1.Bölüm New Term (yeni dönem)

Bir kraliyetin yıkılması mı daha zordu yoksa, bir prensin aile onurunu kırması mı? DENİZ “Anne sosyal medya kullanmamda ne sakınca var. Kraliyet böyle de ayakta durabilir.” Annem derin bir iç çekti ve “Oğlum sorun senin sosyal medya kullanımında değil. Farkındasındır umarım paylaştığın şeyler yönelimi normal olmayan insanlar için. Ve umarım yine farkındasındır bu senin hayatını da etkiliyor. Video yorumlarında seni kötüleyen birçok insan var.” “Anne her zaman herkes beni sevecek diye bir şey yok. Ayrıca beni sevenlerin sayısı daha yüksek umarım sende bunun farkındasındır.” Annem verecek cevap bulamayınca “Tamam” dedi ve röportaj odasına girdi. Gerçekten çok sinir oluyorum. Yönelimi normal olan insanlar hep diğerlerini ya dışlıyor ya da zorbalığa maruz bırakıyordu. Tek başına sadece duydukları sevgi farklı diye bunları yaşamaya hakları yok. Bende sadece yalnız olduklarını hissetmesinler arkalarında bir prens olduğunu bilsinler istiyorum. Ayrıca bu yaptığımdan ötürü de okulda arkadaşlarım beni destekliyor. Okul kıyafetlerimi giydim ve kapından çıkacaktım fakat annem beni yanına çağırdı. “Deniz hadi gel.” Derin bir iç çektim ve annemin yanına gittim. “Oğlum şimdi hesabın senin olmadığını ve bunların seni tahtan atmak isteyen tanımadığın bir insanın yaptığını söyleyeceksin.” “NE?” O kadar sinirlenmiştim ki bunun tarifesi bile yoktu. “Şu siktiğimin evinde kendi başıma karar veremeyecek miyim ben? Beni böyle yaparak kaybediyorsunuz. Ben bu kadar kötü bir şey yapmadım sadece bu konuma gelmeden önce benim yaşadığım şeyleri birçok kişi yaşıyor. Buna izin vermeyeceğim. Kapıyı sertçe çarptım ve sarayın merdivenlerini birer birer indim ve arabaya bindim. Şoförümüz Hozat arabayı çalıştırmamıştı. “Ne bekliyorsun Hozat gidelim geç kalacağım.” Annem arabanın yanında arabanın açık siyah camlarından bana bağırıyordu. “Ben ölüp gidene kadar kendin karar vermeyeceksin.” Siyah camı kapattım ve Hozat’a bağırdı. “Hadi!” Dakikalar sonunda kafamda bin bir düşünce ile okula varmıştım. Kapıyı kapatıp gittiğimde gözlerim dolmuştu her ne kadar istemesem de. “Deniz Bey inebilirsiniz.” Hiçbir şey demeden çantamı sırtlandım ve okul bahçesine doğru adımımı attım. Sınıfa doğru yürürken dün çektiğim “Herkes, seçtiği yönelim ile istediği aşkı yaşamakta özgürdür” başlıklı videomu yayınladım ve sınıfa girip sırama oturdum. Tahmin ettiğiniz üzere burada hep prens olmaya çalışan farklı ülkelerden gelen insanlar var. Kısacası yatılı erkek okulu inan benim için hiçbir önemi yok. Sadece istediğim ilişkiyi rahat bir şekilde yaşamak istiyorum. Prens veya kral olmak inanın hiç umurumda değil. “Deniz iyi misin? Yorgun görünüyorsun.” Efe elini sırtıma koymuştu. Bende onun elini tuttum ve sıkıca sarıldım. “Değilim, yine sosyal medya olayı efe.” Efe bana sımsıkı sarıldı ve konuşmaya başladı. “Deniz ne olursan ol her zaman arkandayım bunu sende biliyorsun. Aynı durumu bende yaşıyorum. Daha doğrusu aynı kaderi paylaşıyoruz. Sakın tek hissetme herkes gitse bile ben yanında olacağım.” “Teşekkür ederim efe” dedim ve bana sarılan ellerini sıkıca tuttum kendimden çektim ve bu seferde kendim sarıldım. Tüm bu duygusal anı bozan şey telefon bildirimlerim oldu. Telefonum susmak bilmiyordu. Belki önemlidir diye gelen bildirimlere baktım. Yine her zamanki gibi o hesap beni linç ile boğuyordu. “Deniz madem seni rahatız ediyor neden engellemiyorsun?” “Zaten main hesap değil götü yememiş. Ve engellesem bile farklı hesaptan yazar en azından videom böyle keşfet oluyor. Bazen umursama senin için daha iyi olur.” “Ama tüm videolarına pislik, iğrenç, gay, gibi şeyler yazıyor. Nasıl dayanıyorsun?” Mecburen istemesem de söylemek zorundaydım. “Ben bu konuma gelmeden önce bunlar benim başıma sosyal medya üzerinden değil eski okulumda direk fiziksel şekilde bile oluyor. Alıştım kısacası.” Efe’de bunları yaşamasın diye uğraşıyorum. Sadece efe değil beni seven, sevmeyen, destekleyen ve desteklemeyen herkes için. Ben derin düşüncelerde yüzerken sınıfa en yüksek rütbede ki öğretmen geldi. “Günaydın, sevgi…