2-kitapta saklanan gizem

İki gündür yaşadığım stres tekrardan tüm bedenimi zehirli bir sarmaşık misali sardığında, bir şeylerin normal olmadığını anlamam gerekiyordu artık. Bu kadarı da tesadüfü aşıyordu. Daha fazla o fotoğraflara ulaşmayı zorlamamam gerekiyordu sanırım,olmuyorsa olmuyordu işte ne kadar heveslenip zorlasamda sebepsiz bir şekilde yapamamıştım. Tüm sinir mekanizmam alt üst olduğunda, bir gözüm seğirmeye başlamıştı çoktan. yaşadığım ufak başarısızlık yüzünden sanki her şey bitmişçesine sitem edip vazgeçmemeliydim. Aynı şekilde başka terk edilmiş ev bulabilirdim belkide. Kendime sadık bir kitle edinmem lazımdı şuanlık. Yüklediğim fotoğrafların viral olması lazımdı. Yüzümü değilde çektiğim manzara fotoğrafları attığım için hem az takipçim hemde az beğenilerim vardı. Beni sosyal medyada patlatacak bir şey bulmam gerekiyordu ve aramaya yeniden başlayacaktım. Vazgeçmeyecektim. Henüz Bu tutku beni hayatta tutan nadir şeylerden biriydi. Ufak bir hobi gibi görünsede insanlar tarafından, benim ruhumu iyileştiriyordu. Her fotoğrafta birer anı, yaşanmışlık ve duyguları görebiliyordum. Bunu hissetmek hoşuma gidiyordu. En boş gözüken sokak fotoğrafından bile o duygusal verimi alıp insanlara aktarmak hoşuma gidiyordu. O olayları bilmesem bile gördüğüm duvarda asılı tablolarda ki manzara veya herhangi bir sanatı beynimde anlamlandırmaya çalışıyordum. Az önce Steven aradığında ise Gisell’in telefonun kayıp olduğunu söylemişti. Düşürmüş yada çalınmış olabileceğinden şüphelenmiştim ilk başta ama Gisell öyle kolayca eşyalarını kaybedebilecek sakar bir insan değildi kesinlikle. Boşluk bir anına gelmiş olmalıydı. Steven birazdan evde uğrayacaklarını söylediği için onlara kahve yapmaya karar verdiğimde yatağımdan kalkıp süslü ve pembe ev terliklerimi giydim, ayaklarımı sürüye sürüye mutfağa adımlamaya başladım. Hafiften şarkı mırıldanıyordum yürürken. Bu en sevdiğim şarkıydı. The Gods may throw a dice Their minds as cold as ice And someone way down here Loses someone dear. The winner takes it all The loser has to fall The simple and it's plain Şarkıya kendimi kaptırıp, bağırarak söylemeye başlamıştım anında. Aslında sesim fena değil gibiydi. Bunun için birinin görüşüne ihtiyacım vardı sanırım. Gisell’in telefonu bulunup eve geldiğinde akşam ona konser verme fikrini bir kenara yazdım. Koridordan geçerken boy aynasına gözüm takılıp kendime baktığımda şarkı söylemeyi kesip, kendimi dikkatlice incelemeye başladım. Yüzümü ve fiziğimi seviyordum, özgüvensiz bir kız değildim. Yüzüme giden bir burun ve çene yapısına sahiptim. Saçlarımın bakımı biraz beni yorsada belime kadar gelmişlerdi sonunda. Yaza kadar saç uzatma hedefimi tamamlayabilmiştim en azından. Uzun süredir nemlendirici maske yapmadığım için yüzüm kuru duruyordu sanki. Üzerine yaşadığım yorgunluk binince bitkin bir surata sahiptim şu an. Gözlerimin altında ufak mor halkalar bunun kanıtıydı. Biraz daha yaklaşıp yakından incelemek için baktığımda yine dün hissettiğim gibi ensemden bir rüzgar geçer gibi oldu. Anında İrkildiğimde tüylerim diken diken olmuştu. gözlerim aynanın sağ köşesine kaymıştı anlık ve o an arkamdan siyah bir karartı geçmişti. Tam arkamdan hemde. Gözlerim sonuna kadar açıldığında O karanlık sisin rüzgarını ensemde bile hissetmiştim. Titremeye başlayan bacaklarımla Arkama ani bir şekilde korkuyla döndüğümde hiç bir şey yoktu görünürde. Ne bir sis ne de başka bir şey. Nefesimi tutuyordum korkudan. Arkamı dönüp tekrar aynaya bakmaya cesaretim yoktu. İnanılmaz bir korku hissediyorum ve kulaklarım çınlıyordu. Elimde ki telefon bir anda titremeye başladığında az kalsın elimden kayıp yerle buluşacaktı. Kimin aradığına bakmak için ekrana gözlerimi hızlıca diktiğimde arayan kişi Gisell’di. Telefonu bulmuşlar mıydı ki ? Cevaplamak için ekranda ki yeşil tuşu kaydırdığımda telefonu titreyen elimle hızlıca kulağıma götürdüm. Bir-iki saniye konuşmasını beklediğimde karşı taraftan sadece derince alınan nefes sesleri geliyordu. Daha fazla beklemeyip,"Alo, Gisell sen misin?"dediğimde nefes sesleri kesilm…