Bölüm 4

Bölüm 4 Farah Isla Yanıyordum. Bacaklarım, kollarım, ciğerlerim alev almıştı. Ardı ardına aldığım nefesler yetmiyor, göğsümdeki sıkışma hissi geçmiyordu. Tabanlarımdaki yaraları tekrar açtığım kesindi. Her adımda çoraplarıma ve koşu ayakkabımın içine yayılan ıslak yapışkan his ayak tabanlarımın kanamaya başladığını doğruluyordu. Dişlerimi sıkarak kendimi daha da hızlanmaya zorladım. Fiziksel acı ruhumu ve kalbimi pençesine alan çaresizlik hissinin yanında hiçbir şeydi. Kaslarıma daha hızlı kan pompalamak için atan kalbim göğsümden çıkacaktı neredeyse. Belki onuncu defa daha fazla devam edemeyeceğimi düşünsem de koşmaya devam ettim. Kaçıyordum. Bedenimi, ruhumu kaplayan kirden ve çamurdan kaçıyordum. Yalnızlığımdan kaçıyordum ama aynı zamanda da yok olmak istiyordum. Bu sabahın izlerini silmek için kaçıyordum. Zayıflığımdan kaçıyordum. Yeterince hızlı değildim. Dipsiz mavilerin doldurduğu rüyalarımdan kuş kadar hafif bir dokunuşla gözlerimi herdem yeşili gözlere açtım. Parmakları boğazımı hafifçe kavradı ve terör zihnimde yükselerek uykunun son sislerini de dağıttı. “Hımm, günaydın güzelim.” Başparmağı nabzımın üzerinde hafifçe gezindi. Dudaklarımı araladım fakat hırıltıdan başka bir ses çıkmadı. “Nabzın hızlanıyor, neden Ayla? Korkmak için bir sebebin mi var?” Kuruyan boğazımı nemlendirmek için yutkundum ve sesimi ancak ikinci denemede buldum. “Uyku mahmurluğundan şaşırdım sadece.” “Hımm,” başını sallasa da onu ikna etmekten uzak olduğum belliydi. Boğazımı tutmayan eli ile battaniyemi yavaşça aşağı çekerek hareketi gözleriyle takip etti. Yapabildiğim tek şey açık açık titrememeye çalışmaktı. “Hangi cehennemin dibindeydin maçtan önce?” “Dara, yanlış…” Boğazımdaki eller sertleşerek nefesimi böldüğünde, etkili bir şekilde bahanelerimi de yarıda kesmişti. “Bana yalan söylemeye çalışma, Ayla, denersen ne olacağını biliyorsun. Seni tanıyorum. Her zerreni biliyorum. Bir tek ben tanıyorum seni, bir tek ben biliyorum o yüzden yanlış düşündüğümü söyleyip zamanımı boşa harcama.” Gözlerindeki soğukluk yerini dengesiz bir çılgınlığa bırakırken nefesimi kesen parmaklar daha da sertleşti. Gözlerimin önünde siyah noktalar uçuşmaya başlasa da bir çare yüzüne uzanıp yanağını hafifçe okşadım. “Kimin yanında olduğun için geç kaldın? Kimle kandırmaya çalıştın beni küçük aklınla?” Suçlamaları devam etse de tutuşu gevşedi. Titreyerek yoksun kaldığım havayı ciğerlerime doldurdum. “Güzel kızım benim. Biliyorum başka şeyler geliyor aklına. Biliyorum, gençsin ama daha iyisini biliyorsun. Benden başka kimsenin umurunda değilsin, biliyorsun. Benden başka kimse çabalamıyor senin için Ayla. Yeterince görmedin mi bunu, beni de mi kaybetmek istiyorsun yalanlarınla?” Kelimeleri kalbime bıçak gibi saplanırken titrek bir nefes verdim. Gözümden düşen tek damla yaşa bir öpücük kondurdu. “Yemin ederim Dara, senden sakladığım bir şey yok. Grup ödevimiz var ve benim grubumdaki herkes salak. Strese girip zamanı unutmuşum.” Titrek sesim fısıltıdan biraz daha yüksek çıkmıştı ancak. Göğsüm sanki mengeneyle sıkıştırılıyordu. Ne halt etmiştim ben? Dara haklıydı. Ne bok yemeye kandırıyordum onu. Hayatımı önemseyen kim vardı ondan başka? Cezamı şimdi kesecekti işte. “Affet beni, dikkatsizlik ettim. Üzgünüm, Darragh endişelendin biliyorum.” İsminin gerçek telaffuzunu duyunca yüzünü acı bir gülümseme kapladı ve içimde yükselen korkuyu körükledi. Yakışıklı suratı olduğundan on yaş daha yaşlı görünüyordu. “Bana yalan söylemenin sonuçlarını da biliyor musun?” başını eğerek dudaklarıma fısıldadı. “Biliyorum Dara, yapmam ama. Dikkatsizim biliyorsun, aklım havada. İnan lütfen.” Gözyaşlarım şimdi birbirinin arkasına düşmeye başlamıştı. “İnanıyorum Ayla, yine de beni bu kadar endişelendirmeni göz ardı edemeyeceğimi biliyorsun değil mi güzelim?” Sonunda rahat bir nefes aldım ve başımı salladım. Bununla başa çıkabilirdim. Kendimi affettirebilirdim. Dudakları dudaklarıma kapanmadan önce son fısıltım af dilemek için olmuştu. Kendime geldiğimde sahil şeridinin biraz içindeki yeşil alanlar…