Geçmişin Gölgesi

Yeraltı şehri, binlerce kilometre boyunca uzanan bir ağ gibi, insanoğlunun son kalesi olmayı sürdürüyor, ancak duvarların ardındaki sessizlik huzur değil, derin bir korkunun yansımasıydı. Savaşın izleri silinmeye yüz tutmuş olsa da hafızalardan asla kaybolmuyordu. Zemin katlarında sefalet ve hastalık hüküm sürerken, daha yukarılarda, zenginlik içinde yaşayan seçkinler yeni bir düzenin inşasıyla meşguldü. İnsanlar, birbirlerine güvenmeyi unutmuştu. Açlık, korku ve belirsizlik içinde kıvranan alt katlar, eski savaşçıların ve yıkılmış ailelerin barınağı olmuştu. Bir zamanlar büyük mücadelelerin içinde yer alan bazı eski askerler, artık gölgelerde yaşıyor, kimliklerini gizleyerek hayatta kalmaya çalışıyordu. Yaşam Ağacı'na yakın bölgede ise atmosfer bambaşkaydı. Orası, sanki dünya yok olmamış gibi güzeldi. Akarsular berrak, hava temiz, toprak verimliydi. Ancak kimse oraya rastgele gidemezdi. Burası, sadece belirli insanların erişebildiği bir yerdi ve sırları, geçmişten gelen gölgeler kadar derindi. Eski bir savaşçı olan Arel, yeraltının en alt katlarında, karanlık bir barda sessizce oturuyordu. Yüzü, geçmiş savaşların izlerini taşıyor, gözleri ise derin bir yalnızlıkla doluydu. Bir zamanlar yeraltı direnişinin en önemli figürlerinden biriydi. Şimdi ise geçmişinin hayaletlerinden kaçan bir adamdı. Ancak kimse geçmişinden sonsuza kadar kaçamazdı. Tam bir yudum daha almak üzereyken, karşısına uzun zamandır görmediği biri oturdu. Nevra. O da bir zamanlar savaşın içindeydi. Ancak şimdi gözlerinde sadece öfke ve hayal kırıklığı vardı. - "Senin gibi savaşçılar artık içkilerini yudumlayarak geçmişi unutabileceklerini mi sanıyor?" dedi Nevra, sesi sertti. Arel, bardağını yerine koyup sessizce baktı. Cevap vermedi. - "İkinci büyük savaşın kapıda olduğunu hepimiz biliyoruz. Ancak sen ve senin gibiler, bunu umursamıyormuş gibi davranıyorsunuz." Arel iç çekti. "Savaşın ne olduğunu biliyorum, Nevra. Kazananı yoktur." Nevra ise eğilip fısıldadı: - "Bu sefer öyle olmayacak."