1. BÖLÜM

Bütün yetişkinler bir zamanlar çocuktu. Ama sadece çok azı bunu hatırlar. Antoine de Saint-Exupéry 2 Haziran 2010 Lojmanın koca bahçesinde duyulan tek ses küçük bir kızın hıçkırık sesiydi. Gün aydınlanalı saatler olmuştu fakat bahçede ondan başka kimse yoktu. Ne onu avutabilecek biri ne de ağlamasını duyup onu fark edebilecek biri. Hoş, onu bu durumda kim umursamalıydı ki? Herkes bir âlemdeydi. Tam öğle saatleri olduğu için güneş tam yüzüne vuruyordu. Dakikalardır güneşten kaçmaya çalışmıştı fakat bu kendisi için nafile bir çaba olmuştu ve en sonunda da pes ederek ilk geldiği yere tekrar oturma kararı almıştı. Gerçi onun fikirleri değişkendi, zaten yaşı da küçüktü. Verdiği kararları neden verdiğini asla sorgulamaz, zihninin arka planında çalışan kişi ona ne derse hiç ikiletmeden direkt uygulardı. Ama sadece kendi verdiği kararlar ona tatlı gelir, bir başkasının söylemlerini asla umursamazdı. Bir kişi hariç! Aslında bu rakam biraz önce ikiden bire düşmüştü. Çünkü çok sevdiği dedesini bir daha göremeyeceğini öğrenmişti. Dedesi vefat etmişti fakat o, yaşının küçük olmasından dolayı bilmiyordu; vefat etmek nedir ya da ölmek. Dedesini sonsuza dek göremeyeceğini anladığında şimdikinin kaç misli daha ağlayacaktı kim bilir. Ellerini açtı ve tıpkı dedesinin ona öğrettiği gibi dualar etmeye başladı. Çünkü bilirdi ki Allah, edilen duaları duyar ve kabul ederdi. "Allah'ım," dedi burnunu çekerken. "Yütpen dedem beni bıyakıp gitmesin. Ben onu çok şeviyoyum," dediğinde yanağındaki yaşları sildi. "Biy keyesinde yanyışyıkya çayını döktüğüm için özüy dileyim ondan. Gitmesin benim dedem." Ama bilmediği bir şey vardı ki; her şeyin çaresi vardı, ölümün yoktu. Burnunu tekrar çekti ve duasına devam edecekti ki birinin ismiyle seslendiğini fark ettiğinde başını sesin geldiği tarafa çevirdi. Aynı kişi koşarak yanına gelirken aynı zamanda tekrar onun ismini söylüyordu. "Maysa!" Maysa da aynı şekilde seslendi ona. "Ekin!" Nefes nefese kalmış bir şekilde Maysa'nın yanına vardığında devam etti küçük Ekin. "Her yerde seni arıyorum Maysa. Nerelerdesin sen?" "Eylül yok mu?" diyerek yalandan şaşırmış numaraları yapmaya başlamıştı Maysa. İkinci ismiydi Eylül. "Bulamadım," diyerek saf saf Maysa'yı yanıtladı Ekin. Maysa hemen atladı. "Ben kimim o zaman?" "Maysa'sın." Maysa az önceki hâlini çabuk unutur gibi hemen bir kahkaha attı. "Beni buyamadıysan şimdi kiminle konuşuyoyşun o zaman, akıyyım?" Küçük Ekin, yine Maysa'nın sözlerine kanmayı başarmıştı. Oysaki kendi Maysa'dan iki yaş büyüktü. Nasıl olur da altı yaşındaki bir kız onu böyle kandırabilirdi? Ekin yine ufacık bir kız tarafından kandırıldığından dolayı kaşlarını çattı ve hemen Maysa'nın yanına oturdu. Kızgınlığı Maysa'ya değil, kendineydi. Her defasında Maysa'nın bu sözlerine inanmayı başaran o saf kalbineydi. Ellerini yumruk yapıp dirseklerini dizine yasladı ve parmaklarının üstüne çenesini yerleştirdi. Bu kadar saf olmaması gerektiğini düşünüyordu. Aslında saf da değildi, sadece fazla iyimser biriydi. Maysa, Ekin'in bu üzgün hâlini görünce koluyla onu dürttü. "Şaka yaptım, küştün mü bana?" Ekin çabuk yumuşamıştı ama bunu da belli etmemek için biraz daha bu tavrını sürdürme kararı aldı. "Hayır, küsmedim," dedi hiç Maysa'ya bakmadan. "O zaman neden böyle yapıyoysun ki? Ağlayım ama şimdi," diyerek sesini titrettiğinde Ekin hızla toparlandı. "Küsmedim dedim ya Maysa, ne hemen ağlıyorsun?" "Ben bana küştün diye ağlamıyoyum ki Ekin," dedi burnunu çekerken. Biraz önceki acısı tekrar ciğerlerini sızlatmıştı. Kahve gözleri çabuk dolmuştu. "Neden ağlıyorsun o zaman?" diyerek gözlerinden yaşlar akmak üzere olan kızın gözlerinin içine baktı merakla Ekin. "Yoksa yine Ayça mı vurdu sana?" Ayça, lojman sakinlerinden birinin kızıydı. O, Ekin ile yaşıttı ve bulduğu her fırsatta Maysa ile kavga etmekten hiç çekinmezdi. Maysa'nın da pek sessiz sakin bir çocuk olduğu söylenemezdi fakat o hep Ayça tarafından dayak yerdi. Hem de birçok kez sebepsiz yere. Ekin de çok kez Maysa'yı Ayça'nın elinden kurtarır, onun kahramanı ol…