorum işte, oldu mu yani? Merak ettim çatlatma insanı!" "Of Ayşen! Başka şeylere gelince uykundan ayılmazsın, uykulu halinde bile aklın fikrin burada, bunu düşünüyorsun!" "Of Menesa ya, sana da hiçbir şey sorulmuyor hemen parlıyorsun!" Menesa’nın yüzündeki gülümseme derinleşti, ses tonu yumuşadı. "Eğer çok merak ediyorsan... Hayatımın en huzurlu, en keyifli gecesini geçirdim Ayşen. Eğer dün gece sen o kurşunun önüne atlamasaydın, belki de bugün bu evde bu mutluluk olmayacaktı. Seni çok seviyorum canım arkadaşım..." "Ben de seni çok seviyorum kankam benim... Bu arada haberin olsun, Baha ve Zeyno sabah erken saatte İstanbul’a döndüler." Menesa şaşırarak sordu: "E sen dönmedin mi onlarla?" "Hayır, ben şu an oteldeyim, Utku’yla beraberiz..." "Ayşen! Sen Utku’yla aynı otelde misin?" diye çıkıştı Menesa, sesini kısmaya çalışarak. "Ya hemen fesatlaşma Menesa! Kolum yaralı diye yalnız bırakmak istemedi, o yan odada kalıyor ben başka odadayım, merak etme güvendeyim." "Tamam tamam, hadi kapatıyorum. Aras uyanmadan şu kahvaltı işini halletmem lazım, sürpriz yapacağım." Menesa telefonu kapattıktan sonra beline mutfak önlüğünü bağladı. Çay makinesini çalıştırıp taze çayın kokusunun mutfağa yayılmasını sağla…