Çöküşün Kıyısında

Yeraltı şehri sarsılmaya devam ediyordu. Metal kirişler çatırdıyor, duvarlardan derin çatlaklar yayılıyordu. Elif nefes nefese kapıyı yumrukladı ama kapı sıkışmıştı. Odanın içinde kalan diğer insanlar panik içinde kaçacak bir yol arıyordu. Kırmızı ışıklar yanıp sönüyor, alarm tiz bir çığlık gibi kulaklarını tırmalıyordu. Dr. Kaan ise sakindi. Sanki her şeyin bu noktaya geleceğini en başından biliyordu. "Ne yaptın Kaan?" diye haykırdı Elif. "Bunu sen mi tetikledin?" Kaan hafifçe başını iki yana salladı. "Hayır Elif. Senin umutsuz savaşın tetikledi. Sistem çökmek üzereydi ve sen sadece son darbeyi vurdun." Elif'in içi öfkeyle doldu. Ona güvenmemişti ama bu kadar büyük bir felaketin içinde olacağını da tahmin etmemişti. Eğer buradan çıkamazlarsa... Tam o anda tavandan bir parça koparak odanın ortasına düştü. Toz ve duman yükseldi. İnsanlar çığlık attı. Birkaç kişi kapıya saldırarak açmaya çalışıyordu ama işe yaramıyordu. Elif hızlıca etrafına baktı. Bir çıkış yolu bulmalıydı. Kaan burada kaldığı sürece hiçbir şey yoluna girmeyecek. "Beni buradan çıkartmazsan sen de öleceksin, Kaan!" Kaan, ona bir an dikkatlice baktı. Sonra hafifçe gülümsedi ve cebinden küçük bir metal cihaz çıkardı. "Sanırım bu, sana yardım edebilir." Tek bir düğmeye bastı ve kapı bir anda açıldı. Ama dışarısı en az içerisi kadar kaotikti. Koridorun sonu göçmüştü. Elektrik kabloları sarkıyordu, kıvılcımlar saçıyordu. Zemindeki çatlaklardan aşağıya bakınca, derin bir karanlık görünüyordu. Elif geri adım attı. "Buradan nasıl çıkacağız?" Kaan cebinden küçük bir tablet çıkardı. Üzerindeki hologram ekranda şehrin haritası belirdi. "Burada bir kaçış noktası var. Ama hızlı olmalıyız. Çünkü... bu şehir çok uzun süre ayakta kalamayacak." Elif'in aklından hızla düşünceler geçiyordu. Kardeşim... Nerede? Eğer buradan kaçarsam onu geride mi bırakmış olacağım? Ama şimdi hayatta kalmak zorundaydı. Kaçıp, sonra geri dönmeliydi. Tam o anda koridorun köşesinden gelen ayak sesleri duyuldu. Elif hızla dönüp baktı. Gölgelerin arasından biri çıkıyordu. Ve bu kişi... Kardeşiydi. Ama onun gözlerinde bir şeyler farklıydı. Sanki... o, artık eskisi gibi değildi.