Kırılma Noktası

Labirentin içindeki ışıklar aniden titredi. Metalik duvarlar sarsılırken, devasa kapının üzerindeki "Q1M3K7'nin Gerçek Amacı" yazısı silinmeye başladı. Elif'in kalbi hızla atıyordu. Bu kapının ardında, tüm sorularının cevapları ve belki de insanlığın kaderini değiştirecek gerçek yatıyordu. Aylin arkasından ona seslendi: "Elif! Buradan çıkmalıyız, burası çöküyor!" Ama Elif, kapının koluna uzanmıştı bile. Derin bir nefes aldı ve kapıyı açtı. Kapının ardındaki oda, beklediğinden çok daha büyük ve ürkütücüydü. Tavana kadar uzanan cam tüplerin içinde, bilinçsiz yatan insanlar vardı. Bedenleri, mutant görünümlü yaratıklara dönüşüyordu. Bazıları hâlâ insan gibi görünüyordu, bazılarıysa artık bambaşka varlıklara evrilmişti. Duvarlardaki ekranlarda Dr. Kaan'ın konuşmaları yankılanıyordu: "İnsanlık, doğanın yanlış bir adımıydı. Biz, yeni bir tür yaratıyoruz. Virüse karşı dirençli... Kusursuz... Yenilmez..." Aylin'in gözleri dehşetle büyüdü. "Tanrım... Bu sadece bir tedavi projesi değil... Bu, evrimle oynamak..." Elif'in zihni yankılanan cümlelerle doldu. Annesini ve kız kardeşini düşündü. Onları bu virüs yüzünden kaybetmişti. Ya burada yatanlardan biri onlarsa? Ya ailesi hiç ölmemiş, sadece bu deneyin bir parçası olmuşsa? Birden bir ekran yanıp söndü. Elif'in titreyen elleriyle açtığı ekranda, Bölüm 13 adlı bir dosya gözüktü. Kalbi deli gibi çarparken dosyayı açtı. Ve karşısında gördüğü yüz, tüm dünyasını yerle bir etti. Kız kardeşi... Defne... Ama Defne, artık eskisi gibi değildi. Bedeninde metalik damarlar parlıyordu. Gözleri karanlık bir boşluğa bakıyordu. O bir insan mıydı, yoksa Dr. Kaan'ın "kusursuz" yaratıklarından biri mi? "Elif..." Ses ince ama ürkütücüydü. Elif, derin bir nefes aldı ve titreyen sesiyle cevap verdi. "Defne... Ben buradayım." Ancak Defne, gözlerindeki donuk ışıkla onu izledi. Ve aniden, sistemin alarmı çaldı. "Güvenlik ihlali tespit edildi. Protokol 7 devrede." Bütün tüpler açılmaya başladı. İçlerinde yatan mutantlar gözlerini açtı ve korkunç çığlıklarla yerlerinden fırladılar. Dr. Kaan'ın sesi hoparlörlerden yankılandı. "Elif... Kız kardeşini istiyorsan, onu hak etmelisin. Hayatta kalabilir misin?" Elif, dişlerini sıktı. Kaan, onları bir oyuna sokmuştu. Ama bu oyun, Elif'in asla kaybedemeyeceği bir oyundu. Aylin kolunu tuttu. "Buradan çıkmalıyız!" Ama Elif'in aklında tek bir şey vardı. Defne'yi buradan sağ çıkarmak. Ve bunun için, ne gerekiyorsa yapacaktı.