111. Bölüm

Sınırdaki Pusular ve Gece Gelen İtiraflar Aras, salondaki sehpanın üzerinde duran Antep baklavasına elini bile sürmemişti. Zaten normalde de tatlıyla arası hiç iyi olmayan, sert ve mesafeli damak tadına sahip bir adamdı; ama asıl sebep, fıstığa karşı olan tehlikeli alerjisiydi. Baklavayı tabağa koyup getiren kendisi olsa da, o çıtır şerbetli tatlının her katmanında gizlenen fıstık kırıntıları onun için adeta bir zehirdi. O esnada bakışlarını, mutfağa doğru utançla kaçan Menesa’nın arkasından ayırmadı. Zihni, tamamen o bahar gözlü kadınla kuracağı yuvanın, evlenecekleri o kutsal günün hayaliyle meşguldü. Belki acele ediyordu, belki de bu evlilik sürecini yıldırım hızıyla başlatarak etrafındakileri şaşırtıyordu ama bir asker olarak vatanın ve sınır boylarının beklemeyeceğini, zaman tanımayacağını çok iyi biliyordu. Doğu’daki iç karışıklıklar, sıcak çatışmalar büyük oranda bitmiş gibi görünse de, hain teröristler sınır hatlarında, o sarp dağların kuytularında pusu kurmaya, namlularını vatana doğrultmaya devam ediyordu. Çok yakında yeniden büyük bir operasyon emrinin geleceğini, timinin başına geçip görevini layıkıyla, canı pahasına yerine getireceğini adı gibi biliyordu. İçindeki tek büyük arzu, o amansız dağlardan, barut ve kan kokan topraklardan geri döndüğünde, Menesa’nın lojmandaki bu evde onu resmi olarak "eşi" unvanıyla, sadakatle beklemesiydi. Ancak bir yandan da içten içe, kalbinin derinliklerinde büyüyen amansız bir korku vardı. Menesa’nın peşindeki o karanlık güçler, geçmişin kirli gölgeleri ve kışlaya kadar sızan o şerefsiz Mert, mor çiçeğini rahat bırakmayacaktı. Karahanlı Yüzbaşı olarak gücü her şeye yetse de, o yokken nişanlısının başına gelebilecekleri düşünmek uykularını kaçırıyordu. Şu an balkondan içeri süzülen esintide yapabileceği tek bir şey vardı: her zaman yaptığı gibi Allah’a sığınmak ve kalbini mühürlediği, üzerine titrediği mor çiçeğini sonsuz merhamet sahibine emanet etmek. O sırada mutfakta ise tam anlamıyla bir telaş hakimiyeti vardı. Menesa, tezgaha yaslanmış, kalbi göğüs kafesini yırtarcasına, deli gibi atarken yüzünü avuçlarının arasına almıştı. Ayşen’in kulağına fısıldadığı o "gecelik ve iç çamaşırı" kelimeleri zihninde döndükçe yanakları kor gibi yanıyordu. Ayşen ve Zeyno, mutfak kapısından sızarak arkasından yaklaştılar ve onun bu aşırı heyecanlı, panik halini yatıştırmak için iki yanına geçtiler. Ayşen, Menesa’nın omzuna hafifçe vurarak kıkıradı: "Kızım, ilahi... Ne utanıyorsun çocuk gibi? Evleneceksiniz siz, birkaç güne aynı soyadı taşıyacaksınız. Normal bunlara alışman lazım artık." Menesa, başını hızla kaldırıp arkadaşlarına baktı, gözleri fal taşı gibi açılmıştı: "Ayşen ya! Saçmalama ne alışması? Ben öyle dantelli, tüllü gecelikler falan hayatta giyemem, utanırım diyorum size! Ben askerim kızım, üniformanın, kamuflajın içinde'yim öyle şeylerle ne işim olur?" Zeyno, tezgahın kenarına kalçasını yaslamış, Menesa’nın bu amansız ve saf utancına elini ağzına kapatarak gülerken, Ayşen baskıyı artırdı: "Kızım, delirtme insanı! Bu adam senin eninde sonunda kocan olacak kocan! Beraber aynı yatakta yatacaksınız, aynı yastığa baş koyacaksınız. Konuşturma beni şimdi burada erkeklerin içinde... Ne yani, evlenince yatakta kardeş kardeş, iki asker arkadaşı gibi mi yatacaksınız sanki?" Menesa, bu sözün üzerine adeta patlıcan moruna döndü, kulaklarına kadar kızararak ellerini havaya kaldırdı: "Ya Ayşen! Sus Allah aşkına, deme şöyle şeyler! Vallahi çok korkuyorum... Ben... Ben acaba evlenmekten vaz mı geçsem ne yapsam?" Zeyno şok içinde "Oha!" derken, Ayşen kaşlarını kaldırıp elini beline koydu: "Yuh artık Menesa! Onu, Aras Karahanlı’nın o dillere destan evlilik teklifini yüzünde güller açarak kabul etmeden önce düşünecektin canım benim. Anlıyorum seni, için kıpır kıpır, heyecanlısın, kalbin duracak gibi ama korkacak hiçbir şey yok. Karşındaki adam yabancı değil, senin canından çok sevdiğin, altı yıldır yolunu gözleyen o koca yürekli adam..." Menesa, üzerindeki baskıyı dağıtmak adına gözlerini kısarak Ayşen’…