Denek 07

Bakır kategorisi, en tehlikeli denekleri temsil ediyordu. Bu kişiler, virüsle en yüksek seviyede uyum sağlamış, ancak tamamen insan olup olmadığı belirsiz varlıklardı. Kaçan denek 07, yıllardır laboratuvarın en gizli bölgesinde tutuluyordu. Onun hakkında çok az şey biliniyordu. Ancak herkes, onun özgür kalmasının felaket olacağını biliyordu. Laboratuvarın güvenlik kameralarından birinde, 07'nin kaçış anı izleniyordu. Adamın gözleri insan gözü gibi değildi; damarları siyahlaşmış, hareketleri normal bir insandan çok daha hızlıydı. Kaan, ekrana dikkatle baktı. - "Onu hemen bulmamız gerekiyor." Ama çok geçti. Çünkü Denek 07, zaten yeryüzüne çıkmıştı. Ve onun gelişi, ikinci büyük savaşın başlaması için yeterliydi. Karanlık, yeraltı şehirlerinin üzerinde ağır bir yük gibi asılıydı. Havadaki metalik koku, paslı boruların arasından süzülen nem ve çaresizlikle harmanlanmıştı. Halk, yaklaşan büyük çatışmayı hissetmeye başlamıştı. Sadece bir kıvılcım yetiyordu ve o kıvılcım artık yakındı. Elif, Kaçak Denek 07'nin yeryüzüne ulaştığını öğrendiğinden beri göğsüne oturan ağırlığı atamıyordu. Kaan'ın ona söylediği tek cümle hâlâ kulaklarında yankılanıyordu: - "Artık geri dönüş yok." Ama Elif için hâlâ geri dönüş olmalıydı. Kız kardeşini bulmalı, gerçeği öğrenmeli ve bu savaşı durdurmalıydı. Ancak bu düşündüğü kadar kolay olmayacaktı. Çünkü Dünya Sağlık Örgütü'nün laboratuvarlarından biri saldırıya uğramıştı. Üstelik saldırıyı düzenleyenler, sadece muhalifler ya da çeteler değildi. İçeriden birileri vardı. Yeraltı şehirlerinin liderlerinden biri olan Arel, son zamanlarda kendini sürekli ölümün gölgesinde hissediyordu. Rav ve onun gibiler artık beklemek istemiyordu. Ellerindeki silahları hazırlıyor, büyük patlamayı başlatmak için doğru anı kolluyorlardı. Ancak Arel, bu savaşın sadece yeraltını değil, tüm dünyayı yutacağını biliyordu. - "Senin gibi insanlar yüzünden mahvoluyoruz!" diye bağırdı Rav, onu köşeye sıkıştırdığında. "Korkakça bekliyorsun, ama dünya bizi umursamıyor. Ya savaşacağız ya da burada çürüyüp gideceğiz." Arel'in gözleri kısıldı. İçinde kaynayan öfkeyi bastırmaya çalıştı. - "Bizi mahvedecek bir savaşa girmeyeceğim." Ama işin korkutucu yanı şuydu: Savaş, çoktan başlamıştı. Elif ve Kaan, laboratuvar saldırısından sonra yeni bir ipucu peşine düştüler. Denek 07'nin, yeraltına doğru hareket ettiğine dair izler bulmuşlardı. - "Beni oraya götür." dedi Elif, Kaan'a. - "Bu intihar olur." Ama Elif'in artık korkuya ayıracak zamanı yoktu. Onu durduracak tek şey gerçeğin ta kendisiydi. Ve gerçek, onu bekliyordu. Ama bu arayışın sonunda onu neyin beklediğini bilmiyordu. Çünkü bazen, gerçeği öğrenmek en büyük lanet olabilirdi.