Bölüm 1: Sahteler

Yıllar geçiyor ama insanlar değişmiyor. Yüzlerinde yine o aşağılayıcı ifade, yine kırdıkları kalpler, yine ölümüne sebep oldukları o insanlar... Herkesin bir hikâyesi vardır elbet, bazıları hikâyesinde geçmişe bakmaz geleceğe odaklıdır bazıları ise... Benim gibi. Geçmişte takılı kalmış, geleceğe dair umudu olmayan, ölüm gününü bekleyenler. En son ne zaman mutlu olduğumu bile hatırlamıyordum. Gerçi artık çoğu şeyi unutuyordum. Hayır vitaminlerden kaynaklı değil psikolojim yüzünden. Odamın içi darmadağınıktı kafamın içi gibi. Yatağımda oturuyordum ve günlüğüme birkaç cümle yazıyordum. Daha fazlasını yazamıyordum çünkü canım uyumaktan başka birşey istemiyordu. Bir de evdeki sesler, bağırmalar, kavgalar... İşte bizim ailemiz. Dışarıdan nasıl gözüküyoruz bilmiyorum ama evde bir an bile mutlu olduğumuzu hatırlamıyordum. Bu işkence ne zaman bitecek? Ben ne zaman mutlu olacağım? Hiçbir zaman. Kafamın içindeki sesler susmuyor sürekli beni dürtüp başka şeyler yapmak istememe neden oluyor. Emin ol bende bir o kadar çok istiyorum o şeyleri. Okul zamanında okulumu sevmiyordum ama evde durmak daha kötüydü çünkü evde delirmekten başka bir şey yapmıyordum. İstemeyerek kalktım ve odamı toparladım. Çalışma masamdaki okuma kitaplarımı güzelce dizdim bazılarını üst üste koydum ve onların üstüne de mum koydum. Masamda duran mumlarımı çok seviyordum. Kalemlerimi ve defterlerimi toparlayıp masanın köşesine koydum. Yatağımı topladım ve herşeyini değiştirdim. Mavi renkli eşyalarım çoğunluktaydı bu yüzden eleştiriliyordum. "Kız dediğin her şeyi pembe olur, sen erkek misin?" Beni rahat bırakmadınız bari renkleri rahat bırakın. Kimseyi takmıyordum çünkü en son her şeye taktığımda neredeyse kendimi bile unutuyordum. Yerdeki eşyalarımı da katladım ve kirlileri sepete attım. Odaya da biraz oda parfümü sıktım. Üzerime siyah bir badi altıma da siyah bol pantolonumu giydim. Hiç çıkarmadığım kar tanesi şeklindeki kolyemi de badimin üzerine çıkardım belli olsun diye. Üzerime içi pamuklu olan siyah hırkamı giydim ve saçlarımı serbest bıraktım. Açık kahverengi, göğüslerime doğru uzanan çok da uzun olmayan saçlarım vardı. Saçlarıma değer veriyordum. Onları öldürmüştüm. Kulaklığımı ve telefonumu pantolonumun arka ceplerine koydum ve odamdan çıktım. Aşağı indim ve kimsenin yüzüne bakmadan "Ben biraz gezeceğim, belki markete uğrarım geç olmadan gelirim." dedim. Kimseden ses çıkmadı. Çıkmaz tabii. Onlar seni umursuyorlar mı sence? Hemde bunu açıkça belli ediyorlar zaten. Evden çıktım, eve çok uzak olmayan ama yine de uzak olan sahile doğru yürümeye başladım. Kulaklığımı da taktım ve şarkı dinleyerek yürümeye başladım. Billie Eilish - TV çalıyordu. Billie Eilish dinlemeyi çok seviyordum şarkıları huzur veriyordu ve sanki beni anlatıyordu. Ben sahile gidene kadar yağmur hafiften yağmaya başladı ama umursamadım çünkü seviyordum yağmuru ve ıslanmayı. Sahile gelene kadar şiddetini biraz arttırmıştı. Sahile geldim ve yavaşça yürümeye başladım. Sık sık buraya geliyordum çünkü burada nefes aldığımı hissediyordum. Ellerimi hırkamın cebine koyup yavaş yavaş yürümeye başladım. Hem yağmur hemde rüzgar vardı üstüm ıslanmaya başlamıştı. Tam geldiğim yerden arkamı döndüm ve gidecekken bir bedene çarptım. Benden uzundu, yapılıydı, üzerinde siyah kısa kollu tişörtü ve siyah pantolonu vardı. Yüzüne bakmak için kafamı kaldırdım ve kulaklığımı bir kulağımdan çıkardım. Çarpıştığım çocuğa baktım. Kahverengi gözleri vardı ve hafif çekikti. Gözleri ne kadar da güzeldi. Benimkilere benziyordu ama onun gözlerinde yaşam vardı, hayat vardı. Benim gözlerimde ise yorgunluk ve ruhsuzluk vardı. Elindeki kağıdı bana uzattı. Kağıda bakakaldım. Nerden çıkmıştı bu? "Biraz geride düşürdün bağırdım ama duymadın bende yanına geldim." Bir kağıda bir de ona bakıyordum. Ama bende kağıt yoktu ki. Elinden kağıdı aldım ve sorgulayan bakışlarla ona baktım. "Ben mi düşürmüşüm?" dedim. Beklemedi, cevap verdi. "Evet, sizden düştü. Önemlidir diye açmadım size getirdim." dedi. Son kez ona baktım. "Teşekkür ederim. Az…