2.Womanizer

Staj yerimin en iyi yanı benim için dönüştürülen fotokopi odasının hemen yanında bulunan kahve makinesi yerleriydi. Terasının güzel manzarası falandı. Kahvemin yanına yaktığım sigaramı sanki dünyanın tüm yükü omuzlarımdaymış gibi çekerken “N'aber gün kurtaran?” Gün kurtaran ne be? “Sana da Günaydın Arda,” Burada tanıştığım ilk kişiydi. Görüşmeye geldiğim gün sırada beklerken konuşmuştuk ve o akşamına Instagram'da takip isteği olarak belirmişti. Yani derdini biliyordum. “Senin için pek gün kurtaran değilim,” sigaramı küllünü silkerken “Yo gayette öylesin valla,” dedi umursamaz bir şekilde ve geçip karşıma oturdu. “Jülide hanım hepimiz geçirirdi falakadan, saksıda açan çiçeğe bile sinir olurdu bütün gün işler ters gitseydi.” Aslında Jülide Hanım'ı haklı buluyordum. Bir işi vardı ve her şeyin mükemmel olmasını istiyordu ve bu gayet doğaldı. Bana göre hoş burada sorumluluk sahibi olmayan Arhan’a bağırması gerekirdi ve ben Jülide hanım onu es geçeceğini düşünmüyordum. “Bak beni bi dinle’,” diyerek Arhan’la içeri giren Jülide Hanım gözlerini Arda ve bana dikti. Bakışları bizi buradan kovmaya yetecek şekildeydi. Boğazımı temizleyerek ayağa kalkıp sigaramı söndürdüm bardağımı alarak hafif bir baş selamıyla uzaklaştım. Stajda bana verilen en ufak görevi bile benimseyerek ve ciddiyetle yaptığım için Jülide Hanım’ın botokstan mimiği kaybolmuş bol torpil oyuncularına kısa ’da olsa roller arıyordum gönderilen senaryolardan. Senaryoları karıştırırken üstünde kocaman kırmızı harflerle LEVENT ÖZGÜMÜŞ yazan senaryoya baktım. Bunun burada ne işi vardı be? Levent Özgümüş iki yaz önce oynadığı sezonun tutan tek yaz dizisi olma özelliğini gösteren dizi sayesinde genç kızların gözdesi olmuştu. Bu kış tadında biten polisiye - mafya dizisi sayesinde ise büyük küçük bütün erkeklerin idolü haline gelmişti. İçimde ki senaryoyu okuma dürtüsüne engel olamıyordum. Kapağını açacağım sırada çalınan kapı ile olduğum yerde zıpladım. Ne yapacağımı bilemeyerek senaryoyu arkama sakladım. “Gel,” içeri giren kişiyle rahatladım senaryoyu masanın üstüne bakarak elimi göğsüme koydum. “Efil canım ne oldu?” dedi ellerinde çiçeklerle içeri giren Biricik arkadaşım Lara. “İyi misin?” dediğinde masam oturdum ona da oturmasını işaret ettim. “Yok bir şey Levent Özgümüş için gönderilen bir senaryo buraya karışmış bende okuyacakken kapı çalınca korktum. Normalde benim kapım çok çalmazlar,” “İhtiyaç olmadığı için mi?” diye sordu saf saf. “Hayır gerek olmadığı için,” dediğimde kahkaha atmaya başladı. “Ya bende burada ilk günün olduğu için seni ziyarete geldim. Ve bu çiçekler sana,” diyerek kucağındakileri bana uzattığında alarak kocaman sarıldım çiçeklere. Çok güzel kokuyorlardı. “Teşekkür ederim. Ama otuz gün sonrada son günüm olacak,” ona bir hatırlatmada bulundum. “Burada çalışmak istediğini görebiliyorum,” cevabı beni şaşırtmadı. Ben leb demeden Çorum’u anlardı. Onunla üniversitenin başından beri ev arkadaşıydık. Eve benden önce yerleştiği için onu daha tanımasam bile ondan çok çekiniyordum. Fakat geleceğimi öğrendiğinde beni havaalanından almış eve götürüp hazırladığı yemeklerin başına oturtturmuştu. İşte o an bütün şüphelerim silinmişti. Liseden kimseyle görüşmeyen Efil o gece yatağa gittiklerinde bütün bu iyiliklere ağlayacaktı neredeyse. “Evet. İstiyorum,” dedim otuz iki diş sırıtarak o da kıkırdayarak bana eşlik etti. “Aa," dedi aklına bir şey gelmiş gibi. "O girişte ki sarı hatun kim ya? Kırmızı ceket siyah etek 1.77 boy, bayıldım,” dedi Burcu’yu kastederek. Dediklerinde haklıydı öyle bir kadındı Burcu. Bende onu süzdüm ipeksi sarı saçları mavi gözleri vardı. Pembe eteği beyaz üsttü ile o da çok şıktı. “Onunla işimiz var gibi duruyor?” dediğimde masaya yaklaştı. “Nasıl bir iş?” diye sorarken ifadesi ciddiydi. “Sabah bana bunu başaran ilk stajyersin seninle işim uzun dedi,” şaşırmıştı. “Ne?” kafamı sallayarak onu onayladım. Bir an da kapı açıldığında ikimizde oraya döndük fakat Burcu’yu görmemizle tekrar birbirimize döndük. “Levent Özgümüş yazan Senaryoyu-” cümlesinin d…