3

Cassian başındaki darbenin etkisiyle sarsılıp geriye doğru bir adım attığında, zihnimdeki o haince plan bir anda şekillendi. İçimdeki büyü kilitliydi ama zihnim hâlâ en ölümcül silahımdı. Valerius’un beni deli gibi kıskanan o sahiplenici gözlerini üzerimde hissettikçe, canını nasıl daha çok yakacağımı çok iyi biliyordum. Yüzümdeki o vahşi öfke ifadesini bir saniyede sildim. Bakışlarıma sahte, sinsi ve baştan çıkarıcı bir yumuşaklık kattım. Valerius kanlar içinde, kaburgasını tutarak aramıza girmeye çalışırken adımlarımı ona değil, Cassian’a doğru attım. Cassian şaşkınlıkla bana bakarken yavaşça yanına sokuldum. Elimizi zırhının soğuk göğüs plakasına koyup parmaklarımı yukarı, boynuna doğru süzdürdüm. "Aslında..." dedim, sesimi bilinçli bir şekilde alçaltıp pürüzlü, ipeksi bir tona bürüyerek. "Doğru söylüyorsun Cassian. Bu kan kaybından ölen, kendi yarasını bile sarmaktan aciz adamla vakit kaybetmek saçmalık. Kralın beni sana vermesi... belki de en iyisidir." Cassian’ın yüzünde muzaffer bir tebessüm belirdi. "Doğru kararı verdin Vespera," diyerek elini belime koymaya yeltendi. O an odadaki hava adeta patladı. Valerius’un gırtlağından insani olmayan, vahşi bir kükreme koptu. Gözleri tamamen kararmıştı. Patlayan yarasından sızan kanlara, acıdan kırılan kemiklerine aldırış etmeden öne atıldı. Cassian’ın boynunu iki eliyle kavrayıp adama devasa bir nefretle yüklendi. İkisi birden gürültüyle duvar panolarını devirerek taş duvara çarptılar. "SENİ GEBERTİRİM!" diye haykırdı Valerius. Gözü dönmüştü, parmakları Cassian’ın boğazını gırtlaklayacak kadar sert sıkıyordu. "ONUN ADINI BİR DAHA AĞZINA ALIRSAN SENİ PARÇALARA BÖLERİM OROSPU ÇOCUĞU!" Cassian nefessiz kalıp zırhlı kollarıyla Valerius’un yarasına vurmaya başladı. Valerius acıdan inledi, ağzından kan köpükleri saçıldı ama Cassian’ı bırakmadı. Zırhlı adamı duvara vura vura bilincini yitirme noktasına getirdi ve sonunda koridora doğru fırlatıp attı. Kapı gürültüyle kapandığında Valerius dizlerinin üzerine çöktü. Soluk soluğaydı, yarası tamamen açılmış, yeri gölü andıran bir kan birikintisi kaplamıştı. Başını kaldırıp bana baktı; gözlerinde hem katıksız bir hırs hem de ihanete uğramış bir adamın devasa acısı vardı. "Sen..." dedi, sesi kanlı bir hırıltıdan ibaretti. "O adama... nasıl dokunursun?!" Ağır adımlarla yanına yaklaştım. Tepesinde durup ona yukarıdan, dondurucu bir alayla baktım. Dudaklarımda melek gibi ama bir o kadar da zehirli bir gülümseme belirdi. Eğilip kanlı çenesini tuttum ve yüzünü yüzüme yaklaştırdım. "Ne oldu komutanım?" dedim, sesimdeki her bir harf niyetli bir bıçak gibi etine saplanırken. "Yaran iyileşti mi bir anda?" Valerius çenesini kavrayan elimi tutmak için hamle yaptı ama parmakları titriyordu. Gözlerindeki o kıskançlık, kan kaybından kararacak raddeye gelmiş bakışlarını bile alev alev yakıyordu. "O piçin dokunmasına izin verdin Vespera!" diye haykırdı, sesi kırık, kanlı bir kükremeydi. "Gözümün önünde yaptın bunu! Seni o zibidiye yar eder miyim lan ben?!" "Kes sesini seni aşağılık orospu çocuğu!" diye bağırdım, tuttuğum çenesini geriye doğru sertçe iterek. "Beni kuleye kapatırken, 'sen benim için bir hiçsin' derken o iğrenç gururun neredeydi ha?! Şimdi elin adamı yüzüme okşayınca mı aklın başına geldi pezevenk?!" Valerius dizlerinin üzerinde doğrulmaya çalıştı. Yaralı böğrünü bile umursamadan üzerime çullandı. İkimiz de gürültüyle yere devrildik. Taş zemine çakıldığımızda kollarını belime sarıp beni altına aldı. Göz göze geldik. Yüzündeki kan kokusu, nefesindeki o yakıcı sıcaklık ve gözlerindeki o delicesine sevgi içimdeki kilitli ateşi patlatacak raddeye getirdi. "Sen sadece benimsin," dedi Valerius, göğsü hızla inip kalkarken. Dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki öfkesini tenimde hissedebiliyordum. "O şatoyu başlarına yıkarım, o Cassian’ın derisini yüzerim yine de seni kimseye vermem! Duydun mu beni Vespera?!" "Senin o kıskanç kafanı sikeyim Valerius!" diye tısladım. Elimle açıkta kalan yarasına var gücümle bastırdım. Valerius acıyla inledi, gözleri…