Bölüm 6

Farah Isla Tik, tak, Tik, Tak. Salondaki televizyondan yayılan standart Youtube klibinin gürültüsünü saatin sesleri bölüyordu. Ayağımı salladığımı fark ederek geriye yaslandım ve belki yüzüncü kez baktığım krem duvarlara ve ucuz baskı resimlere göz gezdirdim. Buraya seans başı ödediğim parayı göz önüne alırsak en azından duvarlara doğru düzgün çerçeveler asılabilirdi. Telefonumun saatine bakıp kafamı kaldırdığımda asistanın donuk gözleriyle karşılaştım ve yalandan gülümsedim. Seans saatimi on dakika geçmişti. Asistan ağzını açmadan doktorumun kapısı açıldı ve benden önceki hastasıyla beraber Ayşen Hoca çıktı. “Ayla Hanım kusura bakmayın, siz geçin isterseniz ben reçete yazıp geliyorum.” Doktoruma da yalandan gülümsedim ve içeri girdim. Annemin vefatından beri düzenli olarak terapi almıştım. Birçok kez doktorum değişmişti fakat Ayşen Hoca en uzun süre devam ettiğimdi. Doktorumu Dara panik ataklarım arttığında bulmuştu. Yine de bana en az yardımcı olan doktor olduğunu düşünmeden edemiyordum. Majör depresyon, anksiyete ve bipolar bozukluk tanısı koymuştu ve düzenli terapi önermişti. Onlarca kez oturduğum koltuğa kendimi bıraktığımda bunun bana zerre yardımcı olmayacağı fikrini kafamdan atmaya çalışıyordum. Ayşen Hoca alışık olduğum neşeli haliyle kapıyı kapatarak karşıma oturdu. Her zamanki gibi bu neşenin depresyondaki hastalara iyi gelmeyeceğini düşünsem de dilimi tuttum. “Evet Ayla, iki haftayı biraz geçmiş görüşeli. Nasılsın? Nasıl hissediyorsun?” Derin bir nefes aldım ve avuçlarımı sıktım. “İyi değilim.” “Hımm.” Nefret ettiğim o sesi çıkarıp karşımda dikleşti. “Biraz açar mısın?” “Canım yanıyor. Dışarı çıkmakta zorlanıyorum. Geçen gün nerede olduğumu unutturacak bir panik atak geçirdim.” “Hımm.” Gözlerini indirip önündeki kağıda bir şeyler yazmaya koyuldu. Bu kısımdan nefret ediyordum. Bu kadından nefret ediyordum. Yine de zorundaydım. Ben hastaydım ve önemli olan hastanın doktoru sevmesi değil doktorun iyi olmasıydı. “Biraz daha açabilir misin? Panik yaşadığında nasıl hissediyordun?” Abim tarafından taciz edilmiş hissediyordum ama bunu sana söyleyemem. Sana paranı o havale ediyor . İçimden kendime karşı yükselen nefret dalgası nefesimi kesti. Ne yapıyordum ben? Dara sadece benim iyiliğimi düşünüyordu. Dara beni seviyordu. Beni seven tek kişi oydu. Değil mi? “Düşüncelerimi durduramıyorum, susturamıyorum. Hayatım yuvarlanıyor sanki. Ne olur artık normal olmak istiyorum. Yanlış şeyler düşündüğümü biliyorum. Beni seven insanları, Dara’yı kötü görmek istemiyorum. Kendime zarar vermek istemiyorum. Hatalıyım biliyorum.” İki saat sonra çantama zorla sıkıştırdığım eczane poşetiyle dükkândan içeri girdim. Aslı abla çıkmaya hazırlanıyordu. “Hoş geldin! Ben de tam çıkacaktım.” “Evet, yetiştim sana, bana bırak kalanını,” dedim elindeki süpürgeyi işaret ederek. Kapanışı ben yapabilirdim. Merdivenlerde duyduğum tırnak sesiyle yere çöktüm. “Selam, güzelim.” Skye koşarak üzerime atıldı. Yüzümü tüylerine gömdüm ve tanıdık kokusunun beni sakinleştirmesine izin verdim. Üç tane yeni ilaç eklenmişti rotasyonuma. Üç. Antidepresan dozunu arttırıp sanrılarım olduğu ve yanlış şeyler düşündüğüm için atipik antipsikotik yazmıştı. Sanrılarım falan yoktu. Bir de gün içi sakinleştirici eklemiştik. Yan etkilerini düşünemiyorum bile. Sürekli ilaçlardan kaçınmıştım. Beni ruhsuz hissettirdiği, bedenime yabancı gibi olduğum bahanesiyle çoğunlukla antidepresan harici ilaçlarımı gizlice ilk bir haftada bırakırdım fakat başka çarem kalmamıştı. Normal değildim. Benim için iyi olanı değerlendirecek kadar kafam yerinde değildi. Pes etmem gerekiyor gibi hissediyordum. Artık neyin doğru neyin yanlış olduğuna karar verecek bir durumda olduğuma güvenemiyordum. Annem gibi olmaktan korkuyorum. “Senin için bir paket geldi. Kasanın altına koydum.” Aslı abla düşüncelerimi böldü. Kütüphanecimize teşekkür edip kapıdan geçirdim ve kapıyı arkadan kilitledikten sonra kasanın arkasından kraft kâğıda sarılmış paketi alarak koltuğa oturdum. Paketin üzerinde herhangi bir kargo şirk…